Η αβάσταχτη ελαφρότητα της αρθρογραφίας

Ντίαρ ολ,

Η 10η Οκτωβρίου ήταν η “Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας”. Δεν το ήξερα. Το υποψιαζόμουν, βέβαια, ότι θα υπήρχε μια τέτοια “Παγκόσμια Ημέρα”, μιας και για το μόνο πράγμα που δεν υπάρχει αντίστοιχος “θεσμός” είναι τα ζαχαρωτά αρκουδάκια (κακώς).

Αλλά ποτέ δε με είχε απασχολήσει.

10 Οκτωβρίου του 2013 ταξίδευα στην Κρήτη, για δουλειά.
Δεν με πήρε τηλέφωνο ο ψυχίατρός μου, για να μου ευχηθεί.
Ούτε η ψυχολόγος μου.
Ούτε οι φίλοι μου, που υποφέρουν κι αυτοί από κάποια διαταραχή του συναισθήματος. Ή άλλου είδους διαταραχή, σοβαρότερη.
Στα 30 χρόνια της ζωής μου υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με ψυχικά νοσήματα.
Ανεξαρτήτως είδους, σοβαρότητας και ιασιμότητας.
Κι ο πρώτος άνθρωπος από αυτούς, είμαι εγώ. Με δυσθυμία από τα εφηβικά μου χρόνια, η οποία κατέληξε σε κατάθλιψη.
Ή, όπως την αποκαλούν οι ειδικοί, για να απαλύνουν τη διάγνωσή τους, “συναισθηματική διαταραχή”.
Ποτέ δε θέλησα να υποβαθμιστεί το συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας μου.
Ούτε από τους γιατρούς μου, ούτε από τον ευρύτερο οικογενειακό και φιλικό κύκλο μου.
Ούτε καν από τους απλούς γνωστούς μου, με τους οποίους τύχαινε να το συζητήσω κατόπιν ορισμένης αφορμής.
Ούτε, βέβαια, προσπάθησα να του δώσω μεγαλύτερη σημασία από αυτήν που είχε στην πραγματικότητα.
Είναι ένα πρόβλημα υγείας αντιμετωπίσιμο, με τα “πάνω” και τα “κάτω” του, με τις δύσκολες και τις λιγότερο δύσκολες στιγμές του, με τις ιδιαιτερότητες που προσδίδει στον τρόπο ζωής μου.

Υπάρχουν ακόμα – και δυστυχώς θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν για πολλά χρόνια – άνθρωποι με προκαταλήψεις ως προς τις ψυχικές ασθένειες.
 Άνθρωποι που, τυπικά, έχουν λάβει μόρφωση. Που έχουν ζήσει σε μεγάλα αστικά κέντρα και έχουν πληθώρα παραστάσεων της σύγχρονης ζωής.

Η συντήρηση των ταμπού, η έλλειψη διάθεσης κατανόησης κάθε φύσης προβλημάτων υγείας και η γενικότερη στερεοτυπική αντιμετώπιση των ανθρώπων με ψυχικές ασθένειες είναι διαρκώς μπροστά μας.

Δε με ενοχλεί που πάσχω από κατάθλιψη. Δεν αισθάνομαι πως πρέπει να ντρέπομαι γι’ αυτό.
Δε θα ήθελα, προφανώς, να μου έχει συμβεί. Αλλά μου συνέβη. Και προσπαθώ καθημερινά να την αντιμετωπίσω, αντλώντας, μάλιστα, δημιουργικότητα από την εκάστοτε στενάχωρη κατάσταση στην οποία βρίσκομαι.

Με ενοχλεί, όμως, να διαβάζω φράσεις που συνοδεύουν κείμενα, όπως “Η τρέλα μπορεί να μετρηθεί σε εκατοστά;”. Η φράση αυτή βρισκόταν διατυπωμένη κάτω από κείμενο συντάκτριας (του αγαπημένου μου, κατά τα άλλα) free press. Το κείμενό της γράφτηκε στο πλαίσιο της “Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας” και είχε ως αφορμή το παρακάτω animation video του Jérémy Clapin για τη σχιζοφρένεια:  

Φυσικά, καθένας αντιλαμβάνεται την τέχνη με τα υποκειμενικά του κριτήρια.
Μέσα στο video αναφέρεται ένα μετρικό στοιχείο, που έχει σχέση με την κατάσταση του πρωταγωνιστή Henry. Κατά τη δική μου υποκειμενικότατη γνώμη, πρόκειται για ένα στοιχείο που καταδεικνύει τις εμμονές ή τις βασανιστικές φαντασιώσεις που μπορεί να προκαλέσει η σχιζοφρένεια.

Κατά τη δική μου, ξανά, υποκειμενικότατη γνώμη, ένα τέτοιο μετρικό στοιχείο δε μπορεί να αποτελέσει αφορμή για έναν τίτλο που περιλαμβάνει τη λέξη “τρέλα”.

Δεν είναι ζήτημα political correctness.
Είναι ζήτημα ισορροπίας ανάμεσα στην ελαφρότητα και την ανθρωπιά.




Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s