A Game of Pages

Ντίαρ ολ,

Το καλοκαίρι είναι, παραδοσιακά, η εποχή που βολεύει για να διαβάσεις ό,τι έχεις στοκάρει την υπόλοιπη σαιζόν. Ενίοτε και την προηγούμενη, την προ – προηγούμενη, ακόμα και την προ – προ – προηγούμενη σαιζόν, οπότε παρατηρείται συχνά το φαινόμενο “Τί σκεφτόμουν όταν το αγόραζα αυτό; Α, είχε βγει σε σήριαλ/ περιοδικό/ κόμικ/ τραπεζομάντιλο“.

Βέβαια, η τελική επιλογή των βιβλίων του καλοκαιριού είναι πιο δύσκολη απ’ ό,τι φαίνεται, διότι το άνευ ετέρου ξεφόρτωμα του ραφιού με τα αζήτητα στην τσάντα παραλίας μπορεί να αποδειχθεί τουλάχιστον ανεπιτυχές, αν όχι μαρτυρικό. Για παράδειγμα, ο Χένρι Μίλλερ δεν προσφέρεται για διακοπές. Όχι επειδή είναι βαρύ ανάγνωσμα, κυρίως επειδή κάπως κομπλάρει το μυαλό και το περιβάλλον και δεν αφήνει γενναία περιθώρια περιπλάνησης και ξεκούρασης.

Φέτος το καλοκαίρι, ενώ είχα μαζέψει δυο ράφια με ξεχασμένα βιβλία κι ένα καλάθι με περιοδικά τίγκα στα long reads, μου έκαναν δώρο όλα τα δημοσιευμένα βιβλία της σειράς A Song of Ice and Fire, ή αλλιώς, τα “Game of Thrones”, τα αναγνώσματα πάνω στα οποία βασίζεται η ομώνυμη σειρά της HBO (που ο Θεός να μας κόβει χρόνια και να τους δίνει επεισόδια, να διασκεδάζει ο κοσμάκης).
Πέντε βιβλία έχουν εκδοθεί μέχρι στιγμής και το τρίτο έχει χωριστεί σε δυο μέρη, για να μπορεί ο αναγνώστης να το σηκώνει στα χέρια του χωρίς να του κόβονται οι ώμοι. Καθένα έχει κατά μέσο όρο 600-700 σελίδες, με εξαίρεση το τελευταίο, το A Dance with Dragons, που είναι περίπου 1000 σελίδες και δε χωρίζεται στη μέση, ζυγίζει όσο ένα νεογέννητο κουτάβι και δεν κρατιέται χωρίς να του τσακίσεις τη ράχη (ανατριχιαστική βία κατά της λογοτεχνίας).

Το 1ο βιβλίο το είχα διαβάσει πρόπερσι, λίγο μετά το τέλος του πρώτου κύκλου της σειράς. Τότε ο ενθουσιασμός ήταν διάχυτος κι όλος ο κόσμος μιλούσε για το GoT, την πλοκή, τους χαρακτήρες και τις ανατροπές του (αποκεφαλισμοί, ανίερες συμμαχίες, φονικά, κι άλλα φονικά, γενικά πολύ μνημόσυνο).

Από βιβλία φαντασίας είχα διαβάσει μόνο Σιλμαρίλιον και Χάρι Πόττερ και γενικώς δε μπορώ να πω ότι με ενέπνεε ποτέ το συγκεκριμένο είδος λογοτεχνίας, που θεωρούσα κάπως, αχέμ, παιδικό – εφηβικό. Και φυσικά αποδείχθηκε σταδιακά ότι κακώς θεωρούσα πως τα συγκεκριμένα βιβλία δεν ήταν για την ηλικία μου.

Το πρώτο βιβλίο, το ομώνυμο της σειράς, έχει μεταφερθεί πιστά στην τηλεόραση, οπότε δε με ενθουσίασε τόσο. Ήταν ευχάριστο ανάγνωσμα, αλλά όχι εύκολο, λόγω του πλήθους των χαρακτήρων και της πυκνής πλοκής σε 5 διαφορετικά σημεία του κόσμου του Martin. Δεν έκρυβε, φυσικά, καμία έκπληξη, ωστόσο εξηγούσε τον τρόπο με τον οποίο δομήθηκε η σειρά. Καθένας από τους βασικούς χαρακτήρες διηγείται την ιστορία από τη δική του πλευρά. Ως επί το πλείστον είναι Stark-ο-κεντρική η αφήγηση, διότι το Stark-αίικο βρίσκεται ακόμα στη ζωή και έχει γλώσσα να μιλήσει, ώστε να εισάγει τον αναγνώστη στο σκληρό αλλά ντόμπρο κόσμο του Winterfell και στη συνέχεια να καταδείξει την αντίθεση του εν λόγω τρόπο ζωής με τη νέα εποχή των χαρακτήρων, στο αφιλόξενο King’s Landing. Συνολικά ήταν εμφανές ότι περνούσε από το ένα γεγονός στο επόμενο ομαλά, μέσω της ανάπτυξης των χαρακτήρων και της έκθεσης των σκέψεών τους, καθώς και των λεπτομερειών που δεν είχαν συμπεριληφθεί στα πλάνα της σειράς. Από άποψης γλώσσας και ύφους, τα αγγλικά του Martin είναι ευχάριστα στο μάτι, οι περιγραφές του γλαφυρές και το λεξιλόγιό του νοσταλγικά μεσαιωνικό, πράγμα που δίνει εύστοχα τον τρόπο με τον οποίο όλα αυτά που συμβαίνουν (καλά, σχεδόν όλα αυτά που συμβαίνουν) θα μπορούσαν να έχουν διαδραματιστεί στον Ευρωπαϊκό Μεσαίωνα.

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη απόλαυση ήταν οι φαρμακεροί διάλογοι του Tyrion με οποιονδήποτε άλλο, που έχουν μεν γυριστεί σε μεγάλη έκταση, δεν αναδεικνύονται όμως εξίσου, όπως μέσα από την ηρεμία των σελίδων.

Αφού τέλειωσα το 1ο βιβλίο, τα παράτησα για ένα χρόνο κι έβλεπα μόνο τα επεισόδια. Οπότε ξεκίνησα να “χάνω επεισόδια“, καθόσον “πολλά πρόσωπα, κι όλα άπλυτα, κι όλα μπερδεμένα” κι όλο ν’ ανοίγονται νέα μέτωπα ως τα πέρατα του Westeros και ν’ αναρωτιέμαι “Tον ξέρουμε αυτόν; Ποιο είναι πάλι αυτό το μέρος; Πότε θα πεθάνει βίαια ο Jeoffry;” κ.ο.κ., με αποτέλεσμα να χάνω την απόλαυση της εικόνας και κυρίως, να μην εντοπίζω τα σωστά τα κουτσομπολιά, τα έμπειρα. Διότι τί είναι το GoT, πάνω και πέραν όλων; Μια αλληλουχία αγνού χοτ κουτσομπολιού, είτε σε επίπεδο πολιτικής, είτε σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων, είτε ακόμα και σε επίπεδο μυθικών τεράτων (βίζουαλ πηχιαίου τίτλου “Το μυστικό της Khaleesi – Οι τρυφερές στιγμές με τους δράκους της, μόνο στο Hello! που κυκλοφορεί“).

Από τη στιγμή λοιπόν που τα πράγματα αγρίεψαν, άρχισα να βεβαιώνομαι για την αλήθεια της φράσης “δεν τα γλιτώνουμε τα βιβλία“. Πράγματι, από τα μέσα περίπου του φετινού Ιούλη μέχρι τώρα έχω διαβάσει το 2ο και τους δύο ημιτόμους του 3ου και πέρασα χτες ηρωικά στο 4ο. Όλα αυτά με διαλείμματα, φυσικά, διότι είχα φτάσει στο σημείο να διαβάζω 200 σελίδες τη μέρα και να πονάνε τα μάτια μου από την περιέργεια του “και μετά, και μετά;“.

Βέβαια, εγώ δεν έχω και κανένα θέμα με τα σπόιλερς, ίσα ίσα που θέλω να μαθαίνω τί γίνεται γενικότερα, δηλαδή όλη την ιστορία των χαρακτήρων μέχρι στιγμής. Ο καθένας με την πετριά του, στον κόσμο τούτο, οπότε για να μη με τρώει η αγωνία για τις εξελίξεις, έβαλα κάτω τα βιβλία, ώστε να δω πού το πάει το γράμμα ο μπάρμπας απ’ το Τζέρζι (τελικά δεν είναι Άγγλος, όπως λανθασμένα πίστευα).

Τελικά όμως, δεν έμαθα μόνο πού το πήγαινε, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το πήγαινε, πράγμα που είναι τελικά πιο σημαντικό από την κατάληξη κάθε μικρής ή μεγαλύτερης ιστορίας. Και το λέω εγώ αυτό, η κουτσομπόλα του ελέους. Διότι τα βιβλία έχουν ροή, εξηγούν το πώς και το γιατί και αναπτύσσουν τους χαρακτήρες τόσο, ώστε να μην απομένει καμία αμφιβολία για τα αίτια της συμπεριφοράς τους. Από το 2ο βιβλίο και μετά, οι διαφορές από την πλοκή της σειράς είναι σημαντικές, αν θέλεις να μπεις στη διαδικασία του πώς έγιναν τα πράγματα “στην πραγματικότητα“, όπως είπα και μια φορά που περιέγραφα την πλήρη ιστορία Arya – The Hound (καλώς το έκανα εκείνο το διάλειμμα, είχα αρχίσει να συγχέω τα σύμπαντα). Επίσης, η περιγραφή των χαρακτήρων είναι τόσο to the point, που θέλεις να χαστουκίζεις το Jeoffry και τη μάνα του μέχρι να μπορείς (καλά, αυτό το θέλεις έτσι κι αλλιώς) ή να μουτζώνεις το βούρλο τη Sansa μέχρι να την περιποιηθεί κι αυτή ο συγγραφέας (αν και επειδή δεν έχει ιδιαίτερες συμπάθειες η ίδια, σιγά μην την ξεκάνει, εκεί θα την αφήσει να μας κάνει τα νεύρα γρανίτα με τη χαζομάρα της).

Επίσης, τα βιβλία δίνουν πολλές πληροφορίες για το Essos, το οποίο έχει παραλειφθεί σε μεγάλο βαθμό από τη σειρά και είναι κρίμα, γιατί περιλαμβάνει εξωτικά μέρη, με αλλόκοτους ανθρώπους που έχουν υιοθετήσει χαριτωμένα παράξενες συνήθειες.
Να πω την αμαρτία μου, τα σημεία όπου βαρέθηκα ήταν αυτά με την περιγραφή των μαχών, για τα οποία ο μέσος νορμάλ άνθρωπος κάνει κρα, όμως δε μπορώ ν’ αντιληφθώ μια μάχη αν δεν τη βλέπω. Κι επίσης, πόσο κουτσομπολιό να έχει μια μάχη;

Πλέον έχω περάσει στα σημεία της ιστορίας που δεν έχουν γυριστεί ακόμα και λογικά θα συμπεριληφθούν από τον 5ο κύκλο κι έπειτα. Προφανώς και οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και πολλές, πάρα πολλές και βέβαια αναρωτιέμαι ήδη εδώ και μισό βιβλίο πού θα χωρέσουν όλα αυτά σε τηλεοπτικό χρόνο. Μάλλον δε θα χωρέσουν, οπότε το πρότζεκτ “δε χάνω ούτε μία οξεία” θα συνεχιστεί ως έχει, με καθημερινή τρίωρη απογευματινή ανάγνωση και θετικές σκέψεις για το μέλλον του πολύτομου έργου. Δηλαδή να μη φάει λάχανο ο συγγραφέας κι άλλους συμπαθείς χαρακτήρες.

Μέχρι να εξαντληθούν οι σελίδες, να έρθει ο χειμώνας και να πιάσω κάτι πιο βαρύ, ή απλώς ν’ αρχίσω τα επειλητικά γράμματα προς το συγγραφέα, με βασική ιδέα: “τελείωνε, χριστιανέ μου, μας έχεις σκάσει“.

Advertisements

3 Comments Add yours

  1. thalakii says:

    Με σκοτώνεις μάχη Ναταλί. Κι εγώ βιώνω αντίστοιχη πώρωση αλλά επειδή καθημερινά έχω να παίξω έναν πολύ σημαντικό ρόλο – όχι αυτόν της Αλίκη – αυτόν της Μανούλας, έχω ελάχιστο χρόνο για διάβασμα. Πάντως όλα τα κενά μου γεμίζουν με αυτό. Είμαι στο 68 τοις εκατό του 2ου βιβλίου – το ταμπλετ με έσωσε από το βάρος των βιβλίων.

  2. thalakii says:

    όχι μάχη, μαρη

  3. Ανώνυμος says:

    Σιλμαρίλιον και Χαρι Ποτερ…Τον Τολκιν ίσα κι όμοια με τη βλαμμένη…Και δεν έχεις καταλάβει Χριστό από το σύμπαν του Μάρτιν, είμαι σίγουρη…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s