Ρώσικη Σαλάτα

Ντίαρ ολ,

Το σαββατοκύριακο των ρώσικων προεδρικών εκλογών, που πάλι εκλέχτηκε αυτός ο πρώην πράκτορας της ΚαΓκεΜπε (υποθέτω ότι οι εκλογές ήταν ανόθευτες, σαν παρθένο, αγνό λάδι Κριτσάς) είπαμε να το αφιερώσουμε στη ρώσικη κουλτούρα και – γιατί όχι;– στη ρώσικη σαλάτα, που πάει με την εποχή, δεδομένου ότι ο χειμώνας οφίσιαλι δεν είχε ξεκουμπιστεί ακόμα.

Την Παρασκευή το βράδυ, πήγαμε με τη Μ και τον Α στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, να δούμε την παράσταση «Θείος Βάνιας», σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου και Δημήτρη Καραντζά. Για όσους δεν ξέρετε/δε θυμάστε την υπόθεση, χοντρικά: στα τέλη του 19ου αιώνα, σ’ ένα κτήμα κάπου στη Ρωσία (μη με ρωτάτε πού, η Ρωσία είναι μεγάλη και στο θεσσαλικό κάμπο να ήταν το κτήμα, μια δυσκολία εντοπισμού πάλι θα την είχα), ένας γερομπαμπαλής καθηγητής και η κατά πολύ νεότερη γυναίκα του, επισκέπτονται την κόρη του καθηγητή από τον πρώτο του γάμο, μια άσκημη κατακαημένη Ρωσίδα της επαρχίας, που όλη μέρα θερίζει/σπέρνει/διώχνει τις αρκούδες από τους φράχτες του κτήματος. Η κόρη (Σόνια) ζει στο κτήμα με τον αδελφό της πεθαμένης μάνας της, το Θείο Βάνια (Βάνιας από Ιβάν, όπως Ρένια από Ελισάβετ), ο οποίος επίσης θερίζει/σπέρνει/διώχνει τις αρκούδες, μόνο που έχει και τον τίτλο του επιστάτη που πονά το κτήμα – μοναδική προίκα της κακομούτσουνης ανιψιάς του. Επί χρόνια λοιπόν θείος και ανιψιά εργάζονται νυχθημερόν στο κτήμα, για να στέλνουν τα έσοδα στο γερομπαμπαλή που γράφει και φιλοσοφεί περί τέχνης στην πρωτεύουσα (ζωάρα ο καθηγητής). Κατά την επίσκεψη αυτή, δεδομένης και της παρουσίας του Δόκτορα Αστρόφ, που δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα (αγανακτισμένος πρώιμος κομμουνιστής ο ντόκτορας) προκύπτουν διάφορα ζητήματα ανάμεσα στους συγγενείς και τους λοιπούς παρευρισκόμενους, με αποτέλεσμα να πιάνουν τον καθένα τα υπαρξιακά του κι όλοι μαζί να πλακώνονται στο τέλος (όχι έτσι απλά όμως, πολύ δραματικά σου λέω), για το αν πρέπει να πουληθεί το κτήμα, ώστε να ζήσουν όλοι (διάβαζε: ο κωλόγερος με την κουνίστρω σύζυγο) μια καλύτερη ζωή. Από απόψεως πολιτισμού, για τη Ρωσία της εποχής μαθαίνουμε ότι τα νεύρα και η κακοκεφιά περνάνε: (α) με κατανάλωση βότκας (διαχρονικό στοιχείο), (β) με περιπάτους στην εξοχή (προϋπόθεση: να μη φοβάσαι τις αρκούδες).

Οι τρεις ηθοποιοί που υποδυόταν όλους τους ρόλους, δηλαδή οι: Έκτορας Λυγίζος (λατρεία at first sight), Θύμιος Κούκιος και Ελίνα Ρίζου, ήταν εξαιρετικοί πάνω στο σχεδόν ανύπαρκτο σκηνικό, μια βαμμένη επίτοιχη τσόχα δηλαδή, σ’ έναν φωτεινό μικρό χώρο, όπως ακριβώς ταίριαζε στην οικονομία του αφηγηματικού θεάτρου (έτσι μου το χαρακτήρισε ο Α, που το σπουδάζει το θέμα, αλλιώς σιγά μην το ‘ξερα).

Οι χαρακτήρες είναι ανάγλυφοι, τα σπαρτά της προεπαναστατικής ρωσικής εξοχής μυρίζουν με την άρθρωση των ηθοποιών, οι ελπίδες των ηρώων χάνονται μαζί με την παλιά Ρωσία, η λύτρωση δε φαίνεται να ‘ρχεται, ο Θείος Βάνιας αποπνέει μια Θεία Vanity. Σε λίγα χρόνια η Ρωσία θ’ αλλάξει ριζικά και κανένα κτήμα δε θα ‘χει αξία, γιατί κανένας δεν θα ‘ναι κτήτορας, παρά όλοι θ’ αναγκαστούν να γίνουν κοινωνοί.

Μετά το θέατρο πήγαμε με τον Α για ένα ποτό στο Zazzium (που ‘ναι μπαρ της γειτονιάς) είπαμε για τις παραστάσεις και για την πολυκατοικία του Α (όπου έμενα κι εγώ μέχρι το ’07) και γυρίσαμε σπίτι εν ευθυμία (κάτι το ρακόμελο, κάτι η κουβέντα, κάτι οι ωραίες μουσικές και ιδίως οι Μπητλς που έπαιξε ο ντιτζέις).

Το Σάββατο πήγα κι ήρθα στην Ερμού δυο φορές με τα πόδια (έχω να πάω στη γιόγκα κανα μήνα και κάπως πρέπει να διατηρηθώ), την πρώτη για δουλειές, τη δεύτερη για καφέ, στην πλατεία Αγίας Ειρήνης, όπου παρέλαυνε όλη η Αθήνα, για να λιαστεί σαν σαντορινιό ντοματίνι στον πρώτο ήλιο του Μαρτίου. Η Χ μας έδωσε «μάρτηδες», που είχα να φορέσω από το δημοτικό (ε, καλά πια, δεν πάνε και τόοοοσα χρόνια). Είχαμε δυο πιτσιρίκια στην παρέα, το αγοράκι γύρω στα 2, το κοριτσάκι ενός και κάτι, με all star παιδικά από αυτά που θέλεις να τα πάρεις για να τα στολίσεις στο σπίτι σου (μαζί με τα actual συγκεκριμένα παιδάκια). Ψηθήκαμε καταπληκτικά και για όσο έπρεπε (θα φύγει ο καργιόλης ο χειμώνας, πού θα πάει, να βάλουμε τα παστέλ και τα εμπριμέ).

Την Κυριακή το μεσημέρι πήγαμε στο Ίδρυμα Θεοχαράκη με την Κ, την Τ και την Έγκυο, για να μάθουμε το έμβρυο στην καλή τέχνη από τώρα. Η Έγκυος έχει μπει στον 5ο μήνα, το έμβρυο ήδη καταλαβαίνει πολλά (π.χ. θέλει να γκαρίξει: «για το Θεό, μην τρως άλλο, δε χωράμε πια δω μέσα»), οπότε κρίναμε ότι λίγη τέχνη δεν θα του έκανε κακό.

Η έκθεση των κυρίων έργων της Δημοτικής Πινακοθήκης Manage της Αγίας Πετρούπολης εκτείνεται σε 3 ορόφους. Ξεκινάς από τον 4ο, όπου βλέπεις πολλή νεκρή φύση (να συζητήσουμε μια μέρα ΓΙΑΤΙ την ονόμασαν έτσι) με είδη πρώτης ανάγκης στην επαναστατική Ρωσία (ψωμί, φρούτα, τυριά), συνεχίζεις με κάτι ζουμπουρλούδικες προσωπογραφίες, περνάς στα τοπία των περιχώρων της Μόσχας και στα χιόνια (θυμάσαι λίγο τον Β’ Παγκόσμιο, τον ψόφο, τους Γερμανούς, τον «πατερούλη», συνέρχεσαι κάπως) και καταλήγεις σε κάτι ζωγράφους του Μεσοπολέμου, που έχουν τιτλοφορήσει τις ελαιογραφίες τους κυρίως ως εξής: «ταραγμένοι καιροί της αλλαγής», «παιδί όρθιο», «προσωπογραφία της _____ [εισάγετε πολύ δυσπρόφερτο όνομα γειτονοπούλας του καλλιτέχνη]».

Στον 3ο όροφο, περνάς στη στρατευμένη τέχνη, βλέπεις καδραρισμένους κινέζους συντρόφους να καθαρίζουν τα όπλα τους, πρώην κουλάκους να συλλαμβάνονται, θερισμούς, σανά, Μογγολικές μορφές της Σιβηρίας, μια υποψία Θείου Βάνια σε όλες τις προσωπογραφίες (πιο αδύνατες πλέον) τοπία καταπράσινα με μαύρες καμινάδες εργοστασίων στο βάθος (ανάπτυξη ορ γουάτ). Κι έναν ζωγράφο που φλέρταρε με σούπερ λουξ αναγκαστικές διακοπές σε γκούλαγκ, εφόσον ζωγράφιζε ρωσικές οικογένειες σε τοπία με επίφαση επαρχίας στη Λουιζιάνα.

Στον 2ο όροφο οι φιγούρες γίνονται ακόμα πιο λαϊκές, τα χρώματα πιο έντονα, τα έργα του Καντίνσκι είναι απόντα στα μουσεία του αλλοτινού αντίπαλου δέους, τα χρώματά του όμως βρίσκονται παντού. Την ώρα που φτάσαμε στον 2ο μιλούσε ένας μπάρμπας σε μια εκδήλωση με αρκετό κόσμο και κάλυψη της ΕΡΤ (μια πίσω απ’ τον ομιλητή που βλέπει έναν πίνακα και φωνάζει «καλέ, η Βλαχοπούλου», εγώ είμαι).

Ο μπάρμπας παρουσίαζε σε power point κάτι έργα (γλυπτά έπιασε το μάτι μου, ως επί το πλείστον) και τον πετύχαμε την ώρα που περιέγραφε ένα γλυπτό ως μια μάνα που μόλις έχει γεννήσει και κατουράει σ’ ένα στρατιωτικό κράνος, διότι έχει το δικαίωμα αυτό (όχι γενικώς το δικαίωμα στο κατούρημα, αυτό κατοχυρώνεται κι απ’ το Σύνταγμα, που λέει ο λόγος, το συγκεκριμένο κατούρημα, στο κράνος), καθώς θα της πάρουν το παιδί της, να το κάνουν πολεμιστή. Είχαμε και την Έγκυο μαζί, αλλά αυτή μάλλον έχει κοριτσάκι, οπότε δεν τη μαζεύαμε κατά το depiction των όσων μόλις είχε ακούσει. Ρίξαμε μια βιαστική ματιά στους πρόσφατους, μετά την πτώση του τείχους, πίνακες των αστικών τοπίων και φύγαμε για καφέ στην ηλιόλουστη Σκουφά. Περίμενα περισσότερη «στρατευμένη» τέχνη, επομένως εξεπλάγην ευχάριστα. Μέχρι τις 11 Μαρτίου θα διαρκέσει, να πάτε κι αν θέλετε να το σετάρετε την προηγούμενη με το «Θείο Βάνια» (ή με την «Αλίκη στο Ναυτικό», όπως βγει του καθενός).

Το βράδυ της Κυριακής αξιοποιήσαμε με τα κορίτσα – για πρώτη φορά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας – το σκεύος για το φοντί (δώρο μου το είχαν φέρει, προσωπικά όταν θέλω να παπαριάζω πράματα, θεωρώ πιο convenient μια σαλατιέρα). Λιώσαμε 5-6 ειδών σοκολάτες, κόψαμε φρούτα, ξερά και φρέσκα, ξύσαμε τον πάτο του caquelon, να πω ότι χορτάσαμε, θα πω ψέματα (την επόμενη να παραγγείλουμε και πίτσες ή έστω να κάνουμε κι ένα τυρένιο).

Και που δε χορτάσαμε βέβαια, καμία σημασία δεν έχει, σάμπως δεν είναι η χόρταση μάταιη, ως εξ ορισμού εφήμερη. Από τη Sanitas (όχι τ’ αλουμινόχαρτα) στη Vanitas, δυο ρεσώ δρόμος.

(Την επόμενη φορά, με τυριά, αλλιώς θα σας βάλω βίντατζ τιμωρία να γράψετε τη λέξη «περεστρόικα» τόσες φορές, όσες σκέφτεστε κάθε μέρα τον Fassbender)

Advertisements

3 Comments Add yours

  1. γι αυτό δεν μου αρέσει η ρώσικη λογοτεχνία και το θέατρο
    γιατί πρέπει πρίν το έργο να σπαταλήσεις 2 μέρες μαθαίνοντας το συγγενολόι
    του πρωταγωνιστή τι νταλκά έχει ο καθένας πόσο πεινάει κλπ

    επίσης κάθε τόσο πρέπει να ανατρέχεις στο ΕΙΔΙΚΑ φτιαγμένο για την περίσταση εγχειρίδιο
    για να θυμηθείς όλα τα παραπάνω για να μπορέσεις να ερμηνεύσεις τους διαλόγους και τα συμβάντα στην πλοκή

    ΓΙ ΑΥΤΌ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΤΟΥΣ ΦΑΓΑΝΕ ΛΑΧΑΝΟ
    ΚΑΟΥΜΠΟΗΣ – ΜΟΝΟΣ- – ΨΑΧΝΕΙ- η απολυτη επιτυχια
    σαλούν, αδιάφορα πλην νόστιμα γκομενάκια ποτά και καμιά μονομαχία για το σασπένς
    ένας ηλιος της ερήμου λίγοι κάκτοι ΤΕΛΟΣ !!!!!!!
    ούτε βόλτες στο ύπαιθρο, ούτε αρκούδες ούτε σοι (ορφανός ο καουμπόυ) ούτε τίποτα.
    αν το σκεφτείς έχει περίπου την ίδια δομή
    νεος έρημος φτωχός πεινασμένος χωρίς στον ήλιο μοίρα (πόσο κοντά τελικά ήταν ο λαός των 2 υπερδυνάμεων) ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΡΑΤΑΕΙ ΕΞΑΣΦΑΙΡΟ και ΓΑΜΕΙ ΚΑΙ ΔΕΡΝΕΙ
    δεν κλαίνει την μοίρα του
    ΑΑΑΑΑΝΤΕ ΠΙΑ !!!!!!

  2. υγ : γιατί πρέπει να περάσω τέτοιο βασανιστήριο στα δανέζικα για να δημοσιεύσω ένα σχόλιο ? ΝΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΡΟΜΠΟΤ !!! ΕΝΤΑΞΕΙ ???

  3. Meta Capsule says:

    (κι εγώ με τους Αμερικάνους είμαι)
    πήγαινε χρυσέ μου να τηγανίσεις κανένα στρείδι βρυξελλιώτικο, που μας απέκτησες και άποψη για το ρώσικο θέατρο.
    (ξέχασες τα μπέρμπον. πρέπει να γυρίσεις πίσω άμεσα, η Κεντρική Ευρώπη σε αποπροσανατολίζει από αλκοολικής απόψεως)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s