Ο αποσπερίτης.

Ντίαρ ολ,

Είναι κάτι εκδηλώσεις (με την ευρεία έννοια) που πας, σ’ αρέσουν και μετά ξεχνάς/δεν προκάνεις/δε συνεχίζονται, οπότε καθυστερείς να πεις τη γνώμη σου γι’ αυτές (άλλο καημό δεν είχαν κι άλλοι, τη γνώμη σου περιμένανε, για να προχωρήσουν τη ζωή τους).

En tous cas, που μάθαμε να λέμε στο IFA, οι εκδηλώσεις αυτές, για τις οποίες αν δε μιλήσω θα σκάσω (φωνούλα: «να σκάσεις») είναι οι εξής:

«Η Κασσάνδρα και ο λύκος», στο θέατρο «Φούρνος». Όπου είχαμε πάει λίγο πριν τα Χριστούγεννα με την Ε και την Ε (την Ε στο τετράγωνο δηλαδή), για να παρακολουθήσουμε το μονόλογο της μικρής Κασσάνδρας. Το κοριτσάκι, στην παράσταση και στο ομώνυμο βιβλίο της Μαργαρίτας Καραπάνου, ζει στον απροσδιόριστα τρομακτικό κόσμο της μεγαλοαστικής οικογένειάς της και βιώνει τη χειρότερη δυνατή απώλεια της συνονόματης μητέρας της: αυτή της ωσεί παρουσίας της. Η μικρή Κασσάνδρα ψηλαφίζει τη ζωή, παίζοντας κρυφτό με τα πάντα εκτός από τις επιθυμίες της, καταλήγοντας πάντα στο ένα και μοναδικό ζητούμενό της, τον επιτυχή (;) επαναπροσδιορισμό της σχέσης με τη μητέρα της.

Το κείμενο, που η Καραπάνου έγραψε στα 21 της (ενώ αντίστοιχα, εσύ στην ίδια ηλικία πήγαινες κάθε βδομάδα στο Χρήστο Πάζη), είναι συγκλονιστικό. Η σκηνοθεσία της Γεωργίας Ανδρέου ήταν σοφά αφαιρετική, ενώ η ερμηνεία της Σεραφίτας Γρηγοριάδου συγχρόνιζε την αναπνοή του θεατή με τις επί σκηνής εξελίξεις, που γιγαντώνονταν στο μυαλό του, λόγω της περιρρέουσας επιβλητικότητας του κόσμου της Καραπάνου.

Οι Berlin Brides, Νατάσα Γιανναράκη και Εύη Κουρτίδου, αυτοσχεδίαζαν επί σκηνής, πλαισιώνοντας την πρωταγωνίστρια – εξ ονόματος μάντισσα δεινών – άλλοτε λειτουργώντας ως ο καθρέφτης της, άλλοτε ως το άλλο ταίρι της, ο λύκος, με την ύπαρξη του οποίου οι «μεγάλοι» συνηθίζουν να φοβερίζουν τα παιδιά, παραβλέποντας να τους διδάξουν για τους αληθινούς λύκους που θα συναντήσουν στην ενήλικη ζωή τους. Ο φοβερότερος «λύκος» στη ζωή της Καραπάνου υπήρξε βέβαια η διπολική διαταραχή (αλλιώς «μανιοκατάθλιψη»). Τούτη ήταν όμως και η βασική πηγή της συγγραφικής έμπνευσής της.

Έτσι μου το κάνανε κι εμένα στο νηπιαγωγείο, που μου ‘λεγε η μάνα μου ένα τραγούδι μ’ ένα λύκο και χεζόμουν πάνω μου, έκλαιγα σαν υστερικό και μετά από χρόνια, ό,τι κι είχα ξεπεράσει το φόβο του τραγουδιού (ο Θεός να το κάμει), πήρε η μάνα μου ένα παλτό από λύκο κι έπαθα χειρότερη υστερίαδε τρώγεσαι κι εσύ, πάνω που ξεπέρασα το ότι μπορεί να με φάει, πας και τον τρως εσύ, αγοράζοντάς τον σε παλτό, τώρα που είναι είδος υπό εξαφάνιση κι έχω οικολογικές ευαιστησίες, ε, όχι, κυρία μου»).

En tous cas, αν ξανακάνουν την παράσταση, να τσακιστείτε να πάτε και να πάρετε και χαρτομάντιλα μαζί σας (οι θηλυκιές ιδίως ή οι φανς της Καραπάνου εν γένει), διότι εγώ το παρέλειψα και κρατήθηκα πολύ μην κλάψω γοερά στον ώμο της Ελένης (κι αυτή χεσμένη απ’ το λύκο, πού να στα λέω, η Ευπραξία με όσκαρ ψυχραιμίας, πάντως).

Δεύτερη «εκδήλωση» που πήγα, πριν μια βδομάδα περίπου, ήταν η συναυλία των Mogwai με σαπόρτ των γάλλων Kwoon στο Fuzz. Εκεί πήγα με τη συντρόφισσα Λάο Τσε, τη φίλη της τη Σοφία από τους Playground Noise και άλλους/ες γκρούπιζ, που είχαν ταξιδέψει από την Πάτρα για το συγκεκριμένο λόγο. Περιμένοντας κάμποση ώρα έξω από το μαγαζί, για να μας δώσει λύση σ’ ένα λάθος που έγινε με τις προκλήσεις ο κυριούλης στην πόρτα, συνειδητοποίησα πού πάνε οι προγκρέσιβ μεταλλάδες, όταν τελειώσουν το λύκειο, that is to say, στρέφονται στην post punk, λογική εξέλιξη, δαρβινική θα την έλεγες, αν και η αληθινή αγάπη για τους King Krimson δεν τελειώνει ποτέ(ς), το πολύ το ντίρι ντίρι και την πολυσύνθετη ενορχήστρωση, μπορεί να μην τη βαριέσαι γενικά, αλλά από ένα σημείο και πέρα θέλεις τον ήχο κάπως πιο ατμοσφαιρικό, πιο neat, πιο «κόψε κατιτίς γιατί είμαι με 3 ώρες ύπνο και δε μπορώ να σε παρακολουθήσω».

Όλα μαύρα μέσα, ένα παλικάρι είχε ξυρισμένο κεφάλι και τετράγωνο μούσι μέχρι το πρώτο πακ κοιλιακών, δεν τον πρόλαβα να του δώκω συγχαρητήρια και να του πω να κάνει πού και πού μια μάσκα ενυδάτωσης. Στον εξώστη καθίσαμε, κάτι έβλεπα κι εγώ η κοντούλα λεμονιά, από τα πολλά μπάσα βέβαια κάνας – δυο δεν αντέξανε, κλείνανε στην ψύχρα τ’ αυτάκια τους (εμ, αν δεν έχεις μεγαλώσει δίπλα σε αεροδρόμιο, να ξυπνάς αέρινα, με τα μιράζ 2000 πάνω απ’ το κεφάλι σου, δεν τη βγάζεις όλη τη συναυλία).

Μετά περάσαμε απ’ το 37 στη Μπενάκη, το οποίο αγνοούσα για κάποιο λόγο (αχέμ, ωράρια εργασίας), δε βρήκαμε όμως να καθίσουμε και καταλήξαμε στον Ρινόκερο, όπου έπαιζε μέσα στα διάφορα και Mode Plagal και κάπως έτσι πήγε 3 η ώρα κι έπρεπε να προσπεράσω 160 μπουκωμένους με τοστ μπάτσους στην Ιπποκράτους για να φτάσω σπίτι (αισθανόμενη την ίδια ασφάλεια με τα τοστ).

Τρίτη και τελευταία εκδήλωση, φρέσκια σαν πέστροφα Πηνειού, της προηγούμενης Παρασκευής, ήταν η συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, όπου τα πλήθη συνέρρεαν χωρίς σταματημό κι έψαχναν πάρκινγκ στα πέριξ της Συγγρού (εμείς με τη «θεία απ’ το Σικάγο» και την Άφρο το βάλαμε στο στενό δίπλα απ’ το γυαλισμένο στέρνο του Γιώργου Τσαλίκη). Βέβαια, όσες χιλιάδες κόσμο κι αν μαζέψει το καμάρι του κάμπου, όσες γκρούπις κι αν παθαίνουν τα λαιμά τους ουρλιάζοντας σα μαινάδες «γειά σου, Θανάση», όσοι φανς κι αν μερακλώνουν στο άκουσμα του «Έρημα Κορμιά», μία είναι αυτή που συγκρατούμε, μην πάει και του σκίσει τα ρούχα: το Λαστιχάκι, που ξέρει όλη τη δισκογραφία του Θανάση, όλο του το bio, τι νούμερο παπούτσι φοράει ο ηχολήπτης του και πόσα τσιγάρα την ημέρα καπνίζει η Ματούλα, η φωνάρα που συνοδεύει συχνά το Θανάση στις συναυλίες του.

Μπροστά μου καθόταν ένας παππούς που του ‘δινε και καταλάβαινε, ειδικά στα κλαρίνα (οι θύμησες από το δυτικό Ζαγόρι περάσαν ζωντανές μπροστά μας, κρίμα που δεν είχαμε και κανένα κομμάτι αρνί, για να ναι σωστό το πανηγύρι), αλλά μπροστά στο Λαστιχάκι καθόταν ο κλώνος του Χαλακατεβάκη, ακούνητος, αμίλητος λες και τον είχαν φέρει με το ζόρι (να κάθεσαι σπίτι σου, άνθρωπε, συμβάλλεις στη σαρδελοποίηση χωρίς να γουστάρεις τη μουσική).

Από άποψης διάρκειας, ο Θανάσης, πιστός στην παράδοσή του, άγγιξε το τριαμισάωρο, ερμηνεύοντας τις μεγαλύτερες επιτυχίες του (και 2-3 καινούργια, νομίζω), πάντα με τη βοήθεια της Ματούλας. Από την ορχήστρα έκανε εντύπωση ο κλαριτζής, που τα ‘δωκε όλα (κι έμεινε στον τρομπετίστα) και για πρώτη φορά στη ζωή μου άκουσα άνθρωπο να παίζει βιολί (actual βιολί) και να μ’ αρέσει, καθόσον ήτανε σα να χάιδευε κοιμισμένο κουτάβι (τερμάτισα το λυρισμό και τα νεύρα σας ταυτόχρονα, Okthanxbye).

Από άποψης κόσμου, είχε τους πάντες και τα πάντα, με μία έμφαση στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, που, σε ορισμένες στιγμές, όταν τα τραγούδια ήταν πιο επαναστατικά (ή «επαναστατικοφανή»), έριχναν κι ένα σύνθημα, π.χ. «το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά». Προς στιγμή φοβήθηκα μην πρέπει μέσα στον ψόφο να το πάμε περπατώντας Συγγρού – Αμερικανική Πρεσβεία, στο μεταξύ όμως έπαιξε ο Θανάσης ένα τελευταίο τσάμικο, μερακλώσαμε πάλι και κάπως έτσι πήγε άκλαυτη η επανάσταση της Παρασκευής.

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα πιο κομπλικέ ενορχηστρώσεις, όχι βέβαια ότι με χάλασε αυτό που άκουσα, ίσως όμως το καλοκαίρι σε ανοιχτό χώρο να είναι καλύτερος ο ήχος, ίσως να ταιριάζει περισσότερο με την εποχή (ίσως να είχε πιαστεί και η μέση μου τόσες ώρες όρθια).

Η μοναδική απώλεια της βραδιάς ήταν ότι ο Θανάσης παρέλειψε να πει τον «Αποσπερίτη», που είναι πάντα στα sos, για να μην πω ότι είναι ΤΟ sos, αλλά, γενικότερα μιλώντας, το τί είναι sos και τί όχι σ’ αυτή τη ζωή, αποτελεί αντικείμενο εκτενούς διαλόγου. Σε κάθε περίπτωση και να μην ακούσεις λάιβ τον «Αποσπερίτη», όλο και κάποιο εμπιθρή θα σου ‘χει ξεμείνει, για να κάνεις τη δουλειά σου, μόλις γυρίσεις σπίτι (στη δική μου την περίπτωση, υπάρχει ολόκληρο cd). Άσε που – αν είσαι πραγματικά τυχερός – μπορεί να μην παραμείνεις στο άκουσμα του Αποσπερίτη. Μπορεί κάποτε να καταφέρεις να τον δεις.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s