The Κουμπαράς Project. 3η μέρα στους Παξούς.

Την τρίτη μέρα ξεκινήσαμε την περιπλάνηση στο νησί, εγώ στο αυτοκίνητο του Λουλουδιού, με τη Συντρόφισσα Ντόρα Εξερευνήτρια και τη “Θεία“, στο δε αυτοκίνητο της “Θείας” οι υπόλοιπες. Ο προορισμός μας ήταν η παραλία “Μαρμάρι“.
Piece of cake, εξάλλου είμαστε τόσο συνηθισμένες στις εξερευνήσεις.
Μόλις βρήκαμε πού (περίπου) ήταν, παρκάραμε, ξεχάσαμε όλα τα φρούτα στο πορτ-μπαγκάζ
και ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε το μονοπάτι.
Η ως άνω θέα είναι από μια βιλίτσα δίπλα από την παραλία. Δύσκολα περνάνε σ’ αυτό το νησί, πολύ δύσκολα.

Ευτυχώς είχα πάρει μια διπλή ψάθα, για να χωράει άνετα το 1,60 μου και τη χρησιμοποιούσα για γκλίτσα, ώστε να κατεβαίνω με περισσή άνεση τα λαγκάδια.
Με είχαν αφήσει και για λίγο να βάλω το cd με τα σκυλάδικα, ν’ ακούσω τον Αντύπα μου, να κάμω κέφι ενόψει της περιπέτειας, αλλά ξινίσανε τις μούρες τους την ώρα του Χρήστου Πάζη και με ανάγκασαν με τη συμπεριφορά τους να το αλλάξω. Δεν ξέρουν να διασκεδάζουν στις εκδρομές. 

H διαδρομή δεν ήταν κουραστική, ειδικά για μια αλπινίστρια σαν εμένα, κατεβήκαμε κατά μήκος της βιλίτσας, μπήκαμε μέσα σε κάτι δέντρα (πολλές βροχές αυτά τα Ιόνια Νησιά),

και κάποια στιγμή είδαμε αυτό το πράγμα, οπότε επιταχύναμε το βήμα μας, μέχρι να καταλήξουμε σ’αυτή την παραλία, που είχε φυσική σκιά και λίγο κόσμο, μεταξύ των οποίων και ορισμένους ελεύθερους κάμπερς (το στοιχείο μου, αναμφισβήτητα).

Όσο η Συντρόφισσα και το Λουλούδι αλληλοφωτογραφιζόταν ανέμελα πάνω σε κάτι μάντρες

και κορμούς δέντρων, μία που μπήκα στη θάλασσα, μία που βγήκα.
Είχα αφήσει το Elle με εξώφυλλο το Beckham στη μέση και έπρεπε να συνεχίσω τη μελέτη, πριν μας βρει το απόγευμα.

Μία ο David, μία η θέα,

δεν ήθελε πολύ, για να φουντώσει ένας μέσος άνθρωπος.
“Σου φούντωσε, αυτό το φούντωμα μας έφαγε”. Αθάνατος Παπαγιαννόπουλος.

Υποτίθεται ότι, για να χωρέσουμε τρεις σε δύο ψάθες, τις βάλαμε παράλληλα προς την ακτή, αλλά η πρώτη ηλίθια (εγώ, φυσικά) πήγε και ξάπλωσε επίσης παράλληλα, στη μέση κιόλας (cruel bitch who demands) κι άφησε τις άλλες να κολυμπάνε μέχρι να φτάσουν σε διπλανές παραλίες.

“Θέλεις να δεις πολλά και πολύχρωμα ψάρια;”
“Όχι”.
“Θέλεις να έρθεις να κολυμπήσουμε μέχρι τη διπλανή ακτή;”
“Όχι”
“Θέλεις νερό;”
“Όχι”.

Θετική ενέργεια μέσα στην Καψούλα, τώρα και για πάντα.

Αφού κολύμπησαν, φωτογραφήθηκαν η μία πάνω στην άλλη, όλο νάζι και χαρά, γκανιάσανε όλες στη λαλάγκα, είπαμε να φύγουμε, για να πάμε στον Ορκό, μια βέρι φέημους παραλία, προσβάσιμη μόνο με βάρκα ή μέσα από ένα μονοπάτι.

Επιτέλους, είπα, τόσα χρόνια προσκοπισμός, να πιάσει τόπο!

Να, κάπως έτσι ήμουν παλιά, σε καιρούς προσκοπείου.

Τέτοια εμπειρία, λέμε.

Για να φτάσουμε στο σημείο που άρχιζε το μονοπάτι, που κατέληγε στον “Ορκό“, έπρεπε να κάνουμε:
40 ερωτήσεις σε περαστικούς, 18 αναστροφές και 2 παρκαρίσματα-κατεβείτε-όχι-μισό-ξαναντούκου-μέσα-στο-αυτοκίνητο-λάθος-ήρθαμε.

Τελικά βρήκε το Χριστινάκι μια κυρία που έμενε παράλληλα με το μονοπάτι, από την άλλη πλευρά του και μας είπε πώς να πάμε (ενώ ο Άγγλος μπάρμπας που είχαμε ρωτήσει αμέσως πριν μας τα είπε, οξφορδιανά μεν, κομπλικέ δε). Επίσης, μας προέτρεψε, σε περίπτωση που χανόμασταν, να ρίξουμε μια φωνή, δηλαδή να φωνάξουμε “Αντιγόνηηηηηη”, ώστε να μας καθοδηγήσει από κει που βρισκόταν.

Τον κόβω σύριζα ότι η Αντιγόνη είχε πρόχειρα τα τηλέφωνα της Νικολούλη και ότι κατά τύχη βρήκαμε από πού πηγαίναμε και ότι όλο αυτό ήταν μια συνωμοσία των ντόπιων για να βγουν σε εκπομπή στην τηλεόραση να λένε “Ναι, είδαμε 8 ηλίθιες να ψάχνουν την παραλία του Ορκού, εμείς τους δώσαμε κατά γράμμα οδηγίες κι αυτές τράβηξαν κατά τη Βόνιτσα“.

Απέναντι από τη βάρκα που ήταν τα μπρούμυτα, άρχιζε το μονοπάτι,
a spectacular walk“, που είχε πει και ο Άγγλος με τις οδηγίες.

Με βοηθό τη μπίρκενστοκ και την ψάθα – μπαστούνα στο χέρι ξεκίνησα την κατάβαση.

Στην αρχή είχε μεγάλη κλίση, η Συντρόφισσα πήγε να τσακιστεί μια δυο φορές με τη
μπλε φιογκάτη σαγιονάρα, αγέρωχη όμως, μπαίναμε όλο και πιο βαθιά στο δάσος και να ‘σου ένα ρέμα από τα δεξιά μας, κι ένας κορμός – γιοφύρι, πατημένα φύλλα και υγρασία, πανύψηλες ελιές,
κάτι άλλα δέντρα που δεν αναγνώρισα γιατί ούτε γεωπόνος είμαι, ούτε ψηλή, για να δω τη φυλλωσιά από κοντά, γκρεμούλης λίγο πιο κάτω, “πού πάμε μωρή”, “σουγιά έχεις”, “με δουλεύεις τώρα”, “άμα δείτε τα σκούρα και πεταχτεί τίποτα μπροστά σας, φωνάξτε το Γκάνταλφ, σε οποιαδήποτε απόχρωση, δεν έχει σημασία”, αχ, ένα ξέφωτο, κάτσε δυο λεπτά, γιατί πονάει ο γόνας μου, “πέρασε ο Φρόντο μόλις, έχεις χαιρετίσματα”.

Στο μεταξύ είχαμε σπάσει σε δύο υποομάδες (μετά βεβαιότητας, αν και δε θυμάμαι, λέω ότι ήμουν στην αργόσυρτη), μετά από 8 λεπτά περπατήματος είδαμε από τ’ αριστερά ένα περιφραγμένο χωράφι με στοιχισμένα, περίεργα σπίτια (είχαμε βρει τα Barracks των Others) και στο βάθος τη θάλασσα.

Αυτή τη θάλασσα, με την αγαπημένη κροκάλα.

Δυο άνθρωποι ήταν στην παραλία, απλωθήκαμε στη σκιά, είχε πέσει έτσι κι αλλιώς ο ήλιος και για να επιβεβαιώσω τις υποψίες όλων, ναι, ήταν η ημέρα που κατάφερα να καώ. Σε λίγα σημεία μεν, να καώ δε.

Φυσικά το Λουλούδι με τη Συντρόφισσα συνέχισαν τις κόνσεπτ φωτογραφίσεις, εμένα ούτε να με φτύσουνε, που καθόμουν σε μια ακρούλα με την πετσέτα μου (με το Buggs Bunny) και ήμουν τόσο ωραία, με το καπελάκι μου, ίδια η Αλίκη στη “Νεράιδα και το Παλικάρι”, μείον το χρώμα στα μαλλιά, μείον το παλικάρι.

Οικία Benjamin Linus. Δεν έσκασε από πουθενά καμιά λευκή αρκούδα.
Κρίμα(ς). Ήμουν τόσο έτοιμη να την αντιμετωπίσω.

Κάποια στιγμή είπαμε να φύγουμε, διότι περνούσε η ώρα και δεν θα προλαβαίναμε ούτε την επίσκεψη στη “Λάκκα“, ούτε το ηλιοβασίλεμα στον “Ερημίτη“.
Για την ανάβαση κάναμε 11 λεπτά, σύμφωνα με το Χριστινάκι, το οποίο πήγαινε μπροστά μου και κάποια στιγμή σήκωσε το φόρεμα θαλάσσης μέχρι τη μέση, το ‘δεσε κόμπο, μου ‘πε ένα σκέτο
“Παρντόν για το θέαμα” και ανέβηκα μισό δάσος με τον κώλο της μπροστά μου, επειδή καψωνότανε
το πριγκιπισσάκι και δε μπορούσε αλλιώς.

Αφού βγάλαμε όλη την ανηφόρα και ρίξαμε ένα μπουκάλι νερό στη μούρη μας με την Άφρο, περιμέναμε τις υπόλοιπες να μαζευτούν και μπήκαμε στ’ αυτοκίνητα για να πάμε μια σύντομη βόλτα στη Λάκκα.

ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕ Μ’ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΞΑΝΑΒΑΛΩ ΤΟ CD ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΥΠΑ.
Κάργιες.

Φτάσαμε στη Λάκκα, που είναι ένα μικρό λιμάνι και μοιάζει επίσης με το Κιόνι (ήταν να μην πάω στην Ιθάκη, όλα τα Ιόνια με το Κιόνι μου μοιάζουν).

Ήταν κάπως μελαγχολικό το μέρος, ίσως έφταιγε και η ώρα βέβαια.
Η “Θεία” άλλαξε ξανά μανά μαγιό και άουτφιτ θαλάσσης.
Δηλαδή η Μενεγάκη στα Καλλιστεία του ΑΝΤ1, λιγότερα ρούχα άλλαζε σε μια βραδιά.
Κάναμε μια βόλτα και φύγαμε για τον “Ερημίτη“.

Ήταν από τις λίγες φορές που φτάσαμε κάπου χωρίς να μπερδευτούμε και να βγούμε, αντί στο μαγαζί με την ωραιότερη θέα στο Ιόνιο, σε καμιά αυλή εξοχικού.

Στον “Ερημίτη” φτάνεις περνώντας από έναν στενό δρόμο, ανάμεσα σε – κλασικά – πανύψηλες ελιές και πετρόχτιστες μάντρες, παρκάρεις, ανεβαίνεις λίγα σκαλιά και φτάνεις σε μια εξέδρα, απ’ όπου βλέπεις αυτό:

Δηλαδή αυτό:

Ή, αν πλησιάσουν μερικά σύννεφα πάνω απ’ το γκρεμό, αυτό:

Στον ορίζοντα, αριστερά, φαίνεται ότι η γη είναι στρογγυλή, έτσι όπως διαγράφεται η θάλασσα (ή εμείς οι αγγελοκρουσμένοι το βλέπουμε, γουατέβερ).

Τίποτα δεν έχω να προσθέσω για τον “Ερημίτη“, εκτός από αυτό:

Το ιδανικό “κλείσιμο” θα ήταν, ίσως, κάπως έτσι:

Αλλά καθένας πορεύεται με ό,τι έχει, right;

Το βράδυ φάγαμε σε ιταλικό, τιμώντας την αγαπημένη μου χώρα, που βρίσκεται πιο πέρα απ’ το ηλιοβασίλεμα του “Ερημίτη“.

Κι όσο δε μ’ άφηναν αυτές να βάλω τον Αντύπα, τόσο έπαιρνα εκδίκηση, που ψάχναμε στα cd το “Le temps de l’ amour” και δεν το βρίσκαμε. 

Τελικά το είχα μόνο στο iPod.

– To be continued –

Advertisements

2 Comments Add yours

  1. Miss L. says:

    Ma trelh talaipwria vre paidi mou gia tis paralies!!!! GPS den eixate???

  2. nootropia says:

    Ο ρυθμός και η πχιότητα έπεσε στο τρίτο επεισόδιο. Εμείς οι αληθινοί φανζ συγχωρούμε μεν, ένεκ α και ο καύσων, αλλά απαιτούμε ταχύτατη επαναφορά στα γνώριμα υψηλότατα επίπεδα. Άιντε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s