Όλοι εμείς και ο Πούφ.


Ντίαρ ολ,

Το απόγευμα του Σαββάτου – δηλαδή ντάλα μεσημέρι το έλεγες, 5 η ώρα – πήγαμε με τη Θ στο Εθνικό Θέατρο και είδαμε τον «Βασιλικό» του Αντωνίου Μάτεση. Αλλά δεν θα σας μιλήσω γι’ αυτό.

Θέατρο είναι έτσι κι αλλιώς, καλό θα σας κάμει, οι παραστάσεις συνεχίζονται, να πάτε. Νέεεεξτ!

Θα σας μιλήσω για το βράδυ του Σαββάτου, που είχε πέσει η καταχνιά και το ντρίζλινγκ αναιρούσε επιδεικτικά το εβδομαδιαίο κομμωτήριο, οπότε πήγαμε στο Ghost House, στου Ψυρρή, στο λάιβ του Μιχάλη Ρακιντζή.

Κάθε (non hipster ή σε κάθε περίπτωση, πιο mainstream) έξοδος μετά μουσικής είναι για μένα λιγότερο επιτυχημένη, όταν, ανάμεσα σε Μαντόνες/Μπιγιονσέ/ακατάληπτα μπιτ και διάφορα άλλα άσματα που ακούγονται υπό συγκεκριμένες μόνο συνθήκες (ή καθόλου), δε φιλοτιμηθεί ο ντιτζέης (εγώ το λέω καλή ανατροφή αυτό), να παίξει κάτι από τους δυο Μιχάληδες: το Τζάκσον και το Ρακιντζή.

Το κοινό τους σημείο, πέρα από το όνομα, είναι ότι και οι δύο έβαλαν τη σφραγίδα τους στην παιδική μου/μας (για όσους τριανταφέρνουν) ηλικία: οι μουσικές αναμνήσεις μου (αφήνω το «μας») έχουν ως σημείο εκκίνησης ένα παιδικό πάρτυ ή μια βόλτα με ανοιχτό ραδιόφωνο (στο φίατ), όπου άκουσα για πρώτη φορά το «Είσαι σαν κουνέλι» κι επειδή ήμουν πράγματι σαν κουνέλι (πετούσαν τα δυο μπροστινά μου δόντια), κάπως συγκινήθηκα η παιδούλα, που ο τραγουδιστής έλεγε καθησυχαστικά «δεν πειράζει που τα δόντια σου είναι στραβά».

Από την πρώτη εκείνη φορά, μέχρι να πάω στον ορθοδοντικό και να αποχαιρετίσω την ομοιότητα με το κουνέλι, τα τραγούδια του Ρακιντζή κυκλοφορούσαν μεταξύ συμμαθητών και φίλων σε κασέτες, γραμμένες από άλλες κασέτες ή από το ραδιόφωνο (μπαμπά, το κόκκινο πατάω;), προσδίδοντας μια ελληνοπόπ χροιά στα (κατά βάση) μπουζουκο-νταλαρικά υποχρεωτικά ακούσματα του σπιτιού μας (γονείς, παππούδες κι ο θείος, που άκουγε κυρίως Βασίλη και Doors).

Ακόμα και μετά τα οφίσιαλ «χρόνια της αθωότητας», στο γυμνάσιο πλέον, που μαζεύαμε όλο το μήνα το χαρτζιλίκι και σκάγαμε τα πεντοχίλιαρα για ν’ αγοράσουμε cd Τρύπες κι Active Member (σχίζα, I know), στα πάρτυ ακουγόταν και πάλι Ρακιντζής, Καλλίρης και Σαββιδάκης. Φυσικά και διατηρώ φόλντερ αφιερωμένο στα 80s και early 90s τραγούδια – καψίματα του εγκεφάλου μου, τα οποία ενίοτε ακούω στη δουλειά και τα οποία πάντοτε παίρνω μαζί και στις καλοκαιρινές διακοπές, όπως την κρέμα για τα τσιμπήματα. Δεν πιστεύω απόλυτα στο ότι «σπίτι είναι η παιδική μας ηλικία» (διότι στην παιδική μας ηλικία ενίοτε αναγκαζόμασταν να τρώμε και πράσα και τί σπίτι είναι αυτό όπου πρέπει να φας πράσα), ωστόσο και η μουσική αυτή, η καλτ ελληνοπόπ εκείνης της εποχής, είναι μια υγιής κι ευχάριστη ανάμνηση, που – εμένα – με βοηθάει (και) να αυτοπροσδιορίζομαι (γενικά μιλώντας).

Χτες λοιπόν κολυμπήσαμε με τη Συντρόφισσα Λάο Τσε και την Αφροδίτη της Πάτρας, απ’ το μετρό στο Μοναστηράκι ως το Ghost House (άσχετο: τα ρακάδικα στου Ψυρρή έχουν κράχτες, μπορώ να πω ότι σοκαρίστηκα) και την ξύλινη, στενή σκάλα του, που έβγαζε στην «πάνω σκηνή» του μαγαζιού (έχει και «κάτω σκηνή», πιο λαϊκή). Το μαγαζί – που ήταν μάλλον παλιά κατοικία – είναι τίγκα σ’ εκείνο το ξύλο το επίτηδες φθαρμένο, όπως στα «σαλούν» της Eurodisney. Στα ταβάνια έχουν κάνει στούκο, ενώ ειδικά στο ταβάνι του προθαλάμου υπάρχει και τοιχογραφία αναγεννησιακού τύπου με περικοκλάδες (ούτε στο παλάτι της Σταχτοπούτας στη Eurodisney). Σε ορισμένα σημεία κρέμονται πολυέλαιοι με εξτρά χρωματιστά λαμπάκια που αναβοσβήνουν, ενώ στις ενώσεις των ξύλινων πλαισίων υπάρχουν λάμπες και πλαστικά κληματόφυλλα με την ασορτί σουλτανίνα τους.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε στις 12:30, οπότε βγήκε στη μικρή σκηνή ο Ρακιντζής, χωρίς να ‘χει περάσει μέρα από πάνω του (the Dorian Gray/Eleni Filini effect), μαζί με τους δύο συνεργάτες του (είναι και ανίψια του), που έπαιζαν τη μουσική από ένα mac και χειριζόταν τα λέιζερ. Ναι, υπήρχαν λέιζερ για οπτικά εφέ. Στο βίντεο γουόλ πίσω απ’ τη σκηνή εμφανιζόταν οι στίχοι πάνω σε διάφορα βίντεο. Στο «Είσαι σαν κουνέλι» έπαιξε κι ένα γιαπωνέζικο καρτούν με πρωταγωνιστή ένα μεταλλαγμένο κουνέλι με 42 κυνόδοντες και 13 κοπτήρες. Μόλις είπε το «Προκαλείς» (βίντεο – κλιπ με Ελένη Μενεγάκη προ Τροχού της Τύχης) και το «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια» (όποιος ξέρει τί κάνει αυτή την περίοδο η Σοφία Αρβανίτη, να στείλει μέηλ), ενεφανίσθη ένας ξεμπράτσωτος σολαριασμένος ράπερ, με βαθύ ντεκολτέ, ασημένιο σταυρό και φαβορίτα «Notis goes to Bronx» που έδωσε μια εσάνς low bap στις μιξαρισμένες επιτυχίες όπως το «Τι σου λείπει» και το «14 Φλεβάρη» (θυμάμαι επί χρόνια, ανήμερα του «Βαλεντίνου» τα ραδιόφωνα του Ηρακλείου να τηρούν ευλαβικά το πρωτόκολλο ‘παίζω ό,τι τραγούδι αναφέρεται στη μέρα’ ξεκινώντας με το συγκεκριμένο χιτ).

Μια εικοσαριά άτομα ήταν μπροστά στη σκηνή (ένας φορούσε μπλούζα με στάμπα φωτογραφία Ρακιντζή), χτυπιόταν σε όλα τα τραγούδια και ήξεραν όλους τους στίχους απέξω (ούτε να το φτύσουν το βίντεο γουόλ), ενώ ο Ρακιντζής συμβουλευόταν συχνά και το αναλόγιο μπροστά του (σκονάκι), ενίοτε μάλιστα φορώντας και τα γυαλιά του. Στα μεγάλα χιτς («Εγώ και ο Πουφ»), το φαν κλαμπ άναβε εκείνα τα sparkling sticks που μας βάζαν οι μανάδες στις τούρτες (όταν κλείναμε κάτι από 9 έως 12) και τ’ αποκαλούσαν «κεριά που δε σβήνουν». Η αλήθεια είναι ότι δεν τους έπαιρνε για καπνογόνο και οι αναπτήρες παραπέμπουν σε Μπον Τζόβι/Πυξ Λαξ, οπότε καλύτερα έτσι.

Γύρω στις 2 παρά, ξεκίνησαν και τα «πλυντήρια», τα «space» ρεμίξ, όπως κυκλοφορούν και στο γιουτιούμπ, και δώστου τα λέιζερ και να ‘σου οι καπνοί, και πάμε όλοι μαζί το «Θα μου κλείσεις το σπίτι» σε χαρντ τρανς (Tiesto, φάε τη σκόνη μας, με αγάπη, ο συνθέτης του Βασίλη Καρρά). Ο Ρακιντζής, πάντα χαμογελαστός και καθόλου δήθεν, να κάνει πλάκα με τον κόσμο και air guitar. Και ταυτόχρονα.

Ο κόσμος ήταν ανάμικτος: άντρες και γυναίκες φανς, να ξελαρυγγιάζονται, δυο τύποι με κατάμαυρα κουστούμια, που ενθουσιάστηκαν μόνο στο «Πήγαινε στα μπαρ» (ποτένσιαλ για ν. 1 στο billboard του Πακιστάν), μια γιαγιά μ’ ένα καπέλο, μια κόρη κι ένα 15χρονο εγγόνι (απήχηση στην πολύ νέα γενιά), μια κοπελίτσα με χτένισμα «κεφτεδάκια», ένα πάνω από κάθε αυτί (σκιάχτηκα, ήταν κι άλλο χρώμα το καθένα), μια παρέα πρώην παουεράδες, ο Θοδωρής Ρακιντζής (επικές εκπομπές στο Τηλεάστυ με απανωτά βίντεο κλιπ συνεπίθετου Μιχάλη) και η Νάντια Μπουλέ.

Όση ώρα καθίσαμε, ακούσαμε τις βασικές επιτυχίες (δεν έπαιξε το «Δαχτυλίδι» και το «Getaway», να ένας λόγος να ξαναπάμε) και προσπαθούσαμε μάταια, με τη «Θεία απ’ το Σικάγο» (που είχε έρθει στο μεταξύ, παρά το προχωρημένο της ηλικίας της και μπράβο της γι’ αυτό), να προσδιορίσουμε σε ποια τάξη πηγαίναμε όταν είχε βγει κάθε χιτ.

Γύρω στις 2 είπαμε να μαζευτούμε στα σπίτια μας, αλλά στο δρόμο μας έπιασε μια λιγούρα και περάσαμε από το βρώμικο της Μιχαλακοπούλου, να τσιμπήσουμε ένα απ’ αυτά τα «βάζω μέσα τη μάνα και τον πατέρα μου» (θεία σε έκσταση, μπουκιά και ατάκα από τη διαφήμιση).

Έχω πάντα στο ipod δυο τραγούδια του Ρακιντζή, τον Πουφ και το «Δικός σου για πάντα» και θα εξακολουθήσω να τα έχω. Θα πετάγονται στο shuffle ανάμεσα στην εκάστοτε Λάνα ντελ Ρέυ και τους – πάντοτε εκεί – Μπητλς, για ένα μουσικό φλας μπακ με περίσσια οικειότητα. Είναι ωραίο ν’ ακούς για κάποιον που ψάχνει το «κορίτσι» του. Νομίζεις για δυο λεπτά ότι είσαι πάλι 15.

Advertisements

5 Comments Add yours

  1. Ανώνυμος says:

    NATALI MOU NA PERNAS PANTA KALA KAI MOU FAINETAI OTI PREPEI NA METAKOMHSW STHN ATHINA GIATI XANW TA KALYTERA………..FILIAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  2. Miss L. says:

    Natalie, thn epomenh fora na pame mazi!!!

    By the way h Sofia Arvanith tragoudaei me enan asxeto se ena agnwsto magazi ston Peiraia; eida afisa. Thumasai tote pou ta eixane???

    Filakia,

  3. Ανώνυμος says:

    Σε έχασα από το G+ http://www.tear.gr/greeknews/4618-oloi-emeis-kai-o-poyf :))

  4. Ανώνυμος says:

    Αφού γράφεις τόσο ωραία, υπομένουμε για πάρτη σου ακόμα και Ρακιντζή:) Η δική μου ανάμνηση του Μιχάλη είναι πολύ πιο πρόσφατη… Όταν είχε πάει στη Eurovision και ως το τέλος εκείνου του Καλοκαιριού οι ξένοι συμφοιτητές στο UK μας έριχναν ΤΟ δούλεμα/πείραγμα για το μοναδικό τραγούδι S.A.G.A.P.O…

  5. Ανώνυμος says:

    Καλά βρε, απο πάνω ανώνυμε, και γιατί εσύ δεν τους έτριψες στα μούτρα το Get Away?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s