Bored.

Ντίαρ ολ,

Όσοι παίζετε Angry Birds, τα κλασικά, τα πρώτα, ξέρετε ότι υπάρχει μια (καταραμένη) πίστα, η 5/3, που δεν παιρνιέται με τίποτα ή σχεδόν με τίποτα ή θα πρέπει να είσαι sniper ή να βάλεις κατευθείαν το tutorial στο γιουτούμπ ή να κάνεις ένα τάμα στον Άγιο Σπυρίδωνα ή να αφιερώσεις την υπόλοιπη ζωή σου σε τέσσερα καλοκρυμμένα γουρούνια ή απλά να δώσεις το κινητό στην – κατά πέντε χρόνια νεότερη – αδερφή σου, για να στην περάσει (και να της χρωστάς και χάρη).

Τις τελευταίες μέρες φρόντιζα να ξεδίνω αρκετά στα angry birds, ξαναπερνώντας όλες τις πίστες, με αποτέλεσμα να κολλήσω πάλι σ’ αυτήν και ν’ αναρωτηθώ τί νόημα έχει να κάνω ο,τιδήποτε από τα παραπάνω, μιας και βαριόμουν, βαριόμουν φριχτά, όχι το παιχνίδι, αλλά το προβλεπόμενο της διαδικασίας: στην αρχή δεν θα κολλήσεις, αργότερα θα κολλήσεις και κάποια στιγμή, όταν θα έχεις παραιτηθεί και από τη σκέψει να σπάσεις το κινητό, θα περάσεις την πίστα τυχαία και θα πας στην επόμενη, που θα κρατήσει 5΄ δευτερόλεπτα. Και την 5/3 δε θα την ξεχάσεις ποτέ. Δε θα σκεφτείς δηλαδή πόσο εύκολα πέρασες την επόμενη, αλλά πόσο σου την έσπασε η προηγούμενη.

Μερικοί (ανάποδοι) άνθρωποι σκεφτόμαστε έτσι. Ευτυχώς ή δυστυχώς. Ευτυχώς για τους υπόλοιπους, που μας έχουν απασχολημένους διαρκώς με κάτι τέτοια petty πράγματα. Δυστυχώς για εμάς, που πρέπει να αντιστρέψουμε όλη αυτή την κατάσταση, όταν αρχίζουμε να βλέπουμε πράσινα γουρούνια και σφεντόνες στον ύπνο μας.

Χτες είδα στον ύπνο μου ότι έτρεχα ν’ ανεβώ ένα σοκάκι σ’ ένα άγνωστο νησί και κάποιος με κυνηγούσε και κάποια στιγμή έφτασα σε μια πλαγιά και ξύπνησα, γιατί η θάλασσα από κάτω ήταν γαλάζια, η φύση σχεδόν ανύπαρκτη και οι άνθρωποι που περπατούσαν γύρω μου εκατοντάδες.
Όχι, δεν είχα φάει γύρους για βραδινό.

Είναι που η φαντασία μου βαρέθηκε να με βλέπει να κοιμάμαι σαν το βαρίδι κάθε βράδυ και θέλησε να μου παίξει ένα αγχωτικό παιχνιδάκι. Για να μη βαριέμαι κι εγώ.

Υπάρχει και κάποιος άλλος που δε θέλει να βαριέται ποτέ, ανάποδος κι αυτός, fictional ή σχεδόν, πάντως παρακαλάει να τον κυνηγάει κάποιος, να βγαίνει σε απόκρημνες πλαγιές, να πηδάει από ταράτσες, να παρατηρεί και να (κάνει ότι) αγχώνεται. Γιατί έτσι τη βρίσκει. Εδώ και περίπου 75 διαφορετικούς χαρακτήρες (φορές που τον έχουν υποδυθεί στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη).

Φυσικά και αυτός είναι ο Σέρλοκ Χολμς. Ο ντετέκτιβ του BBC, ο πρωταγωνιστής της σειράς “Sherlock“, που διαδραματίζεται στο σήμερα κι αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη φάση γυρισμάτων του τρίτου κύκλου της.

Τη συζητούσαμε πέρσι ή πρόπερσι (δε θυμάμαι πια) με τον φίλο μου τον Κώστα, πόσο to the point είναι, πόσο αστεία και μυστηριώδης, πόσο intriguing και πόσο σε κάνει να θέλεις να δεις κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο και, τί; Μόνο τρία επεισόδια η σαιζόν; Μιάμιση ώρα το καθένα, βέβαια. Και πάλι, τί να σου κάνει, αν βαριέσαι κι εσύ όπως ο Σέρλοκ. Καλά, εσύ δε θέλεις να εμφανίζονται πτώματα μπροστά σου για να ξεβαρεθείς, σου αρκεί απλά να προσγειωθεί στην Ελλάδα μια πτήση από κάπου στην Ευρώπη ή να φας ένα παγωτό ψυγείου ή μια κοτόπιτα ή και τα τρία μαζί. Κι ας σου φταίνε όλα τα υπόλοιπα, η δουλειά, οι καταστάσεις, οι άνθρωποι που είναι συνέχεια γύρω σου, μιλάνε και χαμηλώνουν το IQ ολόκληρου του δρόμου (η ατάκα ανήκει στο Σέρλοκ).

Πριν απο μια βδομάδα ακριβώς είδα τον ίδιο το Σέρλοκ. Φαντάρο. Δηλαδή τον Benedict Cumberbatch, τον ηθοποιό, που έδωσε συνέντευξη για τη σειρά, που τη φέρνει στην Ελλάδα η OTE tv.
Ο Cumberbatch είναι καταπληκτικός ηθοποιός, χαριτωμένα απρόσιτος και weirdo στο ρόλο του ως Σέρλοκ κι από κοντά τυπικός ευγενέστατος Άγγλος, με τσιγάρο στο χέρι και διάθεση ν’ απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, εφόσον βέβαια οι απαντήσεις δεν εμπεριέχουν σπόιλερς. Ήδη “αμόλησε” σε κάποια δήλωση στην Αγγλία ότι θα υπάρξει και τέταρτη σαιζόν. Ναι, πάρτι εμείς, ρακές, απάκια, χοχλιοί και τέτοια στο τραπέζι, να ζήσει το BBC και όλοι οι παραγωγοί του, εκτός από αυτούς που τους αρέσει ο Mr Bean (να πλύνω το πληκτρολόγιο, τώρα που τον ανέφερα αυτόν τον πανευρωπανηλίθιο, που απευθύνεται σε αθώα 5χρονα χωρίς tv consciousness ή σε ξεμωραμένους 90χρονους χωρίς καθόλους consciousness).

Ο Σέρλοκ, λοιπόν, βαριέται γενικά. Πλην όμως:
Προσπαθεί να κόψει το τσιγάρο. Βάζοντας τους άλλους να καπνίζουν γύρω του.
Κάνει δεκάδες σκέψεις ανά δευτερόλεπτο. Αποσυρόμενος στο “παλάτι του μυαλού του”, απαιτώντας να μη σκέφτονται καν οι γύρω του, let alone να μιλάνε (αυτό θα το λέω κι εγώ εφεξής, γιατί είμαστε όλες γλωσσοκοπάνες στη δουλειά και δε βγαίνει έτσι το καλοκαίρι).
Είναι διακόσα σκαλιά πάνω από το “ιδιόρρυθμο”. Η λέξη δεν πλησιάζει καν την περιγραφή του χαρακτήρα του. Δεν έχει “ίδιο”, δικό του “ρυθμό”. Είναι άρρυθμος, απεριόριστος, άπειρος.
Σου ξύνει τον εγκέφαλο και με τα δέκα του νύχια. Σε κάνει να αισθάνεσαι ηλίθιος. Ναι, από αυτούς που ρίχνουν το συνολικό IQ του δρόμου.
Θυμάται τα πάντα. Αυτά που έχουν σημασία δηλαδή. Και στα πετάει μέσα στη μάπα. Για να αισθανθείς ξανά ηλίθιος. Και να θέλεις κι άλλο.
Δε μπορείς να τον πιάσεις. Εκτός αν είσαι ένα συγκεκριμένο άτομο. Ή δύο. Ή ο συνδυασμός τους. Ή κι αυτό που λέω να μην ισχύει, να μην τον έχουν πιάσει ούτε αυτοί.

Γι’ αυτό, ειδικά αν βαριέσαι, όπως εκείνος, κάνε ένα καλό στον εαυτό σου φέτος το καλοκαίρι.
Δύο καλά, για την ακρίβεια: μην πετάς σκουπίδια στη θάλασσα και δες το Sherlock.
Κι άφησέ με εμένα να σκοτώνω ακόμα πράσινα γουρούνια, όταν βαριέμαι τόσο αφόρητα, επειδή το έχω δει και δεν έχω τί άλλο να δω που να του μοιάζει κι υποφέρω μέχρι να μάθω πότε θα προβληθεί το πρώτο επεισόδιο του τρίτου κύκλου.

Για καψουλοφωτογραφίες, εδώ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s