Η online ευχετήρια κάρτα μου για τη Λεμονιά και το Νικόλα

Ντίαρ ολ,

Δεν είμαι καθόλου καλή στις ευχετήριες κάρτες. Καθόλου. Ειδικά όταν πρόκειται για δικούς μου ανθρώπους, που θέλω να τους πω τόσα πράγματα, ενόψει ενός χαρούμενου γεγονότος στη ζωή τους, αλλά το στυλό αρνείται να ακουμπήσει τη μύτη του στο χοντρό γυαλιστερό χαρτί της κάρτας.
Ευτυχώς υπάρχουν κι άλλοι τρόπο να ευχηθεί κάποιος (ευχαριστούμε κύριε/κυρία που έφτιαξες τα μπλογκς).

Σήμερα στο καψουλομπλόγκ θα πούμε για το γάμο δυο πολύ αγαπημένων μου ανθρώπων, της Λεμονιάς και του Νικόλα.

Ο γάμος έγινε χτες, στο παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου δίπλα από την αγγλική πρεσβεία. Ένα εκκλησάκι με ιδιαίτερες τοιχογραφίες (άνθρωπος της τέχνης), που χτίστηκε δωρεά του Ανδρέα Συγγρού (αναρωτιέμαι αν υπάρχει όμορφο δημόσιο κτίριο που δεν έχει κτιστεί με δωρεά του εν λόγω μακαρίτη).

Η νύφη έφτασε στην ώρα της, στις 8 και 5, ενώ περιμέναμε απέξω από την εκκλησία, όσο ο γαμπρός είχε κάνει τσεκίν στο φορσκουέρ και είχε κλέψει τη “δημαρχία” από τον προηγούμενο. Ε, αν δε γίνεις και “δήμαρχος” της εκκλησίας την ημέρα του γάμου σου, πότε ακριβώς θα γίνεις;

Η νύφη έλαμπε μέσα στο ταφταδένιο Mi-Ro φόρεμά της, με τα μαλλάκια της πιασμένα σε ένα κομψότατο χαμηλό σινιόν και μ’ ένα πολύ διακριτικό μακιγιάζ. Ο γαμπρός φόρεσε βουργουνδί παπιγιόν, μπλε κοστούμι κι ένα θεσπέσιο μαντιλάκι που το θέλω κι εγώ, οπότε να θυμηθώ να τον ρωτήσω από πού ψώνισε τα γαμπριάτικα.

Βρήκα ένα πολύ καλό σημείο μέσα στην εκκλησία, για να μπορώ να παρακολουθώ την τελετή, κοπανώντας βέβαια ανά τρία λεπτά το headpiece στην κολώνα όπου είχα γείρει (διότι είμαι πολύ μεγάλο ταλέντο στο κοπάνημα).

Ο παπάς ήταν αυτό που θα λέγαμε “πολύ ωραίος τύπος” (δεν ξέρω, μπορούμε να λέμε για τους παπάδες ότι είναι “πολύ ωραίοι τύποι” ή δεν πρέπει, εγώ πάντως το είπα και αμαρτίαν ουκ έχω).
Πολλά από τα sos κείμενα του μυστηρίου τα είπε μεταγλωττισμένα στα νέα ελληνικά, πράγμα που δεν έχω ξαναπετύχει σε κανέναν από τους 358 γάμους που έχω πάει τα τελευταία χρόνια.

Η καλύτερη στιγμή του ήταν στο “η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα”, όπου, μεσούντος του σούσουρου και των χαχανητών της εκκλησίας, σταμάτησε ελάχιστα την τελετή και είπε στη νύφη: “σε βλέπω, τον κοιτάς με τρόμο, ε;”.

Στο χορό του Ησαΐα όσοι ήταν κοντά στη νύφη πέταξαν μερικά πέταλα (λεμονιάς, φαντάζομαι, διότι ήταν θεματικός ο γάμος, κύριοι), καθόσον ο παπάς το είχε κάνει crystal clear από την αρχή ότι “εδώ μέσα ρύζια δεν πετάμε”.

Μόλις τέλειωσε η τελετή (χωρίς να τα μπήξω κατά τη διάρκειά της, το τονίζω αυτό, κρατιόμουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ), καθίσαμε με τα κορίτσια για λίγο μέσα στην εκκλησία, μέχρι να βγει ο πολύς κόσμος έξω, οπότε βούτηξα και δυο κουφέτα από το δίσκο, ξέρετε, αυτά που τα βάζεις κάτω από το μαξιλάρι σου, για να δεις στον ύπνο σου ποιον θα παντρευτείς, ξυπνάς μέσα στη νύχτα, σου ‘χει πέσει το ζάχαρο, τα τρως πριν ονειρευτείς και μετά βλέπεις στον ύπνο σου τη θειά σου τη Σοφία, οπότε λες “πάλι καλά που τα ‘φαγα”.

Βγαίνοντας έξω το ζευγάρι λούστηκε από τους καλεσμένους με σακιά από ρύζι. Δόξα και τιμή στην κυρία που άδειασε το σακουλάκι στο αριστερό αυτί του γαμπρού, μόλις ο ίδιος είχε ξετινάξει σχεδόν κάθε κόκκο από πάνω του. 

 A little yellow lemon tree, το ντεκόρ στο lobby

Το ζευγάρι έφυγε μέσα σε ένα λευκό mini cooper για την Αίγλη, όπου έγινε η δεξίωση και οι καλεσμένοι φτάσαμε σιγά σιγά στο χώρο, καθίσαμε στα τραπέζια μας κι αρχίσαμε το μπίρι μπίρι.

Θα ήθελα να τονίσω στο σημείο αυτό, ότι ΔΕΝ ΕΦΑΓΑ ΕΓΩ τους μπεζέδες που λείπουν από (τον συγκεκριμένο δίσκο). Είμαι αθώα. Πες κι εσύ, Μαρία, που ήσουν παρούσα κατά το μπούκωμα. Ευχαριστώ, Μαρία.

Οι μπομπονιέρες και οι μπεζέδες (bezedes + καψούλα ίσον LOVE), ή αλλιώς, άλλη μια φωτογραφία που έχω πάρει στραβά, διότι το ταλέντο μου σ’ αυτό τον τομέα είναι πάρα πολύ περιορισμένο, όπως θα φανεί και στα επόμενα φωτογραφικά ντοκουμέντα.

Μόλις φάγαμε και πριν το γλυκό (γιάμι γιάμι), το ζευγάρι ανέβηκε στην πίστα για τον πρώτο χορό, που δε θυμάμαι ποιο τραγούδι ήταν, διότι το αλτσχάιμερ χτυπάει αδιακρίτως, ακόμα κι εμάς τους πολύ νέους.

Πήρα το ουίσκι μου από το μπαρ, για να είμαι έτοιμη.
Όχι, ούτε αυτούς τους μπεζέδες έφαγα. Δεν καταλαβαίνω γιατί κοιτάτε όλοι εμένα με καχυποψία. 

Μετά τον πρώτο χορό, το ζευγάρι μας έκανε το νεύμα “όλα τα μωρά στην πίστα”, οπότε το πάρτι ξεκίνησε, με έναν φανταστικό dj, που ήξερε από πάρτι (ενδεχομένως κι από καλό λάδι, δε διευκρινίστηκε αυτό).

Όπως έχει ερμηνεύσει και η λατρεμένη μου Μύριαμ Απλού, “είχα πιει το χάπι μου και την πρώτη ουίσκα“, οπότε ήμουν έτοιμη ν’ ανεβώ στην πίστα και να κοπανηθώ σαν άνθρωπος.

Αντ΄αυτού, πρώτα φρόντισα, σα γνωστό ψώνιο, κι επειδή ο λαός το απαίτησε (οι φίλες μου εννοώ) να φωτογραφηθώ με ύφος “πεντάχρονου που ανακαλύπτει το τηλέφωνο με κάμερα και ποζάρει μπροστά σε καθρέφτη”. Εγώ, η οικολογική γούνα μου, το φόρεμα και το headpiece, το οποίο συνέχισα κανονικά να κοπανάω σε όλες τις κολώνες της Αίγλης. Διότι άμα ο άνθρωπος είναι ταλαντούχος …

Πάρτε και παπούτσι, με το οποίο ΔΕΝ σκοτώθηκα χτες (πείτε μου μπράβο, όχι, πείτε μου).

LET THE PARTEEEEYYYY BEGIN!!!

Η νύφη σέρνει το χορό στο μεγάλο χιτ “Κοντούλα Λεμονιά”, το οποίο βέβαια δεν ανταποκρίνεται καθόλου στο ύψος της νύφης, η οποία στην πιο κάτω φωτογραφία σέρνει το χορό. 

Επειδή είμαι και μεγάλη γυναίκα, έκανα μερικές παύσεις ανάμεσα στους χορούς, για να κατεβάζω τις σόδες (όχι ότι έφαγα πολύ, δεν εννοώ αυτό).

And the beat went on, έτρεξα στην πίστα στο A hard days night (πώς δεν πέρασα πάνω από τις ροτόντες, δεν ξέρω τί με συγκράτησε). Είχα αλλάξει και παπούτσια στο μεταξύ, είχα φορέσει τα εφεδρικά φλατ, διότι μετά από μια μικρή έρευνα δεν υπήρχε ορθοπεδικός στον χώρο και είπα να μην το ρισκάρω.

Αυτό ήταν το headpiece που κοπανήθηκε ανελέητα και τελικά επιβίωσε.

Η παρτάρα συνεχίστηκε μέχρι νωρίς το πρωί, κουμπάρος και κουμπάρα, φίλοι νύφης και φίλοι γαμπρού τα έδωσαν όλα κι αναστέναξε η πίστα.
Έφυγα κατά τις 3:30, διότι είχα δουλειά το πρωί (ποτέ δε μ’ αφήνουν να ησυχάσω), όσο οι υπόλοιποι χοροπηδούσαν όλο χαρά.

Περάσαμε φανταστικά, επαναλαμβάνω ότι ουδεμία σχέση έχω με τη μυστηριώδη εξαφάνιση των μπεζέδων κι εύχομαι μέσα από την καρδιά μου στα παιδιά να είναι πάντα ευτυχισμένα και υγιή, να ζήσουν μια όμορφη ζωή μαζί και να έχουν πάντα χαρές.

Το τραγουδάκι μου για το ζευγάρι, το έχουν πει, πριν από μένα, για μένα, οι Beatles.

NA ZHΣΕΤΕ!!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s