Ο Ομάρ.

Ντίαρ ολ,

Ο Omar Souleyman είναι ένας μουσικός από την (πολύπαθη) Συρία, που τραγουδάει παραδοσιακά τραγούδια στα αραβικά και τα κουρδικά. Έγινε γνωστός από τη συνεργασία του με τη Björk στο άλμπουμ Biophilia. Φέτος ασχολήθηκε μαζί του και ο Four Tet, αρχικά με ένα ρεμίξ.
Νομίζω ότι αυτό συνέπεσε με την εμφάνιση του Omar στο τελευταίο Primavera της Βαρκελώνης.

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε σε βινύλιο, CD, mp3 και κασέτα (ναι, κασέτα, διότι οι άνθρωποι που τον ακούνε στη Μέση Ανατολή φυσικά και διαθέτουν κασετόφωνα), το άλμπουμ του Wenu Wenu.
Την παραγωγή έχει κάνει ο Four Tet.
Όπως διατυπώθηκε πολύ εύστοχα από τον Robin Murray του Clashmusic, “Sadly, it seems that not everyone is willing to embrace his sound“.

Προσωπικά, ήμουν πιο έτοιμη από ποτέ. Για τον λόγο αυτό, αναλύω κομμάτι κομμάτι το νέο βίντεο κλιπ του Omar, για το τραγούδι με τίτλο Warni Warni (που δεν ξέρω τί σημαίνει και δεν κατάφερα να μάθω).

Η κεντρική ιδέα είναι ο ίδιος ο Ομάρ, που περιπλανιέται στην πλάση τούτη και καλεί τον κόσμο στο γλέντι που ετοιμάζει, και στο οποίο θα τραγουδήσει παλιές και νέες επιτυχίες.

Ένας μυστηριώδης άντρας με καλογυαλισμένο σκαρπίνι περπατά στους δρόμους της Νέας Υόρκης.
Τί ν’ αναζητά, άραγε; Τον εαυτό του; Ένα Starbucks; Την Κάρι Μπράντσο; Τη Βίσση με τον εγγονό της;
Κανείς δεν ξέρει.

Το περπάτημα διακόπτεται και πέφτουν οι τίτλοι. Ενδεχομένως το Warni να βγαίνει από το Warning.
Προσοχή, δεν ξέρετε τί σας έρχεται.

Παιδιά, ο σταρ. Ο. ΣΤΑΡ. Κανένας Κλαρκ Γκέιμπλ. Κανένας Κάρι Γκραντ. Κανένας Πήτερ Ο’ Τουλ.
Αν το δείτε προσεκτικά, η παλέτα του πλάνου είναι βγαλμένη από ταινία του Wes Anderson. 
Π.χ. θα μπορούσε να είναι ο προσωπικός entertainer του κυρίου Ρόγιαλ, την εποχή που το χρήμα στην τσέπη του ήταν μπόλικο. 

Ή γυρίζουμε το σωστό, το πλούσιο το βίντεο κλιπ ή δε γυρίζουμε τίποτα.
Ο Ομάρ, λοιπόν, ανέβηκε σε μια ταράτσα (για Brooklyn μου κάνει, αλλά μπορεί να είναι οπουδήποτε στην Αμερική) και πήρε μαζί και το παραδοσιακό συριακό χορευτικό συγκρότημα, που είναι φέιμους και τώρα, μετά το βίντεο κλιπ, θα γίνει ακόμα πιο φέιμους.

Ο κύριος επέχει θέση κημπορντίστα – κλαριτζή και τον σεβόμαστε απόλυτα, διότι χωρίς αυτόν δε θα υπήρχε το μουσικό χαλί, επί του οποίου θα εκτυλιχθούν οι παρακάτω σκηνές.

Ο Ομάρ πήγε στο μπαρμέρικο, ζήτησε μια ξούρα περιποιημένη κι ένα τρίμινγκ μύστακα με εφέ
ισοσκελούς τριγώνου με αμβλεία γωνία, φόρεσε τα γυαλιά του, πήρε το ύφος “έχω την πεθερά μου με βρογχοπνευμονία στο Τζάνειο” και βγήκε μια ανέμελη βόλτα στους δρόμους της Νέας Υόρκης.
Βαθιά σκεπτικός για το πού πάει η κοινωνία, ο κόσμος, πόσα ντόλαρζ κάνουν οι καντιφέδες από πίσω του, πώς καταφέρνει να στέκεται το κεφαλομάντηλο ζυγοσταθμισμένο, ξεκίνησε τη μακριά του βόλτα, υπό τους ήχους του Warni Warni.

Πίσω στην ταράτσα, ο κημπορντίστας έχει στρώσει το αρμόνιο πάνω σε διάκοσμο ανοιξιάτικης ορθόδοξης βάφτισης (στη θέση με τα καλάθια της μπομπονιέρας), ενώ το παραδοσιακό συγκρότημα χορεύει με φόντο τους ουρανοξύστες.
Ο Ομάρ, πάντα κουλ, ξεκινάει το παλαμάκι. Το παλαμάκι, στην περίπτωση του Ομάρ, δεν είναι ένα απλό παλαμάκι. Είναι το συγκρατημένο, το κοφτό, αλλά συνάμα κιμπάρικο, που συνοδεύεται από το υπονοούμενο “έλα στον παππού, σ’ αυτόν που τα ‘χει όλα και μην κοιτάς αλλού”.

Ώμοι στητοί, μέση ίσια, στήθος έξω, γύμνασμα καρπών. Έλα, σου λέω.

Όπα, πού πας, τώρα ερχόμουν σε σένα.
Ο Ομάρ διαφημίζει τις ονειρεμένες εκδρομές του Travel Plan, μπροστά στην πυραμίδα του Χέοπα, όπου γνέφει στις παρακείμενες καμήλες να έρθουν κι αυτές μαζί του. Γιατί στο γλέντι χωράνε όλοι.

“You’ll never, ever find Abu Nazir. I’m hiding him under my keffiyeh, you losers”

Δηλαδή

Περπάτα πάνω – κάτω όλη τη Νέα Υόρκη, απόκαμε ο άνθρωπος κι είπε να ξαποστάσει σε μια σκάλα, σιγοτραγουδώντας Ημισκούμπρια:
“Κι η άσπρη μου η κάλτσα φωσφορίζει στο στρομπόλι”

 Κάτι είχε μέσα ο καπνός κι άρχισε να βλέπει μπουρμπουλήθρες.

Ψιλή κουβέντα με τον γυπαετό που έτυχε να περνάει δίπλα από τη σκάλα και κοντοστάθηκε για chit chat με τον μυστηριώδη άντρα που κρατάει το πηγούνι του, σε ένδειξη (περαιτέρω) προβληματισμού (για άγνωστη, μέχρι στιγμής αιτία).

Η τηλεμεταφορά του Ομάρ στο Ετουάλ ήταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενη.
Παρατηρούμε τον καλλιτέχνη στη γνωστή στάση “το μόνο ζωντανό πάνω μου είναι τα χέρια μου”, να κόβει την κυκλοφορία γύρω από την Αψίδα του Θριάμβου και να καλεί τους καραμπουζουκλήδες Γάλλους οδηγούς στο πανηγύρι του.

“Το βαρέθηκα το Παρίσι, όλο μνημεία και μακαρόν είναι”. Πίσω στη ΝΥ, με πλάτη στο ποτάμι, φανερά χολοσκασμένος που κανένας Γάλλος δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα για το γλέντι το τρικούβερτο.

Η βίλα Σουλεϊμάν κάπου στη Μέση Ανατολή, ο Ομάρ στις σκάλες (με την καρέκλα έχει πάρει διαζύγιο), ατενίζει τους κάκτους και σκέφτεται τον επόμενο προορισμό διακτινισμού.

Η Παταγονία είναι μια καλή επιλογή. Ζακέτα δεν πήρες, όμως.

Το συνειδητοποίησε πως ήταν αλαφροντυμένος κι επέστρεψε στη σκάλα στο Μπρούκλυν. Αυτή τη φορά ήταν περαστικοί δυο ελέφαντες με έκδηλη ερωτική διάθεση, που δεν του έδωσαν καμία σημασία κι έτσι τον ανάγκασαν …

… να τους αγνοήσει και να μεταβεί εκτάκτως στο Μάτσου Πίτσου, ώστε να απευθύνει κάλεσμα στο γλέντι του προς τους απογόνους των κονκισταδόρες και των Ίνκας.

Πίσω στη σκάλα, πέρασε από δίπλα ένας κύκνος, ο Ομάρ θυμήθηκε τον μακαρίτη τον Τσαϊκόφσκι, πήγε να του φύγει ένας αναστεναγμός, αλλά συγκρατήθηκε, καθόσον τον περίμεναν …

… σε κάποιο κυβερνητικό κτίριο της Ουάσινγκτον, για τη σύσφιξη των σχέσεων ΗΠΑ – Μέσης Ανατολής, τώρα που ο Brody εξουδετερώθηκε (γκούχου).

Πράγματι, έχει δόντια. 

Κάνοντας παρέα στα αγάλματα που βρίσκονται στα Νησιά του Πάσχα.
Διότι ο Ομάρ είναι παντός καιρού, όπου τον αμολάς, κάνει φίλους.

Π.χ. το ως άνω station wagon, όπου ισορροπεί σαν ακροβάτης του Cirque de Soleil και εξακολουθεί να “σπάει” καρπούς, καλώντας τους οδηγούς της εθνικής να έρθουν ΣΤΟ γλέντι.

Μούχρωμα στην Καρύταινα.

Μπανάκι, μανάκι. Εδώ προσκαλεί στο γλέντι τους αμέριμνους τουρίστες, που είναι λίγο αδιάφοροι απέναντί του, αλλά δεν πειράζει, αυτοί χάνουν.

Πού πας, αγόρι μου, στη μέση του δρόμου; Αααα, ίπτασαι, εντάξει, τότε αλλάζει, πρόσεξε στην προσγείωση μην πατήσεις κανέναν μυρμηγκοφάγο, ευδοκιμούν αυτοί στην έρημο.

Ήρθε η ώρα να μάθετε την πάσα αλήθεια: η Marlboro Country υπάρχει και ο Ομάρ είναι ο Σερίφης της.

“Ωραία φαίνεται από ‘δω ο Ατλαντικός, αλλά δε με βλέπουν οι από κάτω που τους καλώ στο γλέντι”.

Παιδιά, πείτε του ότι θα πάτε να τον ακούσετε, έχει αρχίσει ν’ ανοίγει τα υπόγεια των σπιτιών και να καλεί τα μπιτόνια με τα λάδια και τα κρασιά.

Επιμένει να καλέσει τους Γάλλους, μόνο που έχει πάει από την πλευρά που είναι η λέσχη των Συνταξιούχων Αξιωματικών, που την είχαν “πέσει” στη Βόρεια Αφρική και δεν τους συμπαθούν τους Άραβες (δε φτάνει που ήταν αποικιοκράτες και τους είχαν βγάλει τον αδόξαστο).

Πάρα πολύ πικράθηκε μετά το x που έφαγε από τους Γάλλους συνταξιούχους αξιωματικούς κι επέστρεψε στον τόπο της περισυλλογής, στη φωλίτσα του, τη σκάλα, να συζητήσει το θέμα των καταλοίπων της αποικιοκρατίας με ένα κοπάδι γελάδια.

“Δε σας χάλασε, Ευρωπαίοι, που στην Αμερική κάνω θραύση και δη στην πρωτεύουσά της”

Μάλλον δεν έκανε την αναμενόμενη θραύση στη Γουάσινγκτον κι επέστρεψε στη σκάλα για να έρθει πάλι κοντά στη φύση, να μπερδευτεί με τους εργάτες, να πει τον πόνο του στα κοτσύφια.

Στο Ταζ Μαχάλ είναι πάντα ευπρόσδεκτος. Δε βλέπω κανέναν άλλο άνθρωπο, βέβαια, και δεν ξέρω ποιούς καλεί ακριβώς.

“Όπως τα λες, αγόρι μου. Εγώ τραγούδαγα, έβανα ψυχούλα κι αυτοί ‘ποκάτω χασμουριόταν αναίσχυντα”.

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΣΟΥ, ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ.
Εδώ, ο τραγουδιστής του πόνου και του καημού, στη γέφυρα των στεναγμών.
(Σκύψε λίγο, όμως, μην τη φας στο κεφάλι την ώρα που σε πάει τσάρκα ο γονδολιέρης)

Μη φοβάσαι, Ομάρ μου, δεν έχει καρχαρίες στα κανάλια της Βενετίας, ξαναμπές στη γόνδολα τώρα
(και σου ‘πα να σκύψεις, δε στο ‘πα;)

Το ταξίδι του Ομάρ δε μπορούσε να μην περιλαμβάνει και την Παναγία των Παρισίων.
(τέτοια μανία με τους Γάλλους, ούτε η Μπελούτσι)

Ο Ομάρ στο Winterfell.

“Πολύ κρύο στο Winterfell, είπα να πάω να βρω την Καλίσι.”

Αποφάσισε ποιά θερμοκρασία σε βολεύει και καν’ πιο κει, μη σαβουρντιαστεί ο σκιέρ εξαιτίας σου.
(Εδώ ποιον ήρθε να καλέσει, δεν κατάλαβα)

Ε, δεν παλεύεσαι.

Θ’ ανέβω και θα τραγουδήσω στο πιο ψηλότερο βουνό
(μέχρι τον Tatooine έφτασε, τέτοια λαχτάρα πια)

και
 και
ΙΣΟΝ
Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, δίπλα στο Διεθνές Αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος
Είχε θέση μόνο στο φτερό.

Εδώ δεν ξέρω πού προσγειώθηκε, το Λονδίνο θα ‘ναι (όπου δεν έχω πάει, να το ξαναπούμε αυτό), αφού δεν του βγήκαν καραμπουζουκλήδες οι Γάλλοι, είπε να δοκιμάσει την τύχη του με τους Άγγλους.

Μετά την τελευταία ήττα και στη Μεγάλη Βρετανία, κι αφού έκανε ένα πέρασμα από την ταράτσα και είδε ότι στο μεταξύ τα είχαν μαζέψει και οι χορευτές και ο κημπορντοκλαριτζής, αποφάσισε ότι δεν υπάρχει μέρος στη γη για να τον χωρέσει.

Τα κρέντιτς. Χίλια μπράβο, να είστε καλά.

Δεν κατάλαβα δηλαδή, γιατί το βίντεο του Roman Coppola για τους Arcade Fire είναι καλύτερο;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s