Ο Μαραθώνιος του Γρηγόρη Λαμπράκη

Ντίαρ ολ,

Χτες το κέντρο της Αθήνας ήταν κλειστό για τα αυτοκίνητα και γεμάτο με κόσμο.
Ο 31ος Κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών είχε μεγάλη ανταπόκριση, όπως εξάλλου και οι μικρότερες διαδρομές, των 5 και 10 χιλιομέτρων.
Η τελευταία φορά που έτρεξα (όχι για να προλάβω λεωφορείο) πρέπει να ήταν στην τρίτη λυκείου, την ώρα της γυμναστικής. Κι αυτό όχι με ιδιαίτερη χαρά.
Γι’ αυτό κι εκτιμώ τόσο πολύ τους ανθρώπους που μπορούν να τρέχουν, είτε ολόκληρη την ιστορική διαδρομή του Μαραθωνίου, είτε γενικότερα.

Στις δυο ώρες που κατάφερα να βγω από το σπίτι, πήγα στη Λεωφόρο Αμαλίας 14, στην έκθεση του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, με τίτλο
«Βία κατά εκπροσώπων του λαού: 50 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη».

Ο κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών είναι κάθε χρόνο αφιερωμένος στη μνήμη του αριστερού πολιτικού, γιατρού, αθλητή (βαλκανιονίκη) και ειρηνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη, που δολοφονήθηκε πριν πενήντα χρόνια στη Θεσσαλονίκη από παρακρατικούς.
Η ιστορία είναι γνωστή.
Υπάρχουν δεκάδες σχετικά βιβλία. Υπάρχει η ταινία “Ζ” του Κώστα Γαβρά, που αποδίδει πολύ εύστοχα το κλίμα εκείνης της εποχής. Που, δυστυχώς, μοιάζει πλέον με τη δική μας εποχή, το “σήμερα”.

Η έκθεση είναι μικρή και περιεκτική.
Περιλαμβάνει φωτογραφίες του Γρηγόρη Λαμπράκη, ενθύμια από τη ζωή του, δημόσια έγγραφα από τη δίκη των δολοφόνων του και πολλά αποσπάσματα εφημερίδων της εποχής.

Τον Απρίλιο του 1963, η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε απαγορεύσει τη διεξαγωγή της Μαραθώνιας Πορείας Ειρήνης.
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης την πραγματοποίησε μόνος του. Στην αρχή τον ακολουθούσαν διάφοροι φίλοι του, τους οποίους σταμάτησαν τα μπλόκα της αστυνομίας. Τερμάτισε μόνος του, στον Τύμβο του Μαραθώνα.

Το βράδυ της 22ας Μαΐου 1963 ο Γρηγόρης Λαμπράκης μίλησε σε εκδήλωση που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη η «Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη».
Μετά την εκδήλωση, περπατώντας προς το ξενοδοχείο του κι ενώ η αστυνομία ξεδιάντροπα δεν εμπόδιζε τους δεκάδες παρακρατικούς που είχαν μαζευτεί γύρω από το Λαμπράκη, εμφανίστηκε ένα γαλάζιο τρίκυκλο που οδηγούσε ο Σπύρος Γκοτζαμάνης.
Ο Μανώλης Εμμανουηλίδης, που επέβαινε στην καρότσα του τρίκυκλου, χτύπησε το Γρηγόρη Λαμπράκη στο κεφάλι με λοστό.
Το συντριπτικό κάταγμα επέφερε μοιραία το θάνατό του στις 27 Μαΐου.
Οι δράστες συνελήφθησαν. Κατά τύχη.
Ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης ανέλαβε την υπόθεση και παρά τις άμεσες απειλές που δέχθηκε από τους τότε στρατηγούς της αστυνομίας και άλλους δικαστικούς παράγοντες, συνέλεξε τα απαραίτητα στοιχεία για να στοιχειοθετήσει τα εγκλήματα της ανθρωποκτονίας από πρόθεση και της ηθικής αυτουργίας σε ανθρωποκτονία από πρόθεση.
Οι περισσότεροι κατηγορούμενοι έπεσαν στα μαλακά. Ορισμένοι μάλιστα γλίτωσαν. 

Ο Λαμπράκης κηδεύτηκε στην Αθήνα. Παρουσία χιλιάδων ανθρώπων.

Η πιο κάτω δήλωση του Ιάκωβου Καμπανέλλη δε θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη.

 
Όπως και η δήλωση του Μάνου Κατράκη.
Η λεβεντιά, η σεμνότητα και η προσπάθεια.

Οι ομοιότητες της ιστορίας του Γρηγόρη Λαμπράκη με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα είναι προφανείς. Στην έκθεση αυτή θα συγκινηθείς από αυτά που θα διαβάσεις. Η έκθεση σου πετάει τα γεγονότα και τις συμπεριφορές των ανθρώπων στα μούτρα.
Το πρόβλημα εντοπίζεται στην επανάληψη της ιστορίας. Στη φάρσα. Που στην ουσία της, πρόκειται για τραγωδία.

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι το Μάρτιο του 2014.

Advertisements

One Comment Add yours

  1. Ένας Μαραθώνιος αφιερωμένος στον πολιτικό, γιατρό, βαλκανιονίκη αθλητή και ειρηνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη … από τον οποίο αποκλείστηκαν τα άτομα με αναπηρικά αμαξίδια … που είχε κλίμα χαρούμενο, λες και δεν έλαβε χώρα εδώ και τώρα, λες και είναι αφορμή να γιορτάζουμε. Τι να γιορτάζουμε; Να μας θυμίζει να αντιστεκόμαστε στη λήθη εκείνων που πρέπει πάντα να βρίσκονται στη συνείδησή μας, δε θα έπρεπε; Να αγωνιζόμαστε. Ο αγώνας δεν είναι χαμογελαστός πάντα. Αλλά εμείς χαμογελάμε, για “να ξεχνάμε τα προβλήματά μας”. Αυτό ακριβώς δε θα έπρεπε να ΜΗΝ κάνουμε; Γιατί, το να προσπαθείς να ξεχνάς, σημαίνει και παραίτηση, ότι δεν ψάχνεις να βρεις λύση.
    Θα ήθελα να έβλεπα μια πορεία με μεγάλη συμμετοχή, με ανθρώπους σκεπτικούς και σοβαρούς. Δεν είναι πάντα ένα αγέλαστο πρόσωπο κάτι δυσοίωνο. Μερικές φορές, ίσως είναι η αρχή της αισιοδοξίας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s