Absolut George Sirinidis

Ντίαρ ολ,

Στο 1ο έτος της Νομικής (άλλη μια μεγάλη επιτυχία της ζωής μου), ένα μεσημέρι που είχαμε πάει με το συμφοιτητή μου το Μήτσο να παρακολουθήσουμε το μάθημα των Γενικών Αρχών Αστικού Δικαίου (διάβαζε: ν’ αναρωτηθούμε για ποιο λόγο το κάναμε αυτό στον εαυτό μας), γνώρισα το συμφοιτητή Γιώργο Σειρηνίδη, που τότε ήταν γνωστός ως ο «Γιώργος με τα Ράστα». Φυσικά είχε ράστα, των οποίων την τεχνική εφάρμοζε και σε άλλους. Την πρώτη φορά που του είπα να πάμε όλοι μαζί για καφέ μετά το μάθημα (τότε που οι εποχές ήταν ανέμελες και η μόνη μας έγνοια ήταν αν θα είχε τραπέζι το Quartier στη Μασσαλίας) μου απάντησε: «θα ερχόμουν, αλλά φτιάχνω ράστα σ’ ένα παιδί και του έχω κάνει τα μισά και δε μπορεί να βγει έξω, μέχρι να τον τελειώσω».

Η καλλιτεχνική φύση του Γιώργου δεν εξαντλείτο βέβαια στην επιμέλεια ρέγκε μαλλιών, καθόσον συνέθετε και μουσική και γενικότερα πάλευε να βγάλει από μέσα του το τεράστιο κύμα της έκφρασης, που τον έπνιγε. Είναι αυτό το ορμητικό νερό, που ξεκινάει απ’ το διάφραγμα, σου μπουκώνει σταδιακά τα πνευμόνια, φτάνει στα ρουθούνια και σε κάνει να πνίγεσαι μόνος σου, καθώς υφίστασαι την απύθμενη πνευματική καταπίεση μιας πανεπιστημιακής σχολής που διάλεξες (αφού ξεπατώθηκες στις πανελλαδικές) «για το καλό σου, για το μέλλον σου, για την επαγγελματική σου αποκατάσταση». Η σχολή αυτή όμως, το βασικό που είχε να σου προσφέρει στα πρώτα χρόνια της νιότης σου ήταν ένα μάτσο αρτηριοσκληρωτικοί (στη σκέψη) καθηγητές και ένας σωρός μεγαλοπιασμένοι συμφοιτητές και επιφανειακές συμφοιτήτριες.

Ηνάφ με τα πέτρινα χρόνια της Σόλωνος, ας περάσουμε σε κάτι πιο τσαχπίνικο. Χτες βράδυ πήγαμε με τη Μ (αδελφή του Γιώργου) και το Ν στο Bios, στο Greek Fashion Designers Project, που διοργάνωνε η Absolut Vodka (στην υγειά των νέων Ελλήνων σχεδιαστών). Να σημειωθεί ότι μπήκα στο ταξί μ’ ένα pillbox hat, μαύρο με άσπρες βούλες, είπα στον ταξιτζή «στην Πειραιώς πάμε, στο Bios» και με ρώτησε αν αυτό που πάω ήταν ταβέρνα (μάλλον πριν είχε πάρει κούρσα τη Δούκισσα του Κεντ με πλήρη εξάρτυση για εμφάνιση στο Άσκοτ. Η Δούκισσα πήγαινε στο Κερατσίνι για τηγανιτή μαρίδα κι έτσι δεν του ‘καμε του ταξιτζή εντύπωση η επί κεφαλής κουλαμάρα, με την οποία θα πήγαινα – θεωρητικά κι εγώ – για παΐδια στο Γκάζι. Fair enough.).

Μπαίνοντας μέσα στο Bios μια πανύψηλη (όχι ότι εγώ είμαι κοντή, είμαι απλώς διακριτική) κοπέλα από τον χορηγό, μας είπε να διαλέξουμε κονκάρδα με τη fashion identity μας (εδώ δε μπορώ να διαλέξω χυμό στο Βασιλόπουλο, θα βρω στο δίλεπτο ολόκληρη fashion id). Απ’ όλα αυτά που είχε, διάλεξα τη «fashion guru» (μουτζώστε ελεύθερα, δεν παρεξηγιέμαι), με ΝΑ κάτι γράμματα και την έκρυψα διακριτικά στη βίντατζ τσάντα της γιαγιάς μου (την είχε πλέον για να πηγαίνει στα μνημόσυνα στο χωριό και της τη βούτηξα πρόπερσι το καλοκαίρι, μαζί με το πλαστικό συσκευασμένο κουταλάκι που είχε ξεμείνει μέσα από κάποια κόλλυβα).

Ήπιαμε το ποτό μας χαζεύοντας τριγύρω και κατά τις 10 και μισή περάσαμε στον μέσα χώρο του Bios και πιάσαμε τη γωνίτσα από την οποία θα έβγαιναν τα μοντέλα (οι κοντές ψάχνουμε πάντα τρόπο για να δούμε, χωράμε παντού, εξάλλου). Αν δεν ήταν η παρατηρητικότητα της Μ να εντοπίσει τη γωνίτσα, το μόνο που θα βλέπαμε από τα μοντέλα θα ήταν η φράντζα τους. Και αν. Και εφόσον.

Νομίζω (ναι, πάλι χάζευα, είναι γνωστό αυτό εξ ου και δεν είμαι βέβαιη) ότι το show ξεκίνησε με τις γεωμετρικές δημιουργίες της Ευαγγελίας Μπούμπουλη σε λευκό και γκρι. Το ένα ρούχο φορούσε η Μόνικα από το Next Top Model, που την κράζαμε για το πηγούνι, θυμάμαι (λες κι εμείς είμαστε πιο ψηλές, πιο όμορφες, πιο μοντέλες), θεάρα από κοντά.

Νομίζω (για όλα θα το νομίζω, μην το ξαναλέμε) ότι πήραν τη σκυτάλη οι Walm (We Are Lefteris Mimika – ΑΓΑΠΩ ΛΕΜΕ), με αέρινες καλοκαιρινές δημιουργίες (δεν προλαβαίνω να χάσω τόσα κιλά, ούτε μέχρι τον Ιούλιο, ούτε μέχρι τον Αύγουστο, ούτε ποτέ).

Εξαιρετικά τα tattoolike ρούχα (πώς το λέτε σεις εδώ, γιατί ξεχνάω πώς το λέμε εμείς εκεί) των ΣΟΜΦ, η Theia έδειξε δύο «πειραγμένα» φορέματα 50s με απλικέ πλεκτό από βελονάκι (ΚΑΙ headpiece), σε σομόν και σιέλ, επίσης εξαιρετικά.

Πάρα πολύ μου άρεσαν ο νοσταλγικός Vassilis Barbarigos και ο γεωμετρικός Sotiris Georgiou, καθώς και η Ioli Michalopoulou, που παρουσίασε, εκτός των άλλων, δύο υπέροχα παλτό με πλαϊνά ανοίγματα (θέλω να φύγει ο χειμώνας, θέλω όμως και τα παλτό, θέλω να τα φορέσω το ένα πάνω στ’ άλλο και να ερμηνεύσω Πρωτοψάλτη, «που λεεεεεες, φορούσα δυο παλτάαααα, το ένα καλάααα το άλλο ριχτάαααα, τα δυο συγχρόνως».

Ωραίες δημιουργίες από τον Stelios Koudounaris και τον Charalampos Nikolaou (αν δεν απατώμαι από την Κύπρο και οι δύο, αν όχι, διορθώστε με). Ο Απόστολος Μητρόπουλος έκλεισε το show με δύο γυναικεία σύνολα, ένα με εμπριμέ κολάν (which is back for good και τρελαίνομαι, με την καλή έννοια) και κεντημένο παγιετέ πολύχρωμο σακάκι κι ένα με χρυσό φόρεμα, με headpiece επίσης χρυσό, κερατένιο (literally).

Ο Γιώργος Σειρηνίδης, έχοντας ζήσει πολλά (ροκ, κανταφικά) χρόνια στη Λιβύη, ως παιδί εκπαιδευτικού που δίδασκε στο σχολείο της ομογένειας, αγαπάει την έρημο και τις προκλήσεις της. Το αντρικό σύνολο που παρουσίασε περιλάμβανε αραβικού τύπου μαντίλι κεφαλής, blanc cassé μπλούζα και παντελόνα, δερμάτινη τσάντα πλάτης χειροποίητη από τον ίδιο το δημιουργό και προστατευτικό κάλυμμα προσώπου, με γάζα και γαλάζιο δέρμα, που άπλωνε πάνω στο πανί σαν κλαδιά δέντρου. Έχασες, Λώρενς της Αραβίας, που δε ζούσε ο George Sirinidis όταν δρούσες στην ευρύτερη περιοχή, να σε ράψει και να σε κάμει ακόμα πιο σένιο απ’ ό,τι ήσουν.

Το γυναικείο σύνολο περιλάμβανε λευκό φόρεμα με μαύρη μεταξοτυπία και headpiece με μπλε ύφασμα που κάλυπτε το λαιμό και μισό δίσκο βινυλίου πάνω από το μέτωπο. Φυσικά και θα το «χτυπήσω» το λευκό φόρεμα (δίαιτα mode: on), καθώς κι ένα τρισδιάστατο βραχιόλι για το χέρι.

Ήθελα να ουρλιάξω από χαρά και περηφάνια, αλλά συγκρατήθηκα (δεν το παθαίνω συχνά). Όχι μόνο γιατί μου άρεσαν τα ρούχα (έτσι κι αλλιώς το ταλέντο του Γιώργου το γνωρίζουμε), αλλά γιατί ξέρω τί είναι να σε πνίγει αυτό το κύμα και τελικά να γλιτώνεις από τη δίνη του νερού, σχεδιάζοντας/τυπώνοντας/κόβοντας/ράβοντας την ψυχή σου πάνω στην άψυχη ύλη.

Μετά το χτεσινό, θα διέψευδα για άλλη μια φορά τη ρήση της Βάνας Μπάρμπα (η Βάνα είναι το αδύνατο σημείο μου και το ξέρετε) ότι «δε γίνονται πράγματα». Γίνονται και θα εξακολουθήσουν να γίνονται, αρκεί να υπάρχει όρεξη από την πλευρά των δημιουργών και ευκαιρίες από την πλευρά των υπολοίπων (όποιοι κι αν είναι αυτοί οι «υπόλοιποι»).

Συνέχισε, Γιώργο, να θάβεις όλο και πιο βαθιά στο υποσυνείδητό σου την ποινική δικονομία κι όλα αυτά τα καταπιεστικά πράματα που διδαχθήκαμε επίπονα.


Συνέχισε να φαντάζεσαι και να υλοποιείς. Με αγάπη, οι γκρούπιζ σου.


Σημ.: οι φωτογραφίες είναι της αδελφής του Γιώργου, από προηγούμενη έκθεσή του. Την ευχαριστούμε για την παραχώρηση και της ευχόμαστε χρόνια πολλά, γιατί σήμερα έχει γενέθλια.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s