Γάμος "θείας", the prequel

Ντίαρ ολ,

Όπως ξέρετε ήδη, ή αν δεν ξέρετε, το μαθαίνετε τώρα, την ερχόμενη άνοιξη παντρεύεται η “θεία απ’ το Σικάγο” το “θείο απ’ του Γκύζη”. Βάζελος ο θείος, δικός μας άνθρωπος. 
Οι “οκτώ ηλίθιες” επιστράτευσαν κάθε μέλος της ομάδας μας, συν όσες δεν είναι (τόσο) ηλίθιες, δηλαδή το “Παιδί”, τη Mary Blue, την ξαδέρφη της θείας και όποια άλλη έχει διάθεση να συμμετάσχει στις προετοιμασίες (βρες μου έναν άνθρωπο να μην του αρέσει να συμμετέχει σε χαρές – καλά, όχι το Μέριλιν Μάνσον, έναν νορμάλ άνθρωπο είπα) και πραγματοποίησαν κατανομή εργασιών.
Λοχαγός του πρότζεκτ, η αρχηγός της πρόσφατης εκδρομής στους Παξούς, δηλαδή η Β, ο άνθρωπος πίσω από κάθε εξελόφυλλο του κόσμου τούτου.
Υπολοχαγός αυτοανακηρύχθηκα εγώ (άμστελ, γιατί έτσι μου αρέσει), κυρίως για να τις αγχώνω και να τις πήζω (τα κωλόψαρα). Και για να ελέγχω ραφές και υφάσματα. Θα βοηθήκω και το “θείο” στην κουστουμιά, αλλά κάθε πράμα στην ώρα του, τώρα προέχει η νύφη.
Κουμπάρα θα είναι το Χριστινάκι (αν καταφέρει να ξυπνήσει και να έρθει στο γάμο), κουμπάρος ένας φίλος του “θείου”.

Το Σάββατο το πρωί λοιπόν κατάφερα να ενταχθώ στο πρόγραμμα “Επιδρομή στα Νυφικάδικα”, διότι λόγω φόρτου εργασίας είχα χάσει μέχρι στιγμής ορισμένες εξορμήσεις. Βγήκαμε λοιπόν εκτός δακτυλίου και φτάσαμε στην εξωτική Γλυφάδα.
Η νύφη, πιστή στις παραδόσεις από τώρα (ή και από πάντα, όσο το σκέφτομαι), μας έστησε ένα εικοσάλεπτο, γιατί χάθηκε μέσα στη Γλυφάδα (δεν την κατακρίνω, εγώ χάνομαι στο Γαλάτσι).
Μπήκαμε στο νυφικάδικο, όπου μόλις είχε τελειώσει το φίτινγκ μια άλλη νύφη, πολύ ταλαίπωρη, που είχε έρθει με μάνα/πεθερά/φακλανοθείες και κουμπάρα.
Φίλη προηγούμενη από τη δική μου φίλη, αν με διαβάζεις, φτιάξε τους ένα καρέ, να παίζουν κουμκάν τα σουκού, γιατί χάλια τα είδα τα νεύρα σου.

Στην πρώτη οπτική εντύπωση που σου κάνει ένα κλασικό νυφικάδικο, εντοπίζεις νεκρές φύσεις παντού, αποξηραμένα πέταλα από τα υψίπεδα του Γκολάν, αρωματικές πέτρες της Δυτικής Γουατεμάλας, english country πίνακες ανά δύο τετραγωνικά εκατοστά και όπου δεν υπάρχει κάτι που να στοχεύει στο feelgood της νύφης (και στην αύξηση των πωλήσεων), υπάρχει απλά κάτι ΡΟΖ. Το οποίο ροζ δεν είναι το απλό, το τύπου marshmallow κι όξω απ’ την πόρτα, αλλά είναι οπωσδήποτε νεραϊδένιο: παντού υπάρχει λίγο γκλίτερ, μια χούφτα σβαρόφσκι, δυο τόπια δαντέλα γκιπούρ, μια κορνίζα της Τίνκερμπελ κι ένα ομοίωμα αυτιού της Arwen.

Μας έβαλαν να καθίσουμε σε ένα ροζ – φυσικά – ανάκλιντρο (τότε κατάλαβα ποιοί τα αγοράζουν αυτά που βλέπω κατά καιρούς στο Μεζόν ε Ντεκορασιόν), μας ρώτησαν αν θέλαμε καφέ (δε θέλαμε, μπορεί να έριχναν τίποτα μέσα και να τα βλέπαμε όλα ροζ, π.χ. τη Βουλιαγμένης όταν θα φεύγαμε, πράγμα καθόλου βολικό).
Ήρθε η πωλήτρια (συμπαθέστατη, κρίμα το ύφος “η Νόνικα Γαληνέα μιλάει για τη ζωή της” που είχα προβάρει το προηγούμενο βράδυ, σε περίπτωση που έπρεπε να το παίξουμε χίστορι), ανέβασε τη “θεία” σε ένα dressing room με καθρέφτες και μπόλικα υφάσματα, έκλεισε τις βαριές ταφταδένιες κουρτίνες και μας άφησε να περιμένουμε για πολύ λίγο, μέχρι να της βρει το πρώτο μονδέλο.

Συνολικά άλλαξε 5-6 φορέματα, επειδή όμως μας διαβάζει και ο “θείος” δε μπορώ να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες (ΦΟΒΑΜΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ), σε κάθε περίπτωση, αξίζει να προχωρήσω σε μια περαιτέρω περιγραφή του νυφικάδικου.

Όχι, αυτός δεν είναι ένας βελούδινος ποπός, είναι μια πτυχή του ανάκλιντρου, για χάρη του οποίου ο αυτοκράτορας Τιβέριος θα νεκρανασταινόταν. Στο σκοτωμένο φραουλί του smoothie αναδεικνύεται το ύφασμα, αλλά η τελευταία που κάθεται πάνω στα δέκα εκατοστά της καμπύλης του ανάκλιντρου, αποκτά καραμπινάτη οσφυοκαμψία.

Η μπρονζέ σκαλιστή λεπτομέρεια του έπιπλου βοηθάει την παρέα της νύφης ν’ αποπροσανατολιστεί εντελώς και να μην τη βάζει στη θέση της όταν προβάρει τα πέπλα και παριστάνει το Μπάτμαν.

Αυτά τα περιοδικά τα είχε πάνω στο τραπεζάκι, με χαρακτηριστικούς τίτλους που περιείχαν τη λέξη “κρίση”, πιο πολύ για να καθησυχάζουν τις καρδιακές πεθερές, που θα πλερώσουν τη νύφη (τα νυφικά εν προκειμένω). Το άνοιξα λίγο, είδα μέσα την Άρτα, τα Γιάννενα, την Πρέβεζα, αλλά καμία περικοπή. Ούτε καν περικοπή Ευαγγελίου.

Ο πολυέλαιος ήντουνο πάνω απ’ το κεφάλι μου όλη την ώρα, είχαν κρεμάσει κι αυτές τις ροζ καρδούλες, λες και δεν ήταν flashy enough όλο το σκηνικό. Και καλά ακριβό το φωτιστικό, ειδική παραγγελία στα Murano και το σήμα ΙΚΕΑ στις λάμπες φαινόταν απ’ το Χαλάνδρι.

Την ώρα που έπαιρνα αυτή τη φωτογραφία (με το γνωστό μου ταλέντο), σε κάποιο κατάστημα Baccarat του κόσμου, μια φοντανιέρα έβαζε τέλος στη ζωή της, παίρνοντας μαζί στο θρυψαλλιασμένο της θάνατο τέσσερα διπλά κηροπήγια.
Την επόμενη βδομάδα, σύμφωνα με το εξέλ της λοχαγού, έχουν κλειστεί ραντεβού σε άλλα πέντε νυφικάδικα. Ελπίζω να προλάβω ένα απ’ όλα, θέλω να βγάλω στατιστικά πολυελαίων και ροζ αντικειμένων.

Advertisements

One Comment Add yours

  1. Ανώνυμος says:

    metacapsule έχεις ταλέντο! περιμένω στατιστικά ροζ πολυελαίων…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s