Η Μυροβόλος Χίος

Ντίαρ ολ,

Σχεδόν ένας μήνας πέρασε από τις φετινές διπλές εκλογές.
Το μέγεθος της ταλαιπωρίας δε μπορεί να αποδοθεί λεκτικά. Μόνο αν ήσουν δικαστικός αντιπρόσωπος μπορούσες να αντιληφθείς τον τρόμο της γραφειοκρατίας και το ανούσιο των διαδικαστικών πρακτικών που έχουν καθιερωθεί ως προς τον τρόπο διαλογής των ψήφων και των σταυρών προτίμησης.

Διορίστηκα αντιπρόσωπος στη Χίο, όπου δεν είχα ξαναπάει. Έπρεπε να είμαι εκεί κάθε Παρασκευή πριν από τις εκλογές.
Στις εκλογές της πρώτης εβδομάδας, μας έδωσαν αυτή τη διακριτική σακούλα με τα ψηφοδέλτια της δημοτικής αρχής, που ήταν σε μήκος σαν πέντε σταβλίσιες μπριτζόλες. Ή όσο ο κορμός του πιο πάνω δέντρου. Προφανώς και χρειάστηκαν δύο κολλητά θρανία για να απλωθούν τα ψηφοδέλτια.
Κι ακόμα προφανέστερα, το δράμα μεγάλωσε το δεύτερο σαββατοκύριακο των εκλογών, που, μόνο για τις Ευρωεκλογές, μας έφεραν 39 ψηφοδέλτια με 40 περίπου υποψηφίους καθένα, τα οποία κατέλαβαν έξι θρανία. Ας είναι καλά οι φίλοι της αδερφής μου, η Κυριακή, ο Μάρκος, ο Γιάννης και ο Κώστας, που τα κουβάλησαν από το αυτοκίνητο στο σχολείο και με βοήθησαν και με την τακτοποίηση.
Ελπίζω όλο αυτό το χαρτί να το κάνουν κάτι, γιατί είναι κρίμα. Ξέρω ‘γω, δώστε το σε σουβλατζήδικα να τυλίγουν πιτόγυρα.

Το σχολείο όπου βρισκόταν το εκλογικό μου τμήμα ήταν πρόσφατα ανακαινισμένο και διέψευσε τις προσδοκίες μου περί βρώμικων τοίχων και τούρκικου καμπινέ. Τουτέστιν, ήμουν πολύ άνετη κι όλη μέρα έπινα καφέδες χωρίς κανέναν ενδοιασμό.
Την πρώτη Κυριακή ήρθε να ψηφίσει κι ο πιο πάνω σκύλος.

Συνοπτικά, ως προς την εκλογική διαδικασία, τώρα που έχει καταλαγιάσει το πράμα, έχω να πω τα εξής:

  • Δεν είναι δουλειά αυτή, να κατεβαίνει υποψήφιος ο κάθε πικραμένος. Δηλαδή να κάνει ό,τι θέλει καθένας, αλλά αν είναι να ασχοληθεί με τα κοινά, να ασχοληθεί σοβαρά. Δε νομίζω να αγάπησε ποτέ κανείς το καραγκιοζιλίκι. Ή τον Καραγκιόζη.
  • Στο Υπουργείο Εσωτερικών είναι τόσο άμπαλοι, που στις δημοτικές εκλογές είχαν ξεχάσει να αλλάξουν τη μακέτα του βιβλίου της εφορευτικής επιτροπής και έγραφε πάνω ημερομηνία 2010 αντί για 2014. YOU. HAD. ONE. JOB. 
  • Διπλές και τριπλές εκλογές με άπειρους υποψηφίους είναι too much για τους δικαστικούς γραμματείς που παραλαμβάνουν βιβλία και σάκους. Οι άνθρωποι δεν έχουν ολοκληρωμένη κατάρτιση σε σχέση με τον εκλογικό νόμο και πετάνε τσούρλους, αν τους ρωτήσεις κάτι. Επίσης, φοβούνται μην κάνουν κάποιο λάθος και γίνονται επιθετικοί απέναντι στον αντιπρόσωπο, που είναι ουσιαστικά ένα όργανο καταμέτρησης, το οποίο μπορεί να κάνει και μικρά λάθη.  Μικρά, όχι μεγάλα.
  • Ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων δεν έχει συναίσθηση του τί πάει να κάνει. Την πρώτη Κυριακή με ρώτησαν οι μισοί τί είναι οι Περιφερειακές εκλογές και αναγκάστηκα να τους κάνω τον παραλληλισμό περιφερειάρχη και παλιού αιρετού νομάρχη. Πόσο δύσκολο είναι να μάθεις ότι ψηφίζουμε για Περιφερειάρχη και Δήμαρχο;
  • Κάποιος με ρώτησε τί είναι το άσπρο χαρτί που του έδωσα μαζί με τα ψηφοδέλτια. Το λευκό, γαμώ την ώρα και τη στιγμή που χάζευες στο μάθημα της αγωγής του πολίτη. 
  • Πολλοί υποψήφιοι δεν είχαν ούτε ιερό ούτε όσιο. Σε μένα ευτυχώς δεν έτυχε, αλλά σε άλλους συναδέλφους ακούστηκαν έμμεσες και άμεσες απειλές από υποψηφίους και υποβλήθηκαν αιτήματα όπως “να έρθω στο τμήμα να μετρήσουμε μαζί τους σταυρούς μου”. Κι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά. 

Εκλογικό rant (σχεδόν) over, πάμε στα ουσιώδη:

Βόλτα στη Λαγκάδα, το “Μονακό της Χίου”, όπως είπε η αδερφή μου και φαγητό στην ταβέρνα του Πάσσα. Γειά σου φίλε Γιώργο με το έμπειρο σαγανάκι!

Η αδερφή μου συναγωνίζεται σε διάμετρο τον ευκάλυπτο.
Θέλω να πω, φάγαμε πολύ εκείνο το βράδυ.

Επόμενο βράδυ, φαγητό στο λιμάνι και φρέσκια μπύρα Chios, φρουτώδης και ευχάριστη.
Συνοδεύτηκε από αμελέτητα και μοσχαρίσια γλώσσα βραστή, που μας έφερε το κατάστημα.
Κάτι ήθελε να μας πει ο σερβιτόρος.

Σάββατο πριν τις εκλογές, εμείς, τα βιβλία μας και οι UHU μας, να κολλάμε τα 1300 ονόματα υποψηφίων πάνω σε έναν τόμο με 25 σελίδες. Παράλογο; Άντε καλέ, σάμπως μπορούσαν να τα έχουν προτυπώσει; Κάτσε να σκεφτώ λίγο.
Μμμμ, ναι. Θα μπορούσαν να τα είχαν προτυπώσει.

Το κτήμα Citrus βρίσκεται στον Κάμπο Χίου, ανάμεσα σε εσπεριδοειδή και λουλούδια. Παράγει γλυκά του κουταλιού, μαρμελάδες και διάφορα άλλα παραδοσιακά γλυκά. Όρεξη να έχεις να τρως.

Οι ιδιοκτήτες έχουν φτιάξει και μουσείο, όπου εκθέτουν την ιστορία του εμπορίου των εσπεριδοειδών της Χίου.

Πρέπει να μέτρησα 15 γάτες, όλες πολύ εξοικειωμένες με τον κόσμο. Το μικρούλι ήταν συνέχεια νυσταγμένο και χωρούσε στην παλάμη μου.

Καροτσέρη, καροτσέρη, άσ’ το μανταρίνι απ’ το χέρι.

Το κεντρικό κτίριο του κτήματος, από την πλευρά του χώρου των εκδηλώσεων.

Μια διακριτική γρανίτα πορτοκάλι – λεμόνι, για να πάνε κάτω τα φαρμάκια.
Γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι με κόκκους καφέ.

Μάρτζιπαν με πορτοκάλι και μανταρίνι.

Η αδερφή μου κοιμάται στα θρανία του σχολείου το πρωί των δεύτερων εκλογών, πριν πλακώσουν οι ψηφοφόροι.

Πρώτοι στο τμήμα μας βγήκαν οι Lannisters.

Η είσοδος του Κάστρου της Χίου. Μέσα υπάρχει μεγαλούτσικος οικισμός με προσεγμένα σπίτια. Δεν είχε αξιοποιηθεί τουριστικά και σχετικά πρόσφατα διαμορφώθηκε ένας χώρος με μαγαζιά στην πλατεία.

Ψήθηκα λίγο στο περπάτημα, αλλά άξιζε.

Πολλά σπίτια διέθεταν κήπο με κανονικότατες καλλιέργειες. Βγάζεις τη ντοματούλα, την πετάς στη σαλατιέρα.

Όσο περπατούσα, χλαπάκιαζα και μια ωραία μπουγάτσα από τον Χούλη.
Καφενείον “Η Μανούλα” στο Πυργί.

“Χαρακτηριστικό στενό”, όπως θα έλεγαν και στου Νάσιοναλ Τζεογκράφικ, στο Πυργί. Έμαθα ότι, για να βγει το συγκεκριμένο εφέ στους τοίχους, ξύνουν το σοβά με το πιρούνι. Μπράβο, όχι, μπράβο, εγώ με το πιρούνι δε μπορώ να ξύσω ούτε ταψί, ανατσουτσουριάζω.

Η πλατεία των Μεστών, που είναι μεσαιωνικό χωριό, δίπλα σε καλλιέργειες μαστιχόδεντρων. 
Να ‘ναι καλά και πάλι οι φίλοι της αδερφής μου, ο Κώστας και η Κυριακή, που με πήγαν βόλτα τη Δευτέρα το πρωί, για να δω και κάτι άλλο πέρα από ψηφοδέλτια. Καθίσαμε για φαγητό στην πλατεία των Αυγωνύμων και φάγαμε μια γίδα κοκκινιστή, π ο ί η μ α. Και μια δεκαριά άλλα πολύ νόστιμα πιάτα, χορτοκεφτέδες, κοψίδια, μαστέλο κ.ο.κ
Στα best of της εκδρομής ήταν η ανακάλυψη της vintage γωνιάς της Χίου. Στο κατάστημα “Κοσσένας”, που ιδρύθηκε το 1947, υπάρχουν vintage θησαυροί, αληθινά 70s ρούχα, που βρέθηκαν στην αποθήκη.
Έχω ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που θα κάνω ξεχωριστό ποστ για τα ρούχα αυτά. Ναι, εγώ θα είμαι το μονδέλο, εγώ τα ψώνισα, η Ζιζέλ δε μπορεί αυτό το μήνα να έρθει να ποζάρει.
Να ευχαριστήσω κι από τούτο το βήμα τις κυρίες της εφορευτικής και τις εκλογικές αντιπροσώπους, που χωρίς αυτές, ένα μήνα μετά θα ήμουν ακόμα εκεί και θα μετρούσα σταυρούς.

Το νόημα των φετινών εκλογών.
Advertisements

2 Comments Add yours

  1. Yohanna Sof says:

    Καυστική και τοοοόσο απολαυστική τσυτόχρονα!! Ως κόρη δικαστικού και βοηθός του σε παλιότερες εκλογικές εξορμήσεις καταλαβαίνω απόλυτα…Περιμένω με ανυπομονησία τα vintage που υποσχέθηκες…!
    Πολλά φιλιά!
    y ❤️

    http://yohannasof.blogspot.gr

  2. Ανώνυμος says:

    Ευχαριστώ
    Αννα. Μπουμπαρη

    Κatastima kossenas

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s