The U.S. diaries: στα σπίτια μας τώρα.

Προειδοποίηση κλισέ:
Η Νέα Υόρκη είναι μια μεγάλη αγκαλιά. Σαν αυτές τις δωρεάν, που μοίραζε ο κύριος στη Broadway.
Νομίζω ότι είναι η πιο αξιοπρεπής φωτογραφία (μου) απ’ όλο το ταξίδι. 

 Από την Times Square περνάει όλος ο χρόνος του κόσμου (κι άλλη κλισεδούρα, μη με παρεξηγάτε).

 Το Lion Kingανεβαίνει” ακόμα. Την πρώτη φορά που θα επισκεφτείς αυτή την πόλη, είσαι ο μικρός Σίμπα, στο μεγάλο Σύμπαν (και παρήχηση και αντίθεση, πού αλλού θα βρείτε ΤΟΣΑ λογοτεχνικά σχήματα μαζεμένα, ούτε στον Καζαντζάκη, που λέει ο λόγος).

 Δε χαζεύει το κεφάλι σου από τις διαφημίσεις. Γυρίζει σαν περισκόπιο. Levi’s και Babba&Gump Restaurant (όχι άλλες γαρίδες, για όνομα).

 Από τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό, μπορείς να πας παντού. Σας παρακαλώ, δε θα ‘θελα.

(Το Χατζηθωμά να τον πάρεις εσύ). 

 Το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών στην ανατολική πλευρά του “νησιού” είναι δίπλα απ’ το ποτάμι.
O Ban Ki Moon στη θέση του, το έλεγξα, για να μη λέτε ότι δεν ενδιαφέρομαι για το μέλλον του πλανήτη, παρά μόνο για να κόβω βόλτες στους δρόμους και να ψωνίζω. Και να τρώω m&m’s.

 Το Empire State Building ξεφυτρώνει εκεί όπου το έσπειραν.

Δε σε χάλαγε να έμενες σε μία από αυτές τις πολυκατοικίες στη 2η οδό.
Καλά, όχι ότι το Παγκράτι δεν έχει τις χάρες του. 

 Ούτε απέναντι από τα Ηνωμένα Έθνη σε χάλαγε να έμενες.

Το Chrysler Building. Ταιριάζει με τον Κινγκ Κονγκ.
Ή με τον Άρβιντας Σαμπόνις, δεν έχω καταλήξει ακόμη. 

 Πίσω από το συγκεκριμένο σημείο του σιδηροδρομικού σταθμού, είναι στο Avengers ο Πύργος Stark. Και μπροστά είναι που γίνεται της πουτάνας, στη μάχη με τους εισαγόμενους πολεμιστές του Loki.

 Στην 7η οδό, ένα ενδιαφέρονευρωπαϊκό στοιχείο“. 
Πόσες και πόσες νεοϋορκέζες δε θα κουτούλησαν στις κολώνες απέναντι από τη διαφήμιση.
Και Ευρωπαίες, εντάξει, ναι, τί θέλετε τώρα.

 Bryant Park. Λήψη πρώτη.

 Bryant Park. Λήψη δεύτερη. Αναστεναγμός.

 Bryant Park. Σε τρεις ώρες οι Gothamites θα έπιναν μπύρες, ξάπλα στις καρέκλες. Κι εγώ θα έμπαινα στο αεροπλάνο.

 Η σχολή όπου έπρεπε να είχα γραφτεί.

 Τα βέλη με έστελναν υπόγεια.

 Ενδιαφέρον εργασιακό περιβάλλον.

 Το “Λεωφορείον ο Πόθος“. Mόνο πόθοι αυτή η πόλη.
Καλά, για να τα λέμε όλα, έχει και λεωφορεία.
 Σ’ αυτό έπαιζε ο Άλαν Ρίκμαν. Δεν πήγαμε. Κρίμας.

 Κόσμος πολύς κι η Sofia Vergara με την Pepsi της. Μόνο ζαντολάστιχα δεν έχει διαφημίσει ακόμα το Σοφάκι, αν κρίνω από τα περιοδικά που έπεσαν στα χέρια μου. Όχι ότι δε μπορεί, μάλλον δε θέλει.

 Κοίτα καλά, θ’ αργήσεις να το ξαναδείς. 

Όλα όσα θέλατε να μάθετε για το ταξίδι στη Νέα Υόρκη και φοβόσασταν να ρωτήσετε
(πράγματι, κάποιες στιγμές της ημέρας νομίζω ότι είμαι η Μπιγιονσέ κι ότι ο κόσμος όντως θέλει να μαθαίνει τα χαΐρια μου):

  • Τα εισιτήρια κόστισαν 400 ευρώ το κεφάλι. Ένα εγώ, ένα ο πατέρας, ένα η αδερφή, χίλια διακόσα το πακέτο. Ευτυχώς η μικρή είχε χάσει 200 γραμμάρια και δε μας χρέωσαν οι τσίπηδες οι Γερμανοί διπλή θέση. Οι εταιρίες βγάζουν συχνά προσφορές, ξεκινάει η μία και ακολουθούν οι άλλες οι ζηλιάρες, αλλά σε διάστημα μιάμισης μέρας πρέπει να τα κλείσεις, γιατί αλλιώς επανέρχονται τα 680άρια (και βάλε), πράγμα που δεν θέλεις.
  • Πιο πολύ απ’ όοοολα τα φαγιά μου άρεσε το μπέργκερ και η πίτσα και λονγκ λιβ Αμέρικα, δώστε μου την υπηκοότητα, επιτέλους, προβάρω ήδη τον εθνικό ύμνο. Κάποια στιγμή ένα λαδερό το αναζήτησα, αλλά μετά είδα μπροστά μου έναν ωραίο χίπστερ από αυτούς του Σαρτόργιαλιστ και μου πέρασε γρήγορα η επιθυμία. 
  • Οι φωτογραφίες του Σαρτόργιαλιστ υπάρχουν στ’ αλήθεια. Δηλαδή υφίσταται τέτοιος κόσμος, σχεδόν παντού. Είναι το μοναδικό μέρος – μετά την Ιταλία απ’ άκρη σ’ άκρη – που έχω δει τόσο ωραία ντυμένους ανθρώπους. Ο ίδιος ο κερατάς ο Σκοτ όμως, πουθενά, και κάθε μέρα στολιζόμουνα ΤΖΑΜΠΑ, επί ματαίω. Τί χιπστερομούστακο κρέμασα πάνω απ’ το αντρικό τισέρτ, τί all star με το Batman πήρα, τί πουά κυκλοφόρησα, όλα επί ματαίω.
  • Η αδερφή μου κάθε πρωί που ξυπνούσαμε, πριν καν πάει για κατούρημα, έπαιρνε τη μάνα μας στο Skype, μην τυχόν και αφήσει στην ησυχία του έστω έναν άνθρωπο στην άλλη άκρη του ωκεανού. Όχι, δεν ήθελε να της δείξει τί ψωνίσαμε, την ενδιέφερε τρο-με-ρά το θέμα της κρίσης στην Ελλάδα και ρωτούσε τί ακουγόταν για τα κρίσιμα ραντεβού του Παπαδήμου.
  • Βάλαμε τον πατέρα μου να αγοράσει semi-cowboy καρώ πουκάμισα Wrangler από τη Garment District. Με την κρυφή ελπίδα ότι κάποιος θα τον ρωτούσε εν ευθέτω χρόνω πού την πάρκαρες τη Ντόλλυκαι θα μας χάριζε από ένα της καθεμιάς (δεν έπιασε).  
  • Ο θείος αποκαλεί τους Ινδούς, “Ινδιάνους“. Τελικά ήταν πολύ εύκολο να την πατήσει ο Κολόμβος. Επίσης λέει τους Πορτορικανούς, “Πορτορίκους“, π.χ. “ήρθε και ο συμπέθερος ο Πορτορίκος“. Χιλάριους. 
  • Ο θείος έχει το οικογενειακό μας σύνδρομο, το οποίο καλλιέργησε ιδανικά στην Αμέρικα, τουτέστιν ό,τι αγοράζει σε τρόφιμο/καθαριστικό πρέπει να έχει μάζα πάνω από 10 κιλά, αλλιώς διατρέχει τον κίνδυνο ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΣΕ 4 ΜΗΝΕΣ και να ξεμείνει και πώς θα το διαχειριστεί, όταν θα στάζει τις τελευταίες ρανίδες Windex πάνω στο χαρτί κουζίνας.
  • Η αδερφή μου πρέπει να λάβει βραβείο από ΟΛΑ τα βιοτεχνικά επιμελητήρια της Ταϊβάν και της Κίνας, διότι ΜΟΝΗ ΤΗΣ ζει τις βιοτεχνίες κατασκευής νεσεσέρ. Πρέπει να αγόρασε γύρω στα 15 κομμάτια (1,8 ανά ημέρα παραμονής), για να τα προσθέσει στη συλλογή της, που είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη των θυγατέρων Χόντου.
  • Το αεροδρόμιο του Newark από το οποίο επιστρέψαμε, είναι υπό ανακατασκευή, τουτέστιν από μαγαζιά στο δικό μας τέρμιναλ βρήκα μόνο ένα ψιλικατζίδικο. Εκεί ξόδεψα την εναπομένουσα περιουσία μου, δηλαδή ψώνισα 41 δολάρια σε περιοδικά, διότι δεν υπήρχε ούτε μισό σοκολατάκι (για σοκολατάκια τα ‘σκασα στους Γερμανούς. Again).
  • Κανόνας των αεροδρομίων και των ταξιδιών εν γένει: τη φορά που θα ξεκινήσεις το ταξίδι σου φρέσκια απ’ τον ύπνο, κομμωτηριασμένη, βαμμένη, κιουρία, όλοι on board θα είναι κάγκουρες με μαλλί – φράχτη ή cute but already taken. Όταν (στην επιστροφή συνήθως) φοράς τη λαδωμένη φόρμα/την ξεφαρδουλωμένη μπλούζα/έχει σπάσει η μούρη σου απ’ την ταλαιπωρία/έχεις βγάλει τους φακούς, θα πετύχεις ΤΟ γκομενάκι από πίσω σου στο τσεκίν, το οποίο θα είναι: όμορφο/στιλάτο/με γαλλικό διαβατήριο στο χέρι/με εξοπλισμό σκι στα μπαγκάζια και δε θα ‘χεις μούτρα ούτε ένα “μπονσουάρ, ού ες κε βουζ αλέ μεσιέ” να του πεις.  Ηθικό δίδαγμα: ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.
  • Στον έλεγχο διαβατηρίων το μόνο που δεν έλεγξαν ήταν αν φορούσα ασορτί σουτιέν με βρακί. Έβγαλα παπούτσια και με την κάλτσα να σκουπίζει τη μπίχλα όλου του Τζέρζι προσπαθούσα να τακτοποιήσω σε καλάθια τα 123 προϊόντα apple που κουβαλούσα στην Ελλάδα. Ο από πίσω χώθηκε κάποια στιγμή να μου κόψει τη φόρα με την οποία έπαιρνα τα καλάθια από τη ντάνα και του είπασόρυ, άι χαβ μένι, μεεεένι σταφ“, με ύφος Κάπτεν Λασσάρντ. Και σου λέει “αυτή βαρεμένη είναι” και κάπως έτσι πέρασα με την ησυχία μου.
  • Αυτοί που έκαναν ξεχωριστό boarding, ως επιβάτες “διακεκριμένης θέσης” κι είχαν μια μύτη ως το Chrysler Building πέρασαν και μέσα από κλειστό θάλαμο, για έλεγχο με πιο πολλές ακτίνες από τις δικές μας (μάλλον οι τρομοκράτες είθισται να ταξιδεύουν first class, οπότε οι Αμερικάνοι παίρνουν τα μέτρα τους). Ιν γιορ φέησεζ, νεόπλουτοι, ξεμπλέξαμε πιο γρήγορα από σας.
  • Στο αεροπλάνο είδα μια χαζοταινία – βασικό κριτήριο επιλογής: πολλά εξωτερικά γυρίσματα στη Νέα Υόρκη – και κοιμήθηκα κανένα 4ωρο, εννοείται με τη μάσκα ύπνου. Δε θυμάμαι τί μας ταΐσανε, στο πρώτο ταξίδι πάντως ήταν καλύτερο το μενού. Σχετικά ανώδυνα πέρασε το οκταμισάωρο ταξίδι, την πλάκα την έπαθα μόλις φτάσαμε στο Μόναχο, που δε μου αναγνώριζε το κινητό την κάρτα sim και απευθύνθηκα διαδικτυακώς στο Snolly (να ‘ναι καλά ο άνθρωπος, με γλίτωσε από πολλαπλά εγκεφαλικά). 
  • Το αεροδρόμιο του Μονάχου είναι από τα πιο ωραία που έχω πάει (το δεύτερο είναι αυτό του Άμστερνταμ). Εντάξει, το βασικό μου κριτήριο είναι το να έχει πολλά μαγαζιά για να χαζέψεις, αλλά το συγκεκριμένο είχε, εκτός των άλλων, και τζάμπα καφέ για τους επιβάτες (το μόνο χουβαρνταλίκι των Γερμανών που έχω βιώσει μέχρι σήμερα). 
  • Στις τουαλέτες του lounge (ο πατέρας έχει χρυσή κάρτα, αλλιώς μόνο με το κυάλι θα τις βλέπαμε) έπαιζε Φιλ Κόλινς. Πρωτόγνωρη εμπειρία. 
  • Να θυμηθώ να μη βγάλω ποτέ χρυσή κάρτα, διότι σε κάθε ταξίδι θα παίρνω 3,5 κιλά κατά μ.ο. από όοοολα αυτά που έχει να φας και να πιείς στα λάουντζες. Εκτός αν μπαίνω μέσα μόνο για ν’ ακούω το Φιλ Κόλινς πάνω απ’ τη χέστρα ξερωγω. 
  • Σε κανένα duty free του κόζμου τούτου δεν έχει ένα proper gumball dispenser. Έπρεπε να κουβαλήσω ένα από το εμπορικό κέντρο. Σιχτίρια (λες και ζήτησα τον Τζορτζ τον Κλούνη σε πακέτο). 

    Δε θα πω λέξη παραπάνω γι’ αυτό το ταξίδι (εξάλλου έχω πει ήδη πάνω από 10.000, όπως με ενημερώνουν από τα κεντρικά της Blogger).

    Ψέματα, δε θα πω δική μου λέξη.

    Δανείζομαι μια ατάκα του Isaac απ’ το “Manhattan“.  
    New York was his town. And it always would be“.
    Σε πέντε μέρες η Νέα Υόρκη δε μπορεί να γίνει δική σου. 
    Η κατάκτησή της γίνεται, όμως, ο επόμενος στόχος σου.

    Και στα δικά σας!!!

    Advertisements

    4 Comments Add yours

    1. Miss L. says:

      Ma kala xasate ton Alan Rickman??? O athrwpos einai theos, hlios kalokairinos!!!!!!!!! 🙂

      Ax elpizw na pas suntoma xana!!! 🙂 Columbia law school maybe??

    2. neco says:

      Χαχαχαχα… Περιμένω election's diary….

    3. provato says:

      ζενιάλ ποστ! και άλλα τέτοια πολλά ταξίδια εύχομαι!

      επίσης…

      ΖΗΛΕΥΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

    4. Marou-li says:

      Πόσο ωραία η είσοδος των Ν.Υ. Τimes!! Κ στα επόμενα!!!

    Leave a Reply

    Fill in your details below or click an icon to log in:

    WordPress.com Logo

    You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

    Twitter picture

    You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

    Facebook photo

    You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

    Google+ photo

    You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

    Connecting to %s