About last (elections) night.

Ντίαρ ολ,

Η τρου γιορτή της δημοκρατίας ολοκληρώθηκε, τα αποτελέσματα οριστικοποιούνται για το 100% της επικράτειας από στιγμή σε στιγμή και η ταλαίπωρη δικαστικός αντιπρόσωπος ξύπνησε από τον λήθαργο που της προκάλεσαν οι 22 συνεχόμενες ώρες στο πόδι.

Σ’ αυτές τις εθνικές εκλογές διορίστηκα στον Δήμο Βύρωνα, μια παραδοσιακά αριστερή περιοχή. Είχα πολλά χρόνια να κάνω εκλογές στο λεκανοπέδιο και χάρηκα πολύ που έτυχε να τοποθετηθώ σε μια περιοχή που τη λένε “Νέα Ελβετία”, επειδή ο Υμηττός είναι παραδίπλα και αν ανεβείς λίγο προς το βουνό θα μετρήσεις περίπου 18 έλατα. Δηλαδή ο άνθρωπος που έδωσε το όνομα “Νέα Ελβετία” στην περιοχή, έκανε στο μυαλό του την εξίσωση “έλατο = Ζυρίχη”. Δυνατό.
Αν έβρισκα και φυτώριο εντελβάις, μπορεί και να μη γελούσα τόσο. Αλλά δε βρήκα.

Στο θέμα μας τώρα. Τα βασικά points των χτεσινών εκλογών, ιδωμένα μέσα από το ρόλο του δικαστικού αντιπροσώπου και σαφώς επηρεασμένα από τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών, με μια τεράστια δόση υποκειμενικότητας.

  • Εδώ και 30 χρόνια, την ώρα που ο δάσκαλος δίδασκε το μάθημα “αγωγή του πολίτη” στο δημοτικό, οι μαθητές πετούσαν χαρταετό ή έβαφαν νύχια ή διάβαζαν Max (αυτό έκαναν οι δικοί μου συμμαθητές, τουλάχιστον). Δεν ξέρω αν το μάθημα αυτό υπάρχει ακόμα, αλλά αν δεν υπάρχει, κακώς και, αν υπάρχει, κάκιστα, διότι δε βλέπω να πιάνει τόπο. 
  • Η συμπεριφορά των εκλογέων είναι σε ποσοστό 70% η συμπεριφορά ανθρώπου που ζει σε μια σπηλιά στο Κιλιμάντζαρο, βλέπει πρώτη φορά στη ζωή του ψηφοδέλτιο και δεν κάνει τη στοιχειώδη προσπάθεια να συνδέσει στο μυαλό του πράγματα όπως τη μυστικότητα της ψήφου και τον λογικό τρόπο τοποθέτησης σταυρού στο ψηφοδέλτιο.
  • Χτες με ρώτησαν περίπου 100 φορές πού μπαίνει ο σταυρός πάνω στο ψηφοδέλτιο. Πού να μπει, ή μπροστά από το όνομα του υποψηφίου ή πίσω. ΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΜΠΕΙ, ΣΕ POST – IT ΑΣ ΠΟΥΜΕ;  
  • Ακόμα και 18 χρονών να είσαι και να ψηφίζεις πρώτη φορά, είσαι υποχρεωμένος να ξέρεις πού μπαίνει ο σταυρός και να μη ρωτάς πράγματα όπως “πόσα ψηφοδέλτια μπαίνουν στον φάκελο”.
  • Δε μου αρέσει η έκφραση “… κι αυτός ο άνθρωπος ψηφίζει”. Να ψηφίζουν όλοι όσοι δεν έχουν στερηθεί τα πολιτικά τους δικαιώματα. Αλλά να ξέρουν πώς να ψηφίζουν. Δηλαδή υπάρχει ως έχει το πολίτευμα (έχει άπειρες παθογένειες η ελληνική δημοκρατία, δεν παύει όμως να σου δίνει τη δυνατότητα να ψηφίζεις) κι εσύ δεν κάνεις τη στοιχειώδη προσπάθεια να αντεπεξέλθεις στον ρόλο σου ως πολίτη.
  • Ε να πα να δεις αν έρχομαι.
  • Δε μιλάω για τη γιαγιά που είναι 90 χρονών και δεν ξέρει/ θυμάται πώς ψηφίζουμε. Μιλάω για τον νεότερο άνθρωπο, που είναι βαθιά αδιάφορος για όσα συμβαίνουν γύρω του. 
  • Επίσης, το ζήτημα “εφορευτική επιτροπή“. Το ξέρω ότι δεν πληρώνεστε. Το ξέρω ότι οι αντιπρόσωποι πληρωνόμαστε. Έχουμε, όμως, πολύ μεγάλη ευθύνη και πάρα πολλή δουλειά, για να διασφαλίσουμε ότι δε γίνεται νοθεία και ότι τα αποτελέσματα υπολογίζονται σωστά. 
  • Αν δε θέλετε να το δεχτείτε, it’s ok. Την επόμενη φορά που θα έχουμε εκλογές, ελάτε μόνο να συμπληρώσετε τα βιβλία που μας δίνουν. Αν τα καταφέρετε σε εύλογο χρόνο και χωρίς λάθος, θα σας δώσω εγώ τα λεφτά που θα πάρω, αν διοριστώ ξανά. 
  • Αν μανουριάζετε που έκαναν το έγκλημα και σας όρισαν μέλη της εφορευτικής επιτροπής, σκεφτείτε ότι είναι ο “μια στο τόσο” τρόπος για να προσφέρετε κάτι στην εκλογική διαδικασία, το θεμέλιο του δημοκρατικού πολιτεύματος που, εικάζω, ότι επιθυμείτε να υπάρχει στον τόπο όπου ζείτε. 
  • Άλλος τρόπος για την εκλογική διαδικασία ειδικά, είναι το να πάτε να ψηφίσετε με ευθύνη. Αλλά αυτή η δυνατότητα σάς δίνεται έτσι κι αλλιώς. 
  • Στο δικό μου τμήμα εμφανίστηκε μόνο μια νέα κοπέλα, που είχε οριστεί για πρώτη φορά μέλος εφορευτικής. Της είπα να φύγει το μεσημέρι, γιατί είχε εξεταστική και είχε να διαβάσει.
  • Ήρθαν μετά άλλες δυο κυρίες, που ήταν μέλη της εφορευτικής, αλλά δεν είχαν ειδοποιηθεί σχετικά. Αυτό νομικά δεν παίζει κανένα ρόλο. Εγώ τις ενημέρωσα και μόνο που δε με έφαγαν. Ειρωνεία και σχόλια τύπου “δε θα μου κρατήσει τα παιδιά μου το ‘Χαμόγελο του Παιδιού”.
  • Δε θα κρατούσα άνθρωπο που έχει ανήλικα παιδιά που χρειάζονται φροντίδα, αλίμονο. 
  • Ούτε, φυσικά, θα έστελνα αστυνομικό – παρότι μου δίνει τη δυνατότητα ο νόμος – να τους χτυπάει τις πόρτες και να τους φέρνει με το ζόρι να με βοηθήσουν. Δε θέλω μούτρα στο τμήμα μου. Και κυρίως, δε μ’ αρέσει η βία. 
  • Αλλά η ειρωνεία είναι καλό να λείπει. Κανείς δε θυμάται τις πρώτες εκλογές της Μεταπολίτευσης, όπου ο κόσμος πίστευε πως ήταν τιμή του το να καλείται ως μέλος εφορευτικής. Διότι ήξερε τι ήταν το να μην έχεις εκλογές για 7 χρόνια.
  • Επίσης, σιγά τη δουλειά που σας βάζει ο αντιπρόσωπος να κάνετε. Ψηφοδέλτια δίνετε, φακέλους ανοίγετε. Αποκλείεται να σας εμπιστευθεί κάποιος να κάνετε sos δουλειές, όπως η συμπλήρωση του βιβλίου πράξεων. Τι φοβάστε τότε; Το “κακό κράτος”, που σας ζήτησε βοήθεια σε μια διαδικασία που σας αφορά άμεσα; Αν δε θέλετε, μην τη δώσετε. Καθίστε σπίτι σας ή πάτε για καφέ. Δεν θα σας πείσω ούτε αν σας πω πόσο ωραία έχω περάσει εδώ και 10 χρόνια που κάνω εκλογές με τις εκάστοτε εφορευτικές μου επιτροπές. 
  • Πίσω στον τρόπο που ψηφίζει ο κόσμος. “Μπαμ” κάνουν τα ψηφοδέλτια όπου έχει πέσει γραμμή συνυποψηφίων που αλληλοϋποστηρίζονται. Ονόματα δε λέω, δεν είναι παράνομο, εξάλλου, το να χρησιμοποιείς αυτή την πρακτική. Πλην όμως, δε μπορώ να παραβλέψω το πόσα αστεία πράγματα είδα αποτυπωμένα σε διάφορα ψηφοδέλτια. Π.χ. ψηφοφόρος μεγάλου κόμματος έχει πάρει σταυρωμένο ψηφοδέλτιο από το σπίτι και μπουμπουνίζει και 3 ακόμα σταυρούς, έναν σε πρώην υπουργό με δυνατότητα ρουσφετοεξυπηρέτησης στο μέλλον, έναν σε κάποιον που παίζει πολύ στην τηλεόραση κι έναν σε μια γυναίκα, για να μην τον πουν και σεξιστή. 
  • Επίσης, πολύ εκνευριστικοί οι τύποι που σταυρώνουν όποιον να ‘ναι, απλά για να μην το ρίξουν ασταύρωτο. Δεν ξέρεις κανέναν υποψήφιο; Ρίξ’ το ασταύρωτο, δεν πειράζει. Έγκυρο είναι πάλι. Που έκαναν τα μάτια μου μηδενικά και μονάδες σαν τα μάτια του Χορν στο “Μια ζωή την έχουμε”, όταν συμπλήρωνα τα αποτελέσματα της σταυροδοσίας υποψηφίων στο τηλεγράφημα.
  • Γενικότερα μιλώντας, ο κόσμος γουστάρει celebrities. Δηλαδή είδα να παίρνουν σταυρούς διάφοροι άνθρωποι που, ανεξάρτητα από το αν είναι ικανοί ή όχι, είναι απλώς γνωστοί λόγω προβολής των μέσων ενημέρωσης. 
  • Δε λέω κάτι καινούργιο, ωστόσο ο συγκεκριμένος τρόπος σταυροδοσίας είναι ένα pattern, που θα λέγαμε στο χωριό, το οποίο παρατηρώ προσωπικά με ενδιαφέρον όλα αυτά τα χρόνια και δεν ξέρω αν μας βγάζει κάπου. Απλά, λέω. 

  • Άνθρωποι. Μην ξεχνάτε το καρκίνωμα της Χρυσής Αυγής. Μην αντιμετωπίζετε με τέτοια ψυχραιμία το θέμα “αν θα είναι τρίτο ή τέταρτο κόμμα στη βουλή”. Το θέμα είναι να μη μπει καθόλου, ποτέ ξανά και είναι, τουλάχιστον, αυτονόητο. Πιο αυτονόητο απ’ ό,τι ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή. Ποιο κομμάτι μέσα στους ψηφοφόρους της εγκληματικής αυτής οργάνωσης υπαγορεύει την υποστήριξη νεοναζί δολοφόνων; Δεν τελειώνει το πρόβλημα μ’ αυτούς, ακόμα κι αν καταδικαστούν από ποινικό δικαστήριο. 
  • Να πω στο σημείο αυτό, πως υπάρχει και αυτό το ΚΚΕ, το ΚΚΕ που, σύμφωνα με τους σκληροπυρηνικούς θεωρητικούς του, ρέπει προς τον μικροαστισμό, επειδή ξέρει τη λέμον πάι (και τους αρέσει). 
  • Εξαιρετική η εκλογική αντιπρόσωπος του εν λόγω κόμματος, το οποίο πάντα μας στέλνει ενημερωμένους ανθρώπους. Το λέω παρότι δε συμφωνώ μάλλον με καμία πολιτική τους θέση. 
  • Και κάτι τελευταίο. Το βάψιμο πολλοί αγάπησαν, το βαμμένο, ουδείς. Δε θα σας πω τι θα κάνετε. Ως μέλος πολιτικοποιημένης και, εν πολλοίς, καραβαμμένης (sic) επί έτη οικογένειας, αυτή την εμπειρία σας μεταφέρω.

Συνοψίζοντας, μια λέξη; ίδωμεν. Η Lucille Bluth έχει τον λόγο:
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s