Η Πόλη, μια αναπνοή.

Πρώτη φορά πήγα στην Πόλη το 2003. Οικογενειακώς και με φίλους. Με λεωφορείο, από την Αθήνα ως την Καβάλα κι από κει στον τελικό προορισμό. Είχε συμβεί ένα πολύ άσχημο γεγονός και γι’ αυτό είχαμε πει να ταξιδέψουμε κάπου. Μακριά από το γεγονός δηλαδή.

Αυτή τη φορά πήγαμε στην Πόλη 11 γυναίκες με αφορμή ένα πολύ ευχάριστο γεγονός, το γάμο της “θείας”. Προφανώς και είχε τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο “κουμπαράς” (βλ. περσινά ποστ για Παξούς).

(Ο κουμπαράς και το ανταλλακτήριο. Πώς δε μας συλλάβανε, να βγάζουμε φωτογραφίες κει όξω)

Φύγαμε την προηγούμενη Πέμπτη με την πρώτη πρωινή της ετζίαν, φορώντας τα μπλουζάκια με στάμπα “Barbelorette” (Barbies είναι το όνομα του κλειστού μας γκρουπ στο facebook, εκεί που φυλάσσονται τα χρυσά φτυάρια και άλλα παρόμοια αντικείμενα).

Δικιά μου ήταν η ιδέα (να τα λέμε αυτά) για την ονομασία της εκδρομής ως “Barbelor”. Συμπέρασμα: το πολύ Mad Men κάνει κακό σε ανθρώπους που εχουν άλλο αντικείμενο εργασίας.

Επειδή με ξέρετε, οι φωτογραφίες που έβγαλα ήταν όχι απλά για τα μπάζα, αλλά για να μη μου ξαναδώσει κανείς ποτέ γκάτζετ με υποψία κάμερας. Οπότε το ποστ θα διανθιστεί με μερικές δικές μου, στα όρια της αξιοπρέπειας και οι περισσότερες φωτογραφίες θα είναι της φίλης Λ και της φίλης Μ, που (και) χάρη σ’ αυτές μπορούμε να βγούμε με κούτελο καθαρό να πούμε “ναι, αυτά τα είδαμε στην Πόλη”.

Η πτήση δεν καθυστέρησε, φτάσαμε στο αεροδρόμιο Ατατούρκ (πώς όλους τους άντρες στην Κρήτη τους λένε “Μανόλη”, έτσι κι όλα τα δημόσια κτίρια στην Τουρκία τα λένε Ατατούρκ + κάτι άλλο, π.χ. ΙΚΑ Μπεΐογλου Ατατούρκ – και όχι αδίκως βέβαια) και μπήκαμε στην ουρά για τον έλεγχο διαβατηρίων.

Βγαίνοντας πήραμε το λεωφορείο που σε κατεβάζει στην πλατεία Ταξίμ, την αντίστοιχη δική μας (λέμε τώρα) Ομόνοια, στην οποία γίνονται έργα και είναι αγνώριστη. Γενικώς, αν είσαι άνεργος μηχανικός, η Πόλη είναι η ευκαιρία σου. Δεν υπάρχει χαντάκι για χαντάκι άσκαφτο.

Το ξενοδοχείο μας ήταν κάτω από τη λεωφόρο Ταρλάμπασι, που είναι παράλληλη της Ιστικκλάλ, της αντίστοιχης (λέμε τώρα) Ερμού της Πόλης. Η γειτονιά του Ταρλάμπασι είναι μαχαλάς. Μισογκρεμισμένα σπίτια, ψιλικατζήδικα, υπαίθριοι κεμπαπτζήδες, νοικοκυρές με ζυγοσταθμισμένες μπουγάδες, χρώματα ξεθωριασμένα κι ένα “νέο πλάνο ανάπτυξης με πεντάστερα ξενοδοχεία”, όπως μας είπε ο ξενοδόχος.
Ελπίζω να μην τα γκρεμίσουν όλα, μόνο τα επικίνδυνα, όσα δε σώζονται με τίποτα τέλος πάντων.

Το μέρος αυτό είναι μοναδικό στον κόσμο. Θα μου πεις και οι πυραμίδες μοναδικές είναι. Δεν έχω πάει και δεν ξέρω. Για μένα είναι μοναδικό. Για λόγους που αναδύονται από τη θάλασσα και τη στεριά του. Πρόκειται για μια εισαγωγή στην Ανατολή, που αν δεν τη ζήσεις, δε μπορείς να καταλάβεις τί και αν θα σημάνει κάτι για σένα.

Η μελαγχολία, ο άπειρος κόσμος στους δρόμους, το λαχταριστό φαγητό, οι απεριόριστες δυνατότητες για βόλτες (σε φάση έχασα μισό κιλό επιστρέφοντας, παρά το ό,τι σαβούριασα) είναι παράγοντες που πρέπει να τους αφήσεις να επιδράσουν πάνω σου, για να καταλάβεις τί βλέπεις, τί ακούς και τί μυρίζεις.

Όλο το ταξίδι είναι ένα slideshow στο μυαλό μου και έτσι θα παρουσιαστεί παρακάτω, ατάκτως, με βάση τις φωτογραφίες και τα συναισθήματα (και σας έχω πει, μη βλέπετε πολύ Σουλεϊμάν, γίνεστε ευάλωτοι, να ‘τη τώρα την καψούλα σε ρόλο Πολυάννας μπατσελορέττε).

Τα προάστια της Πόλης, μέσα από το πούλμαν. Όλα τα πλεούμενα δικά μου, του Δελαφραγκέικου. Αριστερά το Τζέλα Δέλτα. Δεξιά τα φουγάρα.

Το απέναντι διαγωνίως από το ξενοδοχείο σπίτι. Η δορυφορική κεραία υπάρχει παντού. Έχουνε πλουτίσει οι κεραιάδες χάρη στο Σουλεϊμάν σε δυο χώρες.

Φωνή Μπιθικώτση:
Μικράααα κι ανήλιαγααα στενάαααα.

Λα μπουγάδ.

Η θέα μας από το δωμάτιο του πρώτου ορόφου. Κι εκεί να μ’ άφηνες τρεις μέρες, θα καθόμουν.

Η καψουλο-Ντίσνεϊλαντ. Η χαρά του οδοντίατρου. Η πηγή εσόδων του λίστεριν. Το γλυκό που ανακαλύφθηκε τυχαία στο παλάτι, μετά από εντολή του σουλτάνου “Φτιάχτε, ρε κορίτσα, και κάτι καινούργιο, όλο μπακλαβάς και κιουνεφέ, έγκωσα ο Μεγαλοπρεπής”. Τα κορίτσα πήγαν να κάνουν κάτι με ζάχαρη στην κατσαρόλα, το ζουμί έπηξε και τους έκοψε να το τεμαχίσουν και να το πασπαλίσουν με ζάχαρη. Το ΄χαψε ο μπουνταλάς.

Το Γενί Τζαμί, απέναντι από το Γαλατά. Γνωστό και ως το μέρος όπου χέστηκε η Φατμέ, σύμφωνα με την παροιμία.

Ντύθηκα Claire Danes στο Ιράκ (ανέμελη μαντίλα, να προεξέχει λιγάκι η φράντζα), έβγαλα το παπούτσι και μπούκαρα στο Γενί Τζαμί.
H καπαρντίνα φουσκώνει γιατί έχω μέσα την τσάντα, όχι γιατί είμαι χοντρή. Να τα λέμε αυτά, για τους κακοήθεις. 

Πατούσια Βοσπόρου. Ήθελα να τους ρωτήσω πώς αντέχουν να το σκουπίζουν όλο αυτό το χαλί κάθε μέρα, αλλά συγκρατήθηκα.

Η αιγυπτιακή αγορά, που είναι δίπλα στο Γενί Τζαμί, έχει κυρίως μπαχαρικά και σαλαμοειδή. Είναι κι αυτή σκεπαστή, σαν το μεγάλο παζάρι τους (Αντρέα Μικρούτσικε, λείπεις, btw) κι έχει ό,τι θέλεις σε μπαχαρικό και λοιπό τζάντζαλο μάντζαλο.

Εγώ βασικά γι’ αυτό συμμετείχα στην εκδρομή, καζάν ντιπί ταβούκ γιοξού, δηλαδή κρέμα από γάλα βουβάλας καμμένη στον πάτο, με λίγες ίνες από κοτόπουλο μέσα. Στο παλιό παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο “Saray”, επί της Ιστικκλάλ. Στη βιτρίνα μπακλαβάδες – ρολά γεμιστοί με φυστίκια, να τρέχουν τα σιρόπια στα ταψά και να πιάνεις ασυναίσθητα τα μπούτια σου, να δεις αν σε παίρνει να φας άλλο ένα.

Απέναντι από το “Saray” υπάρχει ένα μικρό εμπορικό κέντρο. Στην είσοδο είχαν μια τριμελή μπάντα, βιολί, κοντραμπάσο και ακορντεόν. Όση ώρα περίμενα στην είσοδο έπαιξαν το “Σταλιά σταλιά” της Μαρινέλλας. Ήθελα να αγκαλιάσω τη βιολονίστρια, αλλά συγκρατήθηκα, γιατί η αστυνομία εκεί δεν αστειεύεται.

Ο Πύργος του Γαλατά, χτισμένος από Γενοβέζους, υποψιάζομαι κάπου ανάμεσα στο 1204 μέχρι την Άλωση.
Η δικαιολογία ν’ ανεβείς πάνω σε όλα τα κτίρια ήταν “έλα, από δω πάνω βλέπεις όλη την Πόλη”.
Προτιμούσα να τη δω από μέσα, από τον πάτο της.
Σημειωτέον ότι τα πεζοδρόμιά τους είναι χειρότερα και από της Αθήνας, δηλαδή συνολικά κόντεψα να στραμπουλήξω το πόδι μου ίσαμε δέκα φορές.

Ψάρεμα, το αγαπημένο χούι των κατοίκων. Πιάνουν στασίδι σε μια από τις πολλές γέφυρες και ψαρεύουν ό,τι κολυμπάει.

Κατεβαίνοντας από τον Πύργο του Γαλατά, φτάνεις στο Καράκιοϊ, την ψαραγορά, όπου υπάρχουν και πάγκοι με “βρώμικο”, που, αντί για λουκανικο μέσα, έχουν ψαράκι τηγανιτό, καθαρισμένο και λαχανικά.

(Μόνο για γνώστες πλοτ του “Σουλεϊμάν”)
Αυτηνής της καραπουτανάρας της Χουρρέμ, συζύγου Σουλεϊμάν Μεγαλοπρεπούς, που τον έβαλε να σκοτώσει το γιο του από άλλη σουλτάνα, για να πάρει ο δικός της τη διαδοχή, της είχανε κάνει και χαμάμ, ανάμεσα στην Αγιά Σοφιά και το Μπλε Τζαμί.
Αν ήταν στο χέρι μου, θα το έκανα ουφάδικο και την ταμπέλα θα την έστελνα στο σόι της. Αν δεν τους σκότωσε κι αυτούς μετά.

Αγιά Σοφιά, ενα από τα λίγα ψηφιδωτά που δεν έχουν καλυφθεί. Είτε πιστεύεις, είτε όχι, μπαίνεις μέσα στο μουσείο της Αγιά Σοφιάς και χαμογελάς αυθόρμητα. Είσαι σε ένα θετικά φορτισμένο μέρος, παρά την ταλαιπωρία του. Το κτίσμα σου μιλάει (εσύ απλώς μην του απαντάς, γιατί μετά ξέρεις ποιά θα είναι η πορεία σου, κοντά είναι το Αιγινήτειο).

Δυο μπορντομωβ κολώνες στην Αγιά Σοφιά, που συμβόλιζαν το θεό Διόνυσο (wtf), σύμφωνα με τα αγγλικά του ξεναγού.
Άλλο θα είπε, άλλο θα ακούσαμε, με λινγκουαφόν δούλευε ο άνθρωπος.

Καραγιαπί το αριστερό κλίτος της Αγιά Σοφιάς. Ο ξεναγός μας είπε ότι τα περισσότερα μωσαϊκά (όχι τα sos, οι άγιοι π.χ.) έχουν καλυφθεί με γύψο, για να αποφευχθεί η περαιτέρω καταστροφή τους.

Σοκάκι πίσω απ’ την Αγιά Σοφιά. Έμενα εύκολα σ’ αυτό το ξύλινο σπίτι. Δε με νοιάζει η υγρασία.
(*κρακ* η μέση μου)

Το Τοπ Καπί, ένα σεμνό παλάτι που ίσα τους χωρούσε τους σουλτάνους, τις κουστωδίες και τα λαμπατέρ στο κεφάλι τους. Ωραίοι κήποι, αλλά αν είσαι πιο ματαιόδοξος άνθρωπος, ζηλεύεις μόνο τις καράφες με σμαράγδια και ρουμπίνια. Φτώχεια καταραμένη στου σουλτάνου το κονάκι.

Αγαπώ τις χώρες όπου αγαπούν τις γάτες και τις ταΐζουν, τις χαϊδεύουν και τις αφήνουν να νταγκλάρουν όσο ενοχλητικοί περαστικοί σαν εμένα τις παίρνουν φωτογραφίες.

Οι εργασίες ανάπλασης στο Ταρλάμπασι.
“Κι έγινε το μαγαζί, σα δρόμος που του περνάνε καλώδια”.

Και μπαίνουμε, που λέτε, στο χαμάμ μετά από μια μέρα που είχαμε σφουγγαρίσει όλη την Αγιά Σοφιά κι όλη τη σκεπαστή αγορά (3000 μαγαζιά μέσα) και να ‘σου κορνιζαρισμένοι οι διάσημοι που έχουν μπανιαριστεί στον ίδιο χώρο όπου θα εναποθέταμε κι εμείς οι πτωχές πλην τίμιες τους ποπουδίνους μας. Η Kate ήτανε η σελεμπριτότερη από αυτές της εισόδου. Επίσης, έχει επισκεφθεί το ίδιο χαμάμ για το τρίψιμο της κασίδας του (θα εξηγήσω αργότερα γιατί πρόκειται περί κασίδας) ο Jenson Button και κυρίως η Σερτάμπ Ερενέρ (είναι και περίοδος Γιουροβίζιον, να μην ξεχνάμε να δοξάζουμε όσους και όσες πρέπει).

Η είσοδος του χαμάμ, με τη στέρνα φουλαρισμένη, και κάτι ανέμελους επισκέπτες να πίνουν τα τσάγια τους, μετά το μπάνιο τους. Τουτέστιν, από τη λάθος πόρτα μπήκαμε, η πίσω είσοδος ήταν για τις γυναίκες. Εκεί διαλέξαμε πρόγραμμα περιποίησης. Εγώ πήρα σκραμπ, casual μασάζ και λούσιμο.
Μας έβαλαν σε ένα χώρο με μια τέτοια στέρνα, μας έδωσαν δωματιάκια με κλειδί, για να βάλουμε τα μπανιερά μας και κατεβήκαμε όλες στον προθάλαμο του χαμάμ, για να “χαλαρώσουμε” πριν μπούμε μέσα.

Με το που μπήκαμε μέσα, εγώ ένιωσα σαν το σπίτι μου, γιατί με το αναπνευστικό που είχα μικρή, όλοι οι χώροι τίγκα στον υδρατμό είναι σαν το σπίτι μου. Στο μισάωρο που κάθισα συνολικά μέσα στο χαμάμ περιμένοντας, έριξα μισή χούφτα νερό στο ένα μου πόδι, δηλαδή μ’ άφηνα απλά να ιδρώνω, στο βαθμό που, όταν με περιέλαβε η χαμαμτζού, μου ‘ριξε στη μούρη μια λεκάνη νερό με ύφος “πώς, χριστιανή, θα σε τρίψω, αν δεν έχεις παπαριάσει με νερό”.

Σόρι, αλλά δεν το ‘ξερα. Κι έτσι που ‘φαγα το μπουγέλο, κόντεψε να μου φύγει ο δεξιός φακός και να πηγαίνω πέρα δώθε σαν τον Αρίστο στο “Κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο”.
Μόλις μ’ έκανε λούτσα, με ξάπλωσε στο οκταγωνικό μάρμαρο, με ρώτησε από που είμαι, μου είπε ότι τη μάνα της την έλεγαν Ελένη και χαμογέλασε.
Μετά πήρε το τριφτήρι και παραλίγο να μη βρει ο παπάς να θάψει.
Από αυτά που πιάσαν τα χεράκια μου, τα οποία έβγαζε το δέρμα μου, σκεφτόμουν “δηλαδή αν δεν πλενόμουν κάθε μέρα, τί ακριβώς θα έξυνε από πάνω μου, σοβά;”.
Μιλάμε για δέρμα ποπουδίνου μωρού μετά από αυτό, ό,τι νεκρό κύτταρο υπήρχε εξαφανίστηκε με βίαιο τρόπο. Ύστερα μου άρχισε το μασάζ. Από το ύφος της κατάλαβα ότι εννούσε “καθιστική δουλειά κάνεις, ε; Κάνουμε και καμιά διάταση πού και πού”.
Στο τέλος μ’ έβαλε κάτω και μ’ έλουσε μ’ ένα καραμελένιο σαμπουάν και μ’ έστειλε να σκουπιστώ με κάτι πετσετάρες 4 εκατοστά πάχος.

Να μη μπορείς να πάρεις τα πόδια σου από το νταγκλάρισμα. Ακόμα δεν ξέρω πώς ανέβηκα τις σκάλες για το δωματιάκι, ειδικά με τα ξύλινα πασούμια που μας είχαν δώσει για να μη φάμε τα μούτρα μας.

Πήγα να πάρω ένα από τα πιστολάκια να στεγνώσω την καούκα και είδα το αυτόγραφο της Σίντυ Κρόφορντ στο διευθυντή του χαμάμ και σκέφτηκα το ύφος του και το καμάρι, όταν το πήγε στον κορνιζά. 

Στο Τσακάλογλου χαμάμ έχει κάνει και φωτογράφηση το W. Κι αυτή την είχανε κορνιζαρισμένη, μια συγκίνηση την ένιωσα (με τη ντάγκλα να συνεχίζεται ακάθεκτη).
Στο τέλος μας έκαναν δώρο και σαπουνάκια, από αυτά με τα οποία μας τρίβανε. Δυστυχώς δε μας έκαναν δώρο και την κυριούλα.

Φίλες και φίλοι του καψουλομπλόγκ, δώρο το κουίζ της φωτογραφίας για τις μανάδες σας. Απεικονίζονται στην είσοδο του χαμάμ όλοι οι σουλτάνοι. Όποιες μανάδες βρουν (χωρίς να κοιτάξουν όνομα) πάνω από 5, κερδίζουν πλούσια δώρα (ένα σαββατοκύριακο θα έχετε την ησυχία σας, αν τους το δώσετε τη φωτογραφία εκτυπωμένη με αυτό το task).

To Μπλε Τζαμί, απέναντι απ’ την Αγιά Σοφιά, στην περιοχή Σουλταναχμέτ.
Βράδυ, μετά το χαμάμ, όλα μπλε, σαν το στρουμφοχωριό. Πολύχρωμο συντριβάνι αλά Λας Βέγκας.
Αυτή τη φορά δε μπήκα μέσα, γιατί γινόταν της τρελής, αν δεν ήσουν με γκρουπ.
Όλα μπλε ήταν πάντως. Χαλί, πλακάκι, πόμολο, όλα σετ.

Από τα πιο ωραία νέα μουσεία σύγχρονης τέχνης. Φιλοξενεί έργα κυρίως Τούρκων ζωγράφων και εξηγεί την ιστορία της τουρκικής μοντέρνας τέχνης. Δε μας άφησαν να πάρουμε φωτογραφίες μέσα. Κρίμα(ς), είχε ένα τεράστιο γλυπτό διπλό μαύρο γυαλιστερό κεράσι, που ήθελα να το αγκαλιάσω (είναι και η εποχή τους).

Βγαίνοντας από την Istanbul Modern, έπρεπε να πάμε με τη “θεία” στο ξενοδοχείο, για να πάρουμε τα εφτάρια Metaxa και τους “Λουμίδηδες” που κρατούσα μαζί μου για ένα φίλο του πατέρα μου, Έλληνα Σμυρνιό που μένει στην Πόλη. Ο κ. Κώστας έχει το μαγαζί του στην Κλειστή Αγορά και είχαμε ραντεβού με τον ίδιο και τις υπόλοιπες, που είχαν πάει εκδρομή στην Πρίγκηπο, στις 16:00.
Ήταν Σάββατο μεσημέρι, στο δρόμο είχε ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ, ταξί δε βρίσκαμε με την καμία, οπότε η “θεία” σταμάτησε ένα λεωφορείο και μας φόρτωσε για την Ταξίμ άνευ “μπιλιέτ”, πράγμα που τακτοποιήσαμε με έναν καλό κύριο που είχε κάρτα τύπου “πιστωτική” φορτωμένη με εισιτήρια. Τη βγάλαμε μια ώρα μέσα στο λεωφορείο, περνώντας κι απ’ το στάδιο της Μπεσίκτας, που έπαιζε εκείνη τη μέρα και οι συνδεσμίτες ήδη είχαν στήσει χορό απόξω. Μια απόσταση ενός τετάρτου την κάναμε σε μια ώρα. Μας άφησε το λεωφορείο στην Ταξίμ τρεις και κάτι κι αρχίσαμε να τρέχουμε στην Ταρλάμπασι λες και τρέχαμε στη Βυρηττό να βρούμε τον Αμπού Ναζίρ.

Πήραμε τα Metaxa από το ξενοδοχείο και βγήκαμε τρέχοντας στην Ταρλάμπασι, για να βρούμε άδειο ταξί. .Ένας σταθμευμένος ταρίφας μας βρήκε έναν παράνομο ταρίφα με ένα βανάκι και τρεις πιτσιρικάδες μέσα, του είπαμε που πάμε, πήραμε αγκαλιά τα μπουκάλια, μη φανούν τί είναι κι ο ταρίφας άρχισε να γκαζώνει και να σπινιάρει και να κορνάρει σε κάθε στάση λεωφορείου που έβρισκε στο διάβα του, για να γεμίσει το βανάκι.
Μας άφησε κάτω από μια γέφυρα, μας είπε “Καπαλί Τσαρσί, ντογρού”, δείχνοντας την κατεύθυνση της σκεπαστής αγοράς κι αρχίσαμε να ξαναμανατρέχουμε με τα μπουκάλια στα χέρια, φτάνοντας 4 παρά δύο στη θύρα 5 της αγοράς. Ρώτησα τον σεκιουριτά πού ήταν η 7η είσοδος, όπου είχαμε το ραντεβού και ευτυχώς ήταν ακριβώς δίπλα. 16:01 είχαμε συναντηθεί με τον κ. Κώστα και δε χρειάστηκε να πάρω ύφος Claire Danes “Oh, my God we’ve lost him” και μετά ν’ αρχίσω τα τηλέφωνα στο Λάνγκλεϊ.

Από τη σκεπαστή αγορά δεν έχω καμία φωτογραφία, διότι είχα πάθει αγοραφοβία και με το ζόρι μπορούσα να κυκλοφορήσω, δηλαδή δεν προσανατολιζόμουν με τίποτα. Επίσης, στο Γαλάτσι δεν προσανατολίζομαι με τίποτα. Άρα, η σκεπαστή αγορά είναι το Γαλάτσι.

Στη βιτρίνα το καλύτερο προφιτερόλ της Πόλης, στο ζαχαροπλαστείο Inci, δίπλα στην Ιστικκλάλ. Σένια η σοκολατόκρεμα και η γέμιση του choux με κρέμα από νισεστέ. Τεράστια μαγκιά.

Στο Πατριαρχείο, ο Άγιος Γεώργιος. Πήγαμε στη λειτουργία της Κυριακής του Θωμά. Με το all star. “Ελάτε όπως είστε”.
Ο Πατριάρχης ήταν εκείνη την ημέρα στο Ψυχιατρείο του Μπαλουκλί, οπότε ένας άλλος συντόνιζε τη λειτουργία. Ωραία χορωδία, ωραίο συναίσθημα. Κι αν όχι από θρησκευτικής, από ιστορικής άποψης, πάλι συναισθηματικά φορτισμένος ήσουν. Έχει “κάτι”ο χώρος.

Σ’ αυτή την πόρτα κρεμάστηκε από τους Τούρκους της Πόλης ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄, όταν έμαθε ότι ξέσπασε ο πόλεμος του ’21. Η πόρτα δεν έχει ανοίξει από τότε. Είναι τυχεροί στο Φανάρι, διότι αν ήταν η μάνα μου εκεί, δυο φορές το χρόνο θα την ανοιγόκλεινε, για να πάρει τις σκόνες που κάθονται στην κορφή.

Στο μεταξύ, αρκετά κοντά στο Πατριαρχείο και δίπλα από το Παλάτι Ντολμά Μπαχτσέ, μας περίμενε αυτή η θέα του παλιού παλατιού Τσιραγάν Παλάς.
Το είχε χτίσει ένας σουλτάνος, μια περίοδο που βαριόταν και δεν είχε τί να κάνει, κάθισε μέσα κανα χρόνο και μετά δεν του άρεσε, γιατί είχε – λέει – υγρασία και ξαναμετακόμισε στα παλιά ανάκτορα.
Περί ορέξεως, παλιά ανάκτορα.

Λατέρνα

Φτώχεια

Και φιλότιμο.
Το παλιό, παραδοσιακό βαγόνι του τραμ που σε ανεβοκατεβάζει τζάμπα στην Ιστικκλάλ, σε περίπτωση που έχεις γίνει σα Γ από το πολύ περπάτημα.

Το ταξίδι αυτό μπορείς να το κάνεις πολλές φορές. Μόνος σου, με παρέα, με τον άνθρωπό σου, πάλι με παρέα, πάλι μόνος σου. Κάθε φορά είναι διαφορετικό. Κάθε φορά αντιλαμβάνεσαι και κάτι νέο και γεμίζουν τα μάγουλά σου Ανατολή και Δύση ταυτόχρονα, αρκεί να θέλεις να δαγκώσεις την εμπειρία, όχι απλώς να κόψεις μια μπουκίτσα με το χέρι.

Ο φεσο-χίπστερ δώρο του καταστήματος.

Αν ποτέ πάτε, πράγμα που σας εύχομαι ολόψυχα, κατά την επιστροφή, να διαβάσετε το “Ιστάνμπουλ”, του Ορχάν Παμούκ. Η ζωή του και η Πόλη, η ζωή της Πόλης.

Εξάλλου, ένα πράγμα χρειάζεσαι για να πας (εκτός από λεφτά): ανοιχτά πνευμόνια και μυαλά. 

Advertisements

One Comment Add yours

  1. Miss L. says:

    H Polh gia auto legetai Polh; einai h kaluterh polh tou kosmou!!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s