The U.S. diaries: ημέρα τέχνης στο Μεγάλο Μήλο.

Είχαμε μείνει σ’ ένα ακόμα proper gumball dispenser, από τα δεκάδες (proper ones, όχι όπως στην Ευρώπη) που συνάντησα στο δρόμο μου κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Καθόσον πέρα απ’ τον Ατλαντικό ο κόσμος γνωρίζει τί να κάνει για να χαλάσει τα δόντια του πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά απ’ το να κλατσανάει στόκους τριντέντ.

Την άνωθεν φωτογραφία της Καψούλας πήρε η αδερφή στο Washington Square Park και την πέρασα από ένα φίλτρο που βρήκα σ΄ένα site (για να παίξω κι άλλο με τα νεύρα του αθώου αναγνώστη), ώστε να έχει εφέ αυγού μελάτου που έπεσε μονόπαντα και τώρα τί θα δώσω στο μωρό να φάει.

Το πρωί ο θείος μάς πήγε με το αυτοκίνητο στο Seacaucus Junction, για να πάρουμε το τρένο με προορισμό το Μανχάταν (και ίσως άλλα μέρη τριγύρω, τα οποία δε μας αφορούσαν στο συγκεκριμένο ταξίδι). Στην είσοδο του πάρκινγκ είχε αυτό το διακριτικό αυτοκίνητο, διπλοκάμπινο με extended καρότσα στο τέλος, 220 άλογα και ενσωματωμένο μπαμίξ, για να έχει ο νέος αγρότης του Τζέρζι όλα τα κομφόρ για μια διανυκτέρευση μέσα στο αυτοκίνητό του, που καίει σε πετρέλαιο τη μέρα όσο η μέση τετραόροφη αθηναϊκή πολυκατοικία τον βαθύ Φλεβάρη.
Σένιοι οι αγροτούμπανοι του Τζέρζι. Μπράβο, όχι, μπράβο.

Η διαδρομή από το Seacaucus μέχρι το Μανχάταν είναι περίπου 8 λεπτά. Το τρένο σε αφήνει στην Penn Station, κάτω από το Madison Square Garden, όπου έχει παίξει ο Χάρισον (να τα λέμε και αυτά). Ο σταθμός έχει όσες εισόδους χρειάζεται για να γυρίζεις επί 15′ μέσα στα υπόγεια, μέχρι να βρεις από πού πρέπει να κατέβεις για την 6η λεωφόρο. Αλλά, ΔΕ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΣΟ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ.

Άσε που τσεκάρεις τί φαΐ και κυρίως τί γλυκό παίζει υπογείως, τσιμπάς και το W, που δεν το βρίσκεις πουθενά στα κιόσκια, επειδή εξαντλείται αμέσως (στην Ελλάδα δεν το βρίσκω έτσι κι αλλιώς).
Η αδερφή βρήκε αφορμή να εκφράσει το μέσο Έλληνα ταξιδιώτη, που στο εξωτερικό “παρατηρεί” ότι “δεν υπάρχουν περίπτερα” και ακολούθως γκρινιάζει. Γκαβωμάρα, μπροστά σου βρίσκονται, ανά 50 μέτρα, μόνο που τα περίπτερα στο εξωτερικό δεν πουλάνε από μπιγκ μπάμπολ μέχρι αλουμινοσωλήνες: εφημερίδες, περιοδικά, τσιγάρα κι όξω απ’ την ουρά, κύριος.

Τάιμς Σκουέαρ, η πάνω μπάντα, με το συχωρεμένο στο billboard που τρεις μέρες κοίταζα κάθε φορά που περνούσα και δεν κατάλαβα τί ακριβώς διαφήμιζε (πακέτα διακοπών στη Βόρεια Κορέα πάντως, αποκλείεται).
Στην κάτω γωνία του μπλοκ είχε έναν καντινιέρη που έπαιζε μόνο λιβανέζικα τραγούδια, χωρίς όμως να σερβίρει φαλάφελ (ζονκ).

M&M’s World ξανά, με candy dispensers της προκοπής (see what I mean), σε χρώματα από βουργουνδί έως μπλε της νύχτας (σήριουσλη), τριώροφο κατάστημα, κλειδώνομαι και ρίχνω τα κλειδιά στο φωταγωγό μέχρις να έρθουν τα πυροσβεστικά να με βγάλουνε (σας παρακαλώ, δε θα ‘θελα).
Η Δευτέρα μετά την άφιξη ήταν ημέρα κουλτούρας, οπότε τους έσυρα όλους μέχρι το ΜοΜΑ. Από τους άλλους τρεις, μου έμεινε προίκα η αδερφή (θείος και πατέρας δεν είχαν όρεξη για μοντέρνα τέχνη). Την αδερφή δεν τη λες ακριβώς υποψήφια κιουρέιτορ στο Λούβρο, ούτε Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα (αν και θα βόλευε να έχει έναν τέτοιο κότσο, θα πιανόμασταν πιο εύκολα όταν παίζαμε ξύλο).

Με αυτά τα δεδομένα, περνώντας μπροστά από τον Πόλλοκ (προφανώς βλέπετε τον μισό, διότι πού να σταθώ να τονε πάρω όλο, αν και μη νομίζετε, ετσι είναι κι από την αριστερή πλευρά, δε σας κρύβω κάτι), η αδερφή δε θυμήθηκε ΚΑΝ το επεισόδιο που η Σάρλοτ κάνει την ξεναγό μπροστά από τον Πόλλοκ. Δηλαδή αν η μία ποπ κάλτσουρ δε συναντά την άλλη ούτε σε τέτοιες στιγμές, υποχρεούσαι πλέον να σηκώσεις τα χέρια ψηλά…

Το ως άνω έργο είναι ξεδιάντροπη αντιγραφή του από κάτω, όπως αυτό εκτέθηκε στη γκαλερί “Φάλαινα” και κατόπιν στην οικία Παπαδοπούλου, Αδάμαντος 4, στο Λυκαβηττό.
Διότι στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση.

Πήρανε δηλαδή την καρέκλα του Κονσταντέν, βγάλανε την κουρτίνα της Δήμητρας και της κολλήσανε πάνω δυο μπολ για δημητριακά και δυο καρτούτσα και κάτι έγινε. Ου να μου χαθείτε, όταν τα ‘γραφε η Παπαδοπούλου αυτά ‘σεις είχατε το Τζορτζ το Μπους το Σήνιορ για πρόεδρα.
Μη γκλαις μωρή και μη φοβάσαι το σκοτάδι, δε θα ξαναμαναβγεί κανένας Μπους πρόεδρος. Τίιι; Που σε παράτησε ο βλογιοκομμένος από την Αλαμπάμα κάνεις έτσι; Μη σε νοιάζει, χρυσό μου, μια μέρα θα σε πουλάνε μέχρι και σε κορνιζάδικο στη Σόλωνος, το μικρό 10, το μεγάλο 15.

Σα μποιάν μοιάζει…
Νταξ, τ’ αφήνω χάμω το καπκέικ, πώς κάνετε έτσι, μια μπουκιά δε μπορούμε να φάμε ‘δω μέσα.

Σπάιντι, είσαι φίλος, ακόμα και ξεβαμμένος με χλωρίνη.

Βαν Γκογκ που κανονικά δεν τονε λένε έτσι, αλλά Φαν Χοχ, ολλανδιστί, αλλά άντε να το πεις αυτό στον κόσμο και να μη σε κοροϊδεύουνε μέχρι να πάρει η Λίβερπουλ πρωτάθλημα.

Γνωστή φυσιογνωμία.

Επιτέλους, ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα και είδαν τα ματάκια μου Κλωντ Μονέ, νούφαρα και νερά. Σαν τον πουαντιβισμό, δεν έχει (στη Χαλκιδική δεν έχω πάει, δεν ξέρω να σας πω).

Αυτή ήταν μια περιοδική έκθεση της κροάτισσας φωτογράφου Sanja Iveković, σχετικά με τη γυναίκα και τη βία που υφίσταται στο σύγχρονο πολιτισμό. Στο πάτωμα υπήρχαν τσαλακωμένα κόκκινα αντίγραφα του “Μανιφέστου υπέρ των δικαιωμάτων της γυναίκας”, σαν χάρτινες πιτσιλιές αίματος της “Γλυκιάς Βίας” του τίτλου.
Η φωτογράφος χρησιμοποίησε, μεταξύ άλλων, γκλόσσι αφίσες διαφημίσεων, κάτω από τις οποίες τύπωσε περιλήψεις ιστοριών βίας – κυρίως ενδοοικογενειακής – γυναικών απ’ όλο τον κόσμο και ιδίως από την πρώην Γιουγκοσλαβία.

Η καλλιτέχνις κοροϊδεύει τα ακριβά καταναλωτικά αγαθά, που έχουν σχεδιαστεί για τη γυναικεία τέρψη, εκμηδενίζοντάς τα μπροστά στα διαχρονικά γυναικεία προβλήματα.
Αποπειράται να καταδείξει την αντρική βία, τη βία των ΜΜΕ, της εικόνας, της φύσης, απέναντι στο γυναικείο φύλο, εκθέτοντας καδραρισμένες σκισμένες σελίδες περιοδικών και βαμβάκια με ξεβαμμένο μακιγιάζ.

Μετά από μια ακόμη αποδόμηση των καταναλωτικών αγαθών του δυτικού κόσμου, πεινάσαμε και πήγαμε σ’ ένα ωραίο salad bar στην 45η λεωφόρο, όπου τσίμπησα το σουσάκι μου (ναι, ακριβώς σαν αυτό που είχαμε στο χωριό), 6 μάκι με σολωμό, 5,45 δολάρια.
Οι άλλοι έφαγαν κάτι νούντλς, αλλά από αυτά δεν είχαμε στο χωριό μου κι έτσι δεν τα ξέρω για να τα φάω.

Μετά το φαγητό είπαμε “βρε πού να πάμε, πού να πάμε” και τους έριξα την ιδέα να περπατήσουμε στο Τσέλσι, μέχρι το Τσέλσι Χοτέλ, το διάσημο ξενοδοχείο των καλλιτεχνών, να βγάλουμε μερικές φωτογραφίες και να γυρίσουμε έπειτα στο Penn Station.
Δεν έχω να σας επιδείξω φωτογραφίες μ’ εμένα να ποζάρω μπροστά από το ξενοδοχείο, διότι πολύ απλά, ανέθεσα το task στην αδελφή, η οποία αντί να με βγάζει μπροστά από αυτό το ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟ σε όλο τον κόσμο ξενοδοχείο …

… με έβγαζε μπροστά από ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΣΧΕΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ …

… που απλώς έτυχε να βρίσκεται στο διπλανό μπλοκ και να το λένε Τσέλσι ΣΑΒΟΪ ΧΟΤΕΛ και όχι σκέτο Τσέλσι, που δεν της άρεσε προφανώς. Εξ ου και διαθέτουμε πλούσιο φωτογραφικό υλικό της εν λόγω πανσιόν, που, ούτε να της το δει της Patti Smith.
Δε ζει κι ο Μπουκόφσκι, να με κάνει διήγημα, μ’ αυτά που τράβηξα.

Στο γυρισμό, ο γάτος Smokey μάς περίμενε από το πρωί στην ίδια θέση. Πρέπει να είναι πιο τεμπέλης και από χελώνα σε χειμερία νάρκη.
Δε θυμάμαι τί φάγαμε, αν φάγαμε, θυμάμαι τί ήπιαμε: χυμό V8 με κράνμπεριζ και φράουλα. Πρέπει να είναι το πιο διουρητικό πράμα που έχω πιεί στη ζωή μου. Όσο το νεφρί μου ετοιμαζόταν να μου στείλει εξώδικο γι΄αυτό που του ‘καμα, πλάναρα την επόμενη μέρα κουλτούρας και περιπλάνησης, που θα διαβάσετε στο επόμενο ποστ.
Κείνο το βράδυ είδαμε και λίγο Big Bang Theory, γιατί μια μέρα χωρίς το Σέλντον είναι μια τόσο κενή μέρα, όσο τ’ αδειανό πουκάμισο της Ελένης (τα κράνμπεριζ μου προκαλούν φιλολογικοφανείς παραισθήσεις, I know).

Πες ένα “νιάου”, ρε γάτε, δε σου ζητήσαμε να μας φέρεις και το παντοφλικό με τη μουσούδα.

– to be continued –

Advertisements

4 Comments Add yours

  1. Μυρτώ says:

    Μου 'χεις γαμήσει το ίματζ!!!!

  2. Κατερίνα says:

    ΠΟΣΟ θεά είσαι

  3. Miss L. says:

    Kala teleio!!!

    Apla otan pas xana Parisi (h pas 1h fora sto Parisi) na pas sto Musee d'Orsay gia na deis Claude Mone kai pollous allous!!!! 🙂

  4. yannis says:

    ti na po….xairomai pou exeis fili tin koumpara….mipos na allakseis rota, dikhgore?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s