Του Αγίου Ανήμερα

Ντίαρ ολ,

Χτες ήτανε του Αγίου Βαλεντίνου και σήμερα είναι του Αγίου Ευσεβίου.
Δεν ξέρω κανέναν Βαλεντίνο και κανέναν Ευσέβιο.
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Διότι η UEFA χεσμένους τους έχει τους αγίους και τις επετείους που πάνε σετ με αυτούς, διότι κάθε χρόνο τέτοια μέρα, όλο και κάποιος αγώνας ποδοσφαίρου θα διεξάγεται (εν προκειμένω χτες έπαιζε ο γαύρος, που έχασε κιόλας, χαρ χαρ χαρ, όχι ότι εμείς οι βάζελοι πάμε καλά, αλλά ήθελα να κοροϊδέψω λίγο το γαύρο, μέρες είχα).

Όσοι δε γιορτάζουν με τον “παραδοσιακό τρόπο”, δηλαδή με δείπνα για δυο με συκωταριές σε σχήμα καρδούλας, ποτά με παγάκια σε σχήμα καρδούλας, λάκτες σε σχήμα καρδούλας (αυτές οι καρδούλες έχουν και μπαϊ πας) και γενικώς με καρδούλες, καρδουλίνια, καρδουλάκια και κινέζικα λούτρινα ζωάκια (ή όσοι ήθελαν να είναι αγκαλιά με το αγόρι τους/κορίτσι τους χωρίς καρδούλες και ξεράσματα, αλλά αυτό δεν είναι εφικτό για τεχνικούς λόγους), έχουν πάντα τη δυνατότητα να ξεδώσουν στα πάρτι του τρισμέγιστου Ηλία Φραγκούλη.

Για όσους/ες δε γνωρίζουν, ο Ηλίας Φραγκούλης διοργανώνει εδώ και λίγα χρόνια πάρτι με τίτλο “Πριόνια” (σας παραπέμπω εδώ και εδώ για προηγούμενα πριονίσματα).

Στα πάρτι αυτά γίνονται πράγματα the Vana Barba way.
Χτες, ας πούμε, που τα Πριόνια διεξήχθησαν στο Bios, έγιναν τα εξής:

Πέραν του dj set, που περιλάμβανε κλασικές επιτυχίες 70s-80s-90s, ο Ηλίας Φραγκούλης είχε καλέσει τη Νίκη Χατζηγεωργίου και την Κάλη Φέρρη.

Φτάσαμε με την Ι κατά τις 11, που το μαγαζί ήταν ακόμα άδειο, αράξαμε σε δυο πολυθρονάκια και απολαύσαμε τον πρώτο Ρακιντζή που έπαιξε. Σε λίγη ώρα ανέβηκε στην “πίστα” η Νίκη Χατζηγεωργίου, για ολίγη από “explicit love stand-up comedy”.

Δε θέλω σχόλια για τη φωτογραφία της κυρίας Νίκης (που μας είπε ότι τη φωνάζουν με διάφορα ονόματα και σας το λέω από τώρα πως, αν, λέμε, αν, θέλετε να με φωνάζετε κάπως αλλιώς, θέλω να με αποκαλείται “Magnolia” σαν την ταινία. Μερσί εκ των προτέρων).

Εν συνεχεία, ο Φραγκούλης συνέχισε να παίζει τις τιτανοτεράστιες επιτυχίες με τις οποίες μεγαλώσαμε (Μαντώ, Ρακιντζής, Σάκης, Κατερίνα Στανίση, Μπέσυ Αργυράκη) και το κέφι άναψε (ήταν και κάτι Άγγλουρες στο χώρο, που ζούσαν το “greek kefi” στο έπακρο).

Και μετά, λέω, μετά, βγήκε η Κάλη Φέρρη.

Η γυναίκα με το φιδίσο κούνημα.

   
 

 Η ερμηνεύτρια που δε φοβάται να τσαλακώσει την εικόνα της. 
Παραπάτησε η γυναίκα κάποια στιγμή, εκεί που έκανε πλατούλες με το ηχείο και το είπε στο μικρόφωνο: “παραπάτησα”.

Η ΖΩΖΩ Η ΣΑΠΟΥΝΤΖΑΚΗ ΤΟΥ ΦΤΩΧΟΥ.

Το νέο – παλιό μου είδωλο.

Η πιο hawt επιτυχία της (κυριολεκτικά και μεταφορικά) είναι η ακόλουθη:

Εννοείται πως όλα τα τραγούδια της ήταν σε δυο γλώσσες, ελληνικά και αγγλικά (για να πιάσουμε και το ξένο κοινό).

Δυστυχώς, και το λέω με πάσα ειλικρίνεια αυτό, η κλασική παιδεία που μου προσέφεραν το γυμνάσιο και το λύκειο Νέας Αλικαρνασσού, δεν περιλάμβανε Κάλη Φέρρη και Γιάννη Φλωρινιώτη. Με Μάκη και Notis τη βγάζανε οι συμμαθηταί που ήταν λαϊκά παιδιά.
Συνεκλονίσθην λοιπόν (καρακαταπαλλόμουνα, όπως έχει πει και η Δημητρούλα) και δε γνώριζα η άσχετη, η ντροπή των θαμώνων των μπουζουκιώνε, πως η Κάλη μας εμφανίζεται με το Γιάννη Φλωρινιώτη.

Εν περιπτώσει πάση, ερμήνευσε 7-8 επιτυχίες της, κατέβηκε, έγινε “μια από εμάς” και ο Φραγκούλης συνέχισε το dj set με Κακά Κορίτσια, Σάκη, Μαντώ, Τοταλεκλιπσοβδεχαρτ (μια λέξη) και – κυρίως – Μαρινέλλα, “Άνοιξε πέτρα για να μπω”. Ήταν το απωθημένο μου από τα περσινά Πριόνια, που δεν το ερμήνευσα όπως ήθελα, γιατί ήμουν κρυωμένη. Ενώ χτες έβαλα ψυχούλα στην ερμηνεία, έκανα και μαρινελλοχεράκια, το έζησα, ρε παιδί μου, έβγαινε το βιμπράτο ατόφιο, ακέραιο. Ελπίζω σήμερα τα τύμπανα των Ι, Π και Γ να είναι εξίσου ακέραια.

Άλλο ένα χαϊλάιτ μου ήταν η αναπαράσταση της χορογραφίας του “Ξέρω τί Ζητάω”. Μη ρωτήσει κανείς ποιές το λένε αυτό, του ‘φαγα το λαρύγγι. Ποιος έγραψε το “Φουρ Ελίζ” το ξέρετε, τα βασικά τα αγνοείτε. Οστρογότθοι, ε οστρογότθοι.

Μετά τη Μαρινέλλα κι αφού ολοκληρώθηκα σαν ερμηνεύτρια, πήγα σπίτι για να μιλήσω με το αγόρι μου, που διάβαζε μίλια μακριά από την Αθήνα, όσο εγώ άκουγα Διονύση Σχοινά και νοσταλγούσα τα ραδιόφωνα της ελληνικής επαρχίας των late 80s – early 90s (καλά, το αγόρι μου το νοσταλγούσα πιο πολύ απ’ όλα, ραδιόφωνα και άλλα).

Σας αφήνω με μια κλασική επιτυχία που αφορά στη συγκεκριμένη ημέρα – του Μιχαλάκη φ υ σ ι κ ά –
και σας προτείνω, για το σαββατοκύριακο, αφενός να δείτε τα βίντεα της Κάλης στο γιουτούμπ, αφετέρου να διαβάσετε λίγο Truman Capote (τον τραβάει ο καιρός) και επίσης να ψάξετε το ωροσκόπιο των Μάγιας, διότι ο πατέρας μου μου είπε ότι σύμφωνα με αυτό, δεν είμαι σκορπιός, αλλά κουκουβάγια. Δηλαδή τσάμπα το head banging με το “Σημάδι του Σκορπιού” ψες;

Advertisements

One Comment Add yours

  1. Miss L. says:

    teleio post!!!! Happy Belated Valentine's Day dear!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s