Tο σαφράν της ζωής

Η 10η Ιουνίου του 2003 ήταν μια πολύ άσχημη μέρα. Το τηλεφώνημα του πατέρα μου πρόλαβε το ξυπνητήρι και η είδηση “ο Νίκος πέθανε σήμερα το πρωί” με ξύπνησε για την υπόλοιπη ζωή μου. Έτσι, τουλάχιστον, είχα νομίσει τότε.

Ακολούθησαν τρεις μήνες επιθυμητής αϋπνίας, καθημερινού ξενυχτιού και ελάχιστης πρόσληψης φαγητού. Το πένθος μάς ρούφαγε και μας έφτυνε κατά βούλησή του.

Σχεδόν κάθε μέρα η οικογένειά μου πήγαινε στο σπίτι της οικογένειας του Νίκου. Έτρωγαν, συζητούσαν και περίμεναν να έρθουν τα κουνούπια της νυχτερινής υγρασίας, για να έχουν να συζητήσουν κάτι πέραν του προφανούς.

Δεκατρία χρόνια μετά, ξεκίνησα να βλέπω το Six Feet Under. Η ζωή μιας οικογένειας που διατηρεί γραφείο τελετών αποτελεί μια κατάσταση στην οποία, καταρχάς, δεν θέλεις ν’ ανοίξεις το σπίτι σου. Χωρίς να έχω αντιληφθεί περί τίνος επρόκειτο ακριβώς, κι επειδή είχα ξεμείνει από σειρές, αποφάσισα να πατήσω το play και να μπω για λίγο στο σπίτι των Fishers. Όχι να μπουν οι Fishers στο δικό μου. Εγώ ν’ ανταποκριθώ στην πρόσκληση, εγώ να εξερευνήσω την κουζίνα, την τραπεζαρία, τα υπνοδωμάτια και, βέβαια, τον χώρο προετοιμασίας των νεκρών.

Από το πρώτο επεισόδιο, ο πατέρας Fisher, ιδρυτής του γραφείου τελετών, χάνει τη ζωή του σε τροχαίο, οδηγώντας, φυσικά, τη νεκροφόρα του και η πορεία της οικογένειάς του αλλάζει για πάντα. Η Ruth Fisher, σύζυγος του – από το πρώτο πεντάλεπτο – μακαρίτη Nathaniel, είναι μια από τις πιο περίεργες τηλεοπτικές περσόνες που έχουν εμφανιστεί ποτέ. Θειά – με τον τόνο αυστηρά στη λήγουσα – στην εμφάνιση, θειά (ομοίως ως προς τον τονισμό) στην ψυχή, η υστερία της απέναντι στην καθημερινότητα και τις προκλήσεις της συμβαδίζει μοναδικά με αναπάντεχα ξεσπάσματα coolness, πάντα υπό τη σκέπη του μακροχρόνιου “ετεροπένθους” που ζουν οι Fishers για λογαριασμό των πελατών τους και, εν τέλει, για δικό τους λογαριασμό.

Ο μεγάλος γιος, Nate, ασυμβίβαστος, ανεξάρτητος και πολλά ακόμα επίθετα που ξεκινούν με το στερητικό άλφα, επιστρέφει στο πατρικό του για να εργαστεί στην επιχείρηση, της οποίας το business core μισεί όσο τον συμβιβασμό, την εξάρτηση και πολλά ακόμα ουσιαστικά που στερούνται το στερητικό άλφα. Συνεργάζεται με τον – ήδη – νεκροθάφτη αδερφό του David, έναν άνθρωπο σεμνό, τυπολάτρη μέσα στον επαγγελματισμό του, που ασφυκτιά μέσα στα ψυχικά χαρακώματα που έχει σκάψει ο ίδιος, πρωτίστως ως David και δευτερευόντως ως νεκροθάφτης και, παράλληλα, βρίσκει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με την μικρή αδερφή του, Claire. Εκείνη, το παιδί-στο-οποίο-κανείς-δεν-έδωσε-ποτέ-σημασία, βρίσκεται ακόμα στο λύκειο, επισημαίνει τα κακώς κείμενα της οικογένειας (και της ζωής εν γένει), “πίνει μπάφους” και παίζει pro, όπου “pro” στην περίπτωσή της είναι οτιδήποτε η ίδια πιστεύει πως μπορεί να γεμίσει το ψυχικό της κενό με αγάπη και κανονικότητα. Από το πρώτο επεισόδιο ο Nate γνωρίζει τη Brenda, μια κοπέλα που διαθέτει δυσθεώρητα μεγάλο συναισθηματικό baggage, έναν μικρότερο αδερφό που πάσχει από διπολική διαταραχή και δυο γονείς (έναν ψυχίατρο και μια ψυχολόγο), που ζουν ακόμα τα 70s σε ανάγνωση “early 00s”. Οι συνδυασμοί των προσωπικοτήτων είναι εκρηκτικοί και τα επεισόδια χαστουκίζουν την ψυχή και το mentality χωρίς κανένα έλεος.

Η ζωή των Fishers είναι ο θάνατος των άλλων. Κάθε επεισόδιο ξεκινάει με τουλάχιστον έναν θάνατο, και η πλοκή προχωράει με την εξερεύνηση της ζωής, άλλοτε ως απλού προοιμίου του θανάτου κι άλλοτε ως ένα λιβάδι στρωμένο με φράουλες που μόλις ωρίμασαν και σε περιμένουν να κυλιστείς πάνω τους, αλαλάζοντας και λιώνοντας καρπούς που σκάνε από φρουτένιο αίμα.

Τα γκομενικά των Fishers φυσικά κι ακολουθούν τον κύκλο της ζωής. Έρωτες γεννιούνται και πεθαίνουν, κάνουν προσπάθεια ν’ αναστηθούν μα δεν τα καταφέρνουν, παιδιά έρχονται στη ζωή για να δώσουν χαρά σε ανθρώπους που έχουν ισοπεδώσει μέσα τους την έννοια της ηδονής χωρίς ντροπή, άνθρωποι πηγαίνουν κι έρχονται, από ζωή σε ζωή κι από τη ζωή στον θάνατο και τίποτα στην ουσία δεν αλλάζει για τους Fishers. Η πλατωνική ματαιότητα, η σπηλιά στον τοίχο της οποίας οι Fishers βλέπουν τα είδωλά τους ανάμεσα σε πολυτελείς κάσες, τεθλιμμένους συγγενείς και fucked-up κοινωνικές συναναστροφές είναι η μόνη σταθερά της ζωής.

Θα μου πεις, αυτό κατάλαβες μετά από 63 επεισόδια; Ότι στο τέλος μένει η ισοπέδωση και ότι, μέχρι την τελευταία ανάσα κάθε ανθρώπου, η ισοπέδωση είναι αυτή που έχει καθορίσει τα παιχνίδια της ζωής του;

Θα σου πω τι κατάλαβα, μετά από 63 επεισόδια, 33 χρόνια ζωής, 13 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου, 11 χρόνια από τον θάνατο του Κώστα, x χρόνια, μήνες, μέρες από τον οποιονδήποτε θάνατο του οποιουδήποτε ανθρώπου είχε, έστω την ελάχιστη, σημασία για μένα.

Αυτό που θα σε κρατήσει στη ζωή, αυτό που δεν θα ελαφρύνει απλά τον πόνο σου, που δεν θα χώσει το κεφάλι σου στην άμμο, που δεν θα σου χτυπήσει φιλικά την πλάτη και θα σου πει “όλα περνάνε κι όλα καλά θα πάνε”, δεν είναι το “αλάτι της ζωής”. Το αλάτι της ζωής υπάρχει έτσι κι αλλιώς γύρω σου. Είναι το φανάρι που πρόλαβες να περάσεις για να μην καθυστερήσεις στη δουλειά σου, η έξοδος με τους φίλους σου, το χαμόγελο του παιδιού σου ή του παιδιού κάποιου άλλου, το καινούργιο ρούχο που πήρες ή το εικοσάρικο που είχες ξεχάσει στην τσέπη του τζιν που βρισκόταν στα άπλυτα.

Αυτό που θες είναι το σαφράν της ζωής. Οι λουλουδένιοι στήμονες που θα βουτάς στο νερό που σε περιβάλλει και θα το μετατρέπουν σε υγρό χρυσάφι, για να κολυμπάς μέσα του και να διαλύεσαι, όταν το θέλεις, σε ιριδίζουσες φλοίδες.

Το σαφράν της ζωής τους έψαχναν οι Fishers, το σαφράν της ζωής δίδαξαν οι άνθρωποι, οι συγγραφείς, οι σκηνοθέτες και οι σεναριογράφοι που πέρασαν από τη ζωή σου και σου άφησαν το σημάδι τους.

Γι’ αυτό μένεις άυπνος, γι’ αυτό πίνεις και καπνίζεις, γι’ αυτό κλαις και, στο τέλος, γι’ αυτό θα χαρείς, ό,τι κι αν αποφασίσεις να κάνεις στη ζωή σου. Από τον φετινό Ιούνιο, αυτό θέλω να θυμάμαι.

 

tumblr_m04sicJYxf1qlh4hwo1_500

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s