The U.S. diaries – Παρτ γουάν: Η νησιωτοπούλα στη γη του Κολόμβου.

Από την πλευρά της μάνας μου, το σόι είναι μικρό. Όχι ότι δε γεμίζουμε ταξί, αλλά δε χρειαζόμαστε και τζάμπο για τις μετακινήσεις μας. Μ’ ένα τέτοιο τζάμπο της Λουφτχάνσας κλείσαμε εισιτήρια να πάμε ο Πατέρας, η Αδερφή κι εγώ, στο γάμο του ξαδέρφου Μάικ, στην πολιτεία του Νιου Τζέρζι, γιου νόου, Χαρίλαε, όπως κοιτάς το Μανχάτταν, αριστερά απ’ το ποτάμι.

Ο Μάικ είναι γιος του θείου Μιχάλη, που είναι πρώτος ξάδερφος της γιαγιάς μου, απ’ το σόι της μάνας μου. Η οικογένεια του θείου ερχόταν τα καλοκαίρια στον εξωτικό Άγιο Νικόλαο Λασιθίου και τσιρτσιριζόμαστανε όλοι μαζί κάτω απ’ τον ήλιο της Μεσογείου και δώστου τα αντηλιακά τα φίντο ντίντο και δώστου τα γιαούρτια μετά, πάθαινα το έγκαυμα στο διήμερο και καθόμουν μετά σπίτι με το νιντέντο Σούπερ Μάριο του Μάικ και της Ελέινας (αδερφή Μάικ) και περνούσα την ώρα μου δημιουργικά, σαν σωστό 8χρονο κοριτσάκι.

Η γυναίκα του Θείου είναι Αμερικανίδα δεύτερης γενιάς, με καταγωγή από τη Σικελία, οπότε το σπιτικό τους δε θυμίζει καθόλου αυτό της Toula Portokalos, αν εξαιρέσεις την κούτα με τα Windex στο υπόγειο.

Την προ-προηγούμενη Παρασκευή λοιπόν, μπήκαμε στ’ αεροπλάνο, σύμφωνα με την ευχή της Λίτσας της Γιαγκούση και πετάξαμε από το “Ελ. Βενιζέλος” στη μαγευτική Φρανκφούρτη, με τα λουκάνικα και τους δεκάδες Έλληνες υπαλλήλους των duty free. Σ’ όποιο μαγαζί και να πήγαινες, τσίχλα να ήθελες ή το καινούργιο Audi, Έλληνας μετανάστης ήταν ο υπάλληλος. Ρωτούσαν οι έρμοι πώς είναι τα πράγματα στην Ελλάδα, τους λέγαμε εμείς “σκατά”, όσο να πεις, πέρασε η ώρα, ανεβήκαμε στο τζάμπο και καθίσαμε στις θέσεις τύπου Μπλου Σταρ Φέριζ, Πάρος – Τήνος – Μύκονος. Δηλαδή αν έχεις μεσογειακό σωματότυπο σε αχλαδοειδές σχήμα, θα σφηνώσεις υπερατλαντικά. Δόξα τω Θεώ, εγώ είμαι μπροστόβαρη και περιφέρειες δεν έχω.

Important note για τις συνέχειες της αφήγησης: η Αδερφή δεν πήρε ΚΑΝΕΝΑ νεσεσέρ από το συγκεκριμένο αεροδρόμιο.

Με μια κουβέρτα κι ένα μαξιλαράκι τη βγάλανε οι τσιγκούνηδες, το μόνο που τους εξιλέωσε στα μάτια μου ήταν ότι στα τηλεορασάκια της από πάνω φωτογραφίας μπορούσες να δεις το “A Study in Pink” του Sherlock.
Για φαΐ είχε μακαρόνια μπολονέζ, αν εξαιρέσεις ότι έκαιγε σαν τους εφτά σκύλους, καλό ήταν. Σημάδι ότι ο κόσμος θα καταστραφεί οσονούπω: ήπια bailey’s, για τη χώνεψη.

Δίπλα μου καθόταν μια Λετονή που άναβε το δικό μου φως αντί για το δικό της και μετά καθόταν στραβά, για να μπορεί να διαβάζει. Συνοδευόταν από σύζυγο 120 κιλών, ξανθομπουμπούρακα με κίτρινο γυαλί ηλίου (;) το οποίο έκαμε τη διαδρομή Φρανκφούρτη – JFK κολλημένο με λόγκο στικ στο κούτελο του ιδιοκτήτη του. Χρυσή αλυσίδα στο χέρι, τρακτερωτό παπούτσι με όλο του το λασπουργιό, τσαντάκι μέσης απ’ την εποχή της ΕΣΣΔ, να του λύνονται οι κλωστές από τα λατς. Κι αυτοί οι άνθρωποι μπήκανε στην Ε.Ε.

Η στριμοκωλίαση της Λουφτχάνσας έλαβε τέλος περί τις 9 παρά το βράδυ (τοπική ώρα). Κατόπιν περιμέναμε στην ουρά για non US citizens (για να μας ελέγξουν τα διαβατήρια) καμιά ώρα, μαζί με όλους τους Κορεάτες που πέρασαν τα σύνορα κείνο το βράδυ.

Δύο notes από την αναμονή:
(α) κανένας αστυνομικός δεν είναι σαν τον Μαχόνι (δικό σας),
(β) υπάρχουν ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΓΟΥΣΤΕΣ, εκτός από τις Ελληνίδες, που σετάρουν στάχτη και μπέρμπερι μαντίλι με λουί τσάντα. Αυτή για Ισπανίδα την έκοψα και πολύ πικράθηκα.

Ο θείος μας περιμάζεψε με το αυτοκίνητο, αφού μας πήραν αποτυπώματα, μαλλιά και μέτρα για στολή βατραχανθρώπου. Μας πέρασε από κάτι χαϊγουέιζ όπου έβλεπες φώτα κι άλλα φώτα και γέφυρες και κτίρια και μας έφτασε στο Lyndhurst τα μεσάνυχτα.
Η κρεβατούμπα της ξαδέρφης μας βόλεψε δεόντως. Μπορεί να κλοτσούσα λίγο την αδερφή, αλλά στη ζήση τούτη δε μπορείς να τα ‘χεις όλα.

Ξημέρωσε του Αγίου Πατρικίου, να ζήσουν οι απανταχού Ιρλανδοί και Θεός ‘σχωρέσ’ το Ρόρυ το Γκάλαχερ επί τη ευκαιρία, ξυπνήσαμε και φάγαμε μπρέκφαστ στο εικονιζόμενο σπίτι. Αφού ξύπνησε και το υπόλοιπο σόι (εκτός του ξαδέρφου, που 26 χρονώ άνθρωπος έχει αγοράσει δικό του σπίτι κι έχει μετακομίσει εκεί), ήρθε ο φιανσέ της ξαδέρφης και πήγαμε όλοι μαζί στο mall (με ιδεατή μουσική υπόκρουση Ρόμπιν Σεμπάρτσκι “Let’s Go to the Mall”).
Στο mall ψάξαμε μια t-mobile, για να αποκτήσω ιντερνέ ον δε γκόου (thanx again, Snolly), ένα απλ στορ (για να τιμήσω τη μνήμη του Στηβ) και 326 μαγαζιά με ρούχα και παπούτσια. Δύσκολο το τελευταίο, όταν από παντού μυρίζει φαγητό, μία ζύμη ντόνατς, μία πίτσα, μία πατάτες τηγανιτές, μια απ’ όλα, ρε μπάρμπα, μην το κουράζουμε άδικα.

Εδώ ο γείτονας έχει στολίσει το σπίτι με τριφύλλια και ιρλανδικές σημαίες, είχε κοτσάρει και στο σκύλο μια μπαντάνα με τριφυλλάκια (πάμε μωρή Πανάθα αρρώστγια, τώρα και στο Lyndhurst).
Στην πόλη δεν κατεβήκαμε, γυρίσαμε αργά, πτώματα, με καινούργια αθλητικά, δώρα του θείου. Είδαμε κι ένα επεισόδιο Modern Family στο τίβο, πέσαμε για ύπνο, κοπάνησα λίγο τη μικρή (δε φταίω εγώ, δεν ελέγχω τη δύναμή μου), ξημέρωσε ο Θεός την Κυριακή και ντυθήκαμε να κατεβούμε ντάουντάουν, προσωπικά, με φήλινγκ “μου ‘ρχεται το καρδιακό, θα πατήσω σόλα στο Μανχάτταν, μπορώ να πεθάνω ήσυχη”.

Στο αυτοκίνητο του θείου ακούγαμε Στράτο Διονυσίου, 40 χρόνια μετανάστης ο θείος, 40 χρόνια επιτυχίες ο Στράτος “και λέγε λέγε, λέγε λέγε, ο χριστιανός μπερδεύτηκα” κι έτσι κάπως φτάκαμε στο midtown Manhattan, να ψάχνουμε φορτιστή της κάμερας, που τον είχαμε ξεχάσει και τον είχε ένα μόνο μαγαζί σ’ ολάκερη πολιτεία.

Στο σημείο αυτό, αν δεν το ‘χετε καταλάβει ακόμα (χεχ, δεν υπάρχει περίπτωση να μην), προειδοποιώ ότι οι φωτογραφίες των οποίων τη λήψη επιμελήθην προσωπικώς, είναι πιο πονόματος κι από το μέσο ματς “Ολυμπιακός Χερσονήσου – Πατούχας”.
Προσπαθώ η έρμη, αλλά δε μου βγαίνει καθόλου. Πώς κάποιος άλλος άνθρωπος δε μπορεί να μάθει τάβλι, έτσι κι εγώ δε μπορώ να δουλέψω καμία φωτογραφική του κόσμου τούτου, δε μπα να την έχει στοιχειώσει το πνεύμα του ίδιου του Χέλμουτ Νιούτον.
Στην αποπάνω φωτογραφία, σοκοφρέτα ΙΟΝ takes Manhattan. Στο Berlin δε βλέπω να ξαναπηγαίνει.
Μια στάση εδώ με το αυτοκίνητο, να βγάλουμε φωτογραφίες που μια μέρα θα ενσωματωθούν στον οδηγό με τίτλο “Πώς να βγάζετε καλύτερες φωτογραφίες από το ιγκουάνα σας”. Εκτός από εμάς, την ίδια ιδέα είχαν και άλλα περίπου 3.000 άτομα, αλλά φυσικά ΚΑΙ ΔΕ ΜΕ ΕΝΟΙΑΖΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΙΧΑ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΣΟΚΑΡΟ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ.

Στο να ποζάρω είμαι καλή, έχω εντοπίσει και το ντενίσειο προφίλ μου (το αριστερό είναι), αυτή είναι κάπως πιο αξιοπρεπής (δείχτε έλεος, πληζ), απ’ το Rockefeller Center, Dancing on ice with the New Yorkers, φανταστική η πλατεία, δεν ανεβήκαμε πάνω να δούμε τη θέα, μας φάγανε οι δρόμοι όπου περιπλανήθηκε η Σοφία η Καρβέλα στα έρλι στάδια της καριέρας της κι αυτό είναι τιμή μας.
Κι άλλα νερά στο Rockefeller Center, απέναντι από το παγοδρόμιο, δίπλα από τη Lego.

Δυο ουρανοξύστες ή “πώς να καταστρέψετε μια κατά τ’ άλλα αξιοπρεπή λήψη συμπεριλαμβάνοντας από αριστερά μια πινακίδα κι από δεξιά ένα μπάνερ”.

Καπκέικ με το τριφύλλι του Αγίου Πατρικίου. Μεταλαβιά. Αφού δε μπορούσαμε να πχιούμε την προηγούμενη, φάγαμε την επόμενη.

Θείος αριστερά, Πατέρας δεξιά, πλερώνουνε κολόνιες στα Macy’s. Είχαμε περάσει κι απ’ τα Saks μια βόλτα, μαζί με κάτι άλλες φτωχιές μεροκαματιάρισσες βιοπαλαίστριες, σαν του λόγου μας, ό,τι άγγιζες στα παπούτσα πάνω από 400 δολάρια. Λες και δεν το ΄ξερες, θα μου πεις. Life Sak’s sometimes. Αλλά τα υλικά αγαθά δε φέρνουν την ευτυχία.

Να αποτίσομε φόρο τιμής στη Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης και ιδίως στο Bryuant Park, από πίσω. Σε επόμενο ποστ θα ακολουθήσει σπαμ καλαίσθητων – πάντα – φωτογραφιών του πάρκου.
Στην πάνω γωνία της Βιβλιοθήκης είναι που ‘καμε στην ταινία Sex and the City 1 την αναστροφή η λίμο του Μπιγκ κι άφηκε την Κάρι μ’ ένα πουλί στα μαλλιά (καπέλο – πουλί). Και στο χέρι θα έλεγε κανείς. Βασικά πιο πολύ στο χέρι.

Στην Ελλάδα θα το είχαμε ανακηρύξει εθνικό μνημείο παρατημένης στα σκαλιά αρραβωνιάρας και θα είχαμε τοποθετήσει installation – μπανιέρα με παροχή μόνο κρύου νερού και με μουσική υπόκρουση Πολίνα (“και όταν με παράτησες στα κρύα του λουτρού, δεν πήγα σε ψυχίατρο, δεν πήγα σε χαρτού”).
Αλλά στη Νέα Υόρκη ο κόσμος είναι πιο ψύχραιμος με τέτοια θέματα.

Το Empire State Building από κάτω προς τα πάνω.
Και νόμιζες κοπελιά, πως ήσουνα κάποια, με την ψιλή κυριότητα στο τρίπατο στη Σουβάλα.

ΝΥPD να φυλάει το Empire State Building, ενσωματωμένο λάπτοπ στο περιπολικό (όχι σαν εδώ, που έχουνε μόνο θήκες για το φραπέ). Courtesy, Professionalism, Respect. Ακόμα τρεις άγνωστες λέξεις στο ήδη πτωχό λεξιλόγιο της ελληνικής αστυνομίας. Όχι ότι εκεί είναι καλύτεροι, αλλά έχουν καλύτερο μάρκετινγκ (Κοκκαλάκη, τράβα για σεμινάρια ρε).

Η Καψούλα χαζεύει κάτω απ’ τη ρέπλικα Αψίδα του Θριάμβου στο Greenwich Village. Την αψίδα δεν τολμάω να σας δείξω πώς την έβγαλα.
Να τη δείτε καλύτερα από ένα επεισόδιο στα Φιλαράκια, που έμεναν στην εν λόγω γειτονιά.
Από τα πιο ωραία μέρη της ΝΥ, με νέο κόσμο, μπαρ, καφετέριες, φοβερά βάιμπς, έμενα και σε σκηνή στη μέση της πλατείας.

Περπατώντας στο Φάσιο Ντίστρικτ, ενσωματωμένες στα πεζοδρόμια τιμητικές πλακέτες των Αμερικανών σχεδιαστών. Μια μέρα θα περπατάμε κι εμείς στην Αναγνωστοπούλου και θα πατάμε πάνω σε πλακέτα Makis Tselios και θα ντρεπόμαστε για έναν ακόμα λόγο.

M&M’s world, η Καψούλα βρήκε τ’ αληθινά της αδέρφγια. Στην Times Square από πίσω.
Δε θέλω να επεκταθώ, πρόκειται για ευαίσθητες, οικογενειακές στιγμές που χρειάζονται διακριτικότητα στο χειρισμό.

ΣΤΑΣΟΥ, ΜΥΓΔΑΛΑ!!!
Γυρίζουμε προς το Τζέρζι, για να επανέλθουμε την επόμενη.

Πάλι 25 λεπτά το κομμάτι, δε με λυπάστε; ΔΕ ΒΓΑΙΝΩ ΛΕΜΕ.

Τo be continued –

Advertisements

6 Comments Add yours

  1. Miss L. says:

    xaxaxaaxaxaxaxa!!! Teleio!!!!!!!!! 🙂

  2. Νίκη says:

    Σε ανακάλυψα από ένα σχόλιο που είχες αφήσει κάπου για τον Θεό Benedict Cumberbatch και από τότε έχω ξεσκιστεί να διαβάζω κείμενά σου! Το χεις ρε κορίτσι μου, τί να πω. Δεν γράφεις κανένα σενάριο να γίνεις ο νέος Καπουτζίδης(τη Νομική δεν έχει τελειώσει κι αυτός;) ώστε να λέμε κι εμείς οτι σε ανακαλύψαμε πριν γίνεις mainstream; :)))
    Ελπίζω το “The U.S. diaries” να έχει τουλάχιστον 10 μέρη γιατί μου λείπει πολύ το γέλιο αυτή την εποχή…
    Όσο για το Βενεδικτάκο μας, τί να πω, ας νικήσει η καλύτερη!

  3. Ανώνυμος says:

    θεά….ο φίλος της κουμπάρας

  4. Γραφεις φανταστικα! Μια φιλη προτινε το μπλογκ σου και επαθα πλακα απο το χιουμορ σου, ΧΑΧΑΧΑ, θεα!!! Πολυ χαιρομαι που σε βρηκα!! Φιλια

  5. Ανώνυμος says:

    Κάθε φορά η αναμονή μου δικαιώνεται αλλά αυτή τη φορά με τη δόση έξτρα-έξτρα αναμονής ποτισμένης με τις νότες του Μπιλ Καράς κ “Γύρισεεε” το περίμενα πώς κ πώς!Κ δικαίως γιατί ζωγράφισες κ υπερατλαντικά. Νομίζω η καλύτερη φωτογραφία για λόγους κ εθνικής υπερηφάνειας είναι αυτή με τη σοκοφρέτα. Δάκρυσα με τη σκέψη του πεζοδομίου Μακης Τσέλιος, Γιάννης Γαλάτης, Νίκος Αποστολόπουλος. Θέλω να δω τα επόμενα παρτΣ κ τον κομβικό ρόλο των νεσεσέρ. -Η σεπ.

  6. ΙΡΕΝΕ says:

    Μπράβο Ναταλάκι! Και σούπερ οι φωτογραφίες.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s