Ο δρόμος της δεξιοτεχνίας


Ντίαρ ολ,

Όπως ξέρουν καλά οι (αμέτρητοι) φανατικοί αναγνώστες του καψουλομπλόγκ, είμαι πολύ αθλητικός τύπος. Τρέχω κάθε χρόνο στο Μαραθώνιο (τη μεγάλη διαδρομή, όχι τις φλωριές των πέντε χιλιομέτρων, πέντε χιλιόμετρα έχει μήκος η ντουλάπα μου, που λέει ο λόγος), κολυμπάω χειμώνα – καλοκαίρι (ζήτημα αν το καλοκαίρι που πέρασε έκανα τρεις απλωτές των 2,5 μέτρων μάξιμουμ), πάω στο γυμναστήριο τρεις φορές τη βδομάδα (οι διάδρομοι με βλέπουν και σταματάνε μόνοι τους), κάνω τζόγκινγκ στο Λυκαβηττό (έκοψα τη λαϊκή στην Ξενοκράτους από το δεύτερο έτος, για να μην έχω ν’ ανέβω τόση ανηφόρα) και – κυρίως – μου αρέσουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ οι εκδρομές και οι αθλητικές δραστηριότητες σε εξωτερικό χώρο (όταν ήμουν στην α΄ γυμνασίου είχαμε πάει οικογενειακώς σε κάτι φίλους και με βάλανε να παίξω βόλεϊ, γιατί δε συμπληρώνανε πεντάδα κι από τότε δε μιλιόμαστε).

Με λίγα λόγια, έχω να κάνω κανονικό session γιόγκα έξι μήνες, αν εξαιρέσεις κάτι random χαιρετισμούς στον ήλιο, ο οποίος δεν ξαναβγήκε στη Νεάπολη από κείνη την Κυριακή του Νοεμβρίου που με είδε να του κάνω “γιούχου”.

Ένα βράδυ λοιπόν, τις προηγούμενες ημέρες της άδειάς μου, ο Απ προσφέρθηκε να μου δείξει μερικές βασικές κινήσεις στο τζούντο. Επειδή, όπως προανέφερα, είμαι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ αθλητικός τύπος και τα πιάνω εύκολα, μπορώ να πω ότι το μάθημα ήταν μια αποκάλυψη, δηλαδή θριάμβευσα.
Και πλέον ήρθε η ώρα να μοιραστώ με εσάς αυτή την πολύτιμη γνώση.

Καταρχάς, θέλω να τονίσω ότι το τζούντο επί σπιτικού πατώματος είναι πιο δύσκολο απ’ ό,τι το κανονικό, γιατί πρέπει να μετακινήσεις το τραπεζάκι του σαλονιού, με όλα του τα συμπράγκαλα, να το πας στην άκρη, σε σημείο να μη σου κόβει την πρόσβαση στην κουζίνα (όπου ψήνεται η πίτσα για μετά την, αχέμ, προπόνηση) και να μην προεξέχει με κανένα τρόπο στον κυρίως χώρο της, αχέμ, προπόνησης, διότι μπορεί να χρειαστεί να τρέχεις στο Τζάνειο για ράμματα
(και φαντάζομαι ότι είναι κάτι που δε θες).
Δηλαδή μέχρι να ετοιμάσεις το χώρο της, αχέμ, προπόνησης, έχεις,
αχέμ, προπονηθεί ήδη με κάποιο τρόπο.
Σημαντική λεπτομέρεια, δε βγάζεις μόνο το τραπεζάκι, αλλά απομακρύνεις και τις καρέκλες/ πολυθρόνες/ μπερζέρες/ περιοδικοθήκες/ ό,τι άλλο σούρνεται στο πάτωμα,
το οποίο μπορείς πλέον να αποκαλείς και “προπονητήριο”.
Γιατί είσαι ΑΥΤΟ το νούμερο.

Πολύ σημαντικό σημείο της, αχέμ, προπόνησης επί σπιτικού πατώματος, είναι το πάτωμα να έχει πάνω το κατιτίς του. Και δεν εννοώ τις κάλτσες που βαρέθηκες να πας στ’ άπλυτα.
Ένα χαλί με παχύ πέλος, ένα μεγαλούτσικο στρώμα γυμναστικής, ένα τραμπολίνο, κάτι να απορροφά τους πολλούς κραδασμούς, αλλά να μη σου δίνει και τόσο αέρα, ώστε να το παρακάνεις με τα κλωτσίδια και να βάλεις πάλι τον παράγοντα “Τζάνειο” στο παιχνίδι.
Το χαλί ή το στρώμα ή ό,τι βάλεις στο πάτωμα, να είναι καλά στερεωμένο, αλλιώς αντί να μάθεις τζούντο, αναμένεται να χορέψεις τη Λίμνη των Κύκνων και συγκεκριμένα τη νέα πράξη της, όπου η Οντέτ πατάει μια μπανανόφλουδα την ώρα του χορού και μεταμορφώνεται στο Γιώργο Τσαλίκη, για να κρατηθεί όρθια και να μη σκάσει στο σκρίνιο.

Αφού έχεις κάνει όλα αυτά (και φυσικά δεν έχεις πιεί/ φάει τον αγλέωρα) μπορείς να ξεκινήσεις το μάθημα.

Για να ξεπάρεις στο άθλημα του τζούντο και να μπορείς γρήγορα να βγαίνεις όξω απ’ την πόρτα σου με την αυτοπεποίθηση του Τζον του Ράμπο, είναι πολύ σημαντικό να παρατηρείς προσεκτικά τί κάνει ο δάσκαλός σου. Γιατί αν έχεις το σύνδρομο του καθρέφτη, τότε είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις τί σου δείχνει ο άνθρωπος.

Στην πρώτη άσκηση που πήγε να μου δείξει ο Απ, αυτή όπου είσαι όρθιος και πιάνεις τον άλλο με το ένα χέρι από τη μέση και με το άλλο από τον αγκώνα και προσπαθείς να του χαλάσεις την ισορροπία, έκανα το τζούντο, τανγκό. Aριστερό χέρι στη δεξιά πλευρά της μέσης, δεξί πόδι ανάμεσα στα πόδια του άλλου, ένα ακόμα χέρι που μου έμεινε, τί το κάνω άραγε, βάλτο στο λαιμό ή μπα, κι έτσι όπως έχεις φτιάξει το “σύστημα” με τα πόδια και τα χέρια, φέρνεις μια στροφή και κολλάς το μάγουλό σου πάνω στον άλλο με ύφος “το ‘χω δει στο Dancing with the Stars“. Δεν τονε ρίχνεις όμως χαμέ, που είναι και το ζητούμενο.

Άλλη άσκηση από τις όρθιες, δε θυμάμαι, να πω τη μαύρη αλήθεια. Το βασικό κόνσεπτ όμως είναι: κρατάς ισορροπία και προσπαθείς να σηκώσεις με την πατούσα σου ένα πόδι του αντιπάλου και μετά να τον σπρώξεις κάτω. Για την ισορροπία, μπορείς να εξασκηθείς και μόνη σου. Βάλε ένα ζευγάρι δωδεκάποντα και προσπάθησε να μεταφέρεις ένα καυτό ταψί με ψητό από την κουζίνα στο σαλόνι, όταν η μάνα σου έχει σφουγγαρίσει. Για την πατούσα δεν έχω τιπ, αλλονών είναι φλέξιμπολ, αλλονών είναι σκληρή σα φραντζόλα πολύσπορη. Pick a side και κάντε τα κουμάντα σας.

Η πιο ωραία κατηγορία ασκήσεων είναι αυτή που είσαι ξαπλωμένος, τέζα, αλλά σε στυλ “ψόφιος κοριός”, “υποψιασμένο γκάγκανο”. Δηλαδή περιμένεις τ’ ανάσκελα π.χ., έρχεται κατά πάνω σου ο αντίπαλος, τον πιάνεις με το δεξί σου χέρι πίσω απ’ το λαιμό, τον σπρώχνεις προς τα πίσω (ξεχνάς στο μεταξύ ότι είσαι κυρία κι έχεις τρόπους, δε χρειάζεται να το τονίσουμε αυτό), κάνεις μια μανούβρα με τα πόδια σου (με προσοχή, γιατί σέρνονται και λουμπάγκα) και καταλήγεις πάνω του, με τα γόνατα κάτω από τις μασχάλες του, τον ποπουδίνο σου πάνω στο στομάχι του, το αριστερό σου χέρι στο πάτωμα και το δεξί ακόμα πίσω απ’ το λαιμό του. Ακίνητος ο προπονητής.
Eat this, που δεν πίστεψες ότι η κοντή έχει κάνει στους καταδρομείς (καψιμιτζού).

Αν τώρα ο αντίπαλος σου λάχει να είναι τα μπρούμυτα στο πάτωμα, πέφτεις με χάρη από πίσω του, περνάς τα χέρια σου μπροστά του, το ένα πάνω απ’ τον ώμο του, το άλλο από κάτω, τα σφίγγεις μπροστά στο στήθος του και προσπαθείς να τον ελέγξεις με τα πόδια σου. Εξαιρετική άσκηση αυτή, σφίγγει και ο κοιλιακός (όχι ότι έχεις ανάγκη, αλλά λέμε), κοπανιέσαι χαμέ με όλη σου τη χάρη και γενικώς βλέπεις πόσο μπορείς να αντέξεις το πάνω – κάτω (δυο λεπτά δόξας ήταν τα δικά μου).

Τελευταία άσκηση πατώματος, εξαιρετική, αυτή που πιάνεις πάλι τον αντίπαλο με το δεξί σου χέρι (γύρω από το λαιμό του), με την αριστερή παλάμη ακουμπάς στο πάτωμα, έχεις τα πόδια σε έκταση (το δεξί προς το κεφάλι του και το αριστερό προς τα πόδια του) κι έτσι μαθαίνεις να κοπανιέσαι και με τα πόδια ανοιχτά, όσο ο άλλος τινάζεται και προσπαθεί να σε πετάξει από πάνω του.

Στο τέλος της, αχέμ, προπόνησης, καλό είναι να κορυφώσεις τις δραστηριότητες, παίζοντας με τον αντίπαλο “ποιός θ’ ακινητοποιήσει τον άλλο πιο γρήγορα”. Στην αρχή θα το πάρεις πολύ ζεστά το θέμα, θα χιμήξεις μπροστά, θα ρίξεις μια αδέσποτη στον έρμο τον αντίπαλο, έτσι για το καλό, αυτός θα σου ξεφύγει, θα τον κυνηγήσεις μπουσουλώντας στην άλλη άκρη του χαλιού, θα πας να περάσεις τα χέρια σου από το λαιμό του, θα πέσεις τ’ ανάσκελα, θα προσπαθεί αυτός να σε ακινητοποιήσει με τις πιο πάνω μεθόδους κι εκεί που δε θα ‘χεις καμιά ελπίδα να θυμηθείς οποιαδήποτε κίνηση τζούντο μάθαινες μισή ώρα πριν, θα τον αρχίσεις στο γαργαλητό.

Έτσι ύπουλα, λοιπόν, θα καταφέρεις να ξεφύγεις, μέχρι να σε ξαναβάλει κάτω και να σε πιάσει σπαστικό γέλιο. Τότε θα έχει μυρίσει και η πίτσα, θα σηκωθείς να κλείσεις το φούρνο και γρήγορα γρήγορα θα βάλετε όλα τα τζάντζαλα μάντζαλα στη θέση τους.

Γιατί οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Βραζιλίας μπορούν να περιμένουν. Τα πεπερόνι πάλι, όχι.

Advertisements

3 Comments Add yours

  1. Ελίνα says:

    Είσαι Θ Ε Α αγάπη μου… μου έφτιαξες το κέφι :)))

  2. Marou-li says:

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

  3. Marou-li says:

    Βασικο σταδιο προετοιμασιας παντως ειναι κ η αφαιρεση ολων των δαχτυλιδιων κ λοιπων γιορντανιων. Ευνοητοι λογοι.
    Μεγαλη κουβεντα το συνδρομο του καθρεφτη. Μου κοστισε οσες περιστροφες κανει η γη για να καταλαβω τι διαολο εκανε η δασκαλα του τανγκο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s