Νύχτες στο Βενιζέλο.

Ντίαρ ολ,

Την Πέμπτη το βράδυ ξεκίνησα να πάω στην Κρήτη. Η απόσταση δεν είναι μεγάλη, δεν είναι και μικρή, σε κάθε περίπτωση να το οδηγήσεις/κολυμπήσεις δε μπορείς και πρέπει να συρθείς ως το λιμάνι (όχι άλλο κάρβουνο) ή το αεροδρόμιο (για τη χρυσή κάρτα της Ολυμπιακής θα κάνω πιο πολλά απ’ όσα για τη χρυσή αμέρικαν εξπρές).

Με τα εισιτήρια έγινε ένα μπάχαλο (έπρεπε ν’ ανεβοκατέβω δυο φορές μέσα σε μια βδομάδα, στο πάτερν Εξάρχεια – Γκύζη, πετάξου δυο λεπτά να πάρεις ψωμί), οπότε κάπως εξομάλυνα τα ζητήματα μεταφοράς και κατάφερα να κανονίσω τη δουλειά, ώστε να το πάρω σερί, αλλάζοντας το ένα σετ εισιτηρίων για τα Χριστούγεννα (εδώ δεν ξέρουμε αν θα κάνουμε 28η, γουατέβα).

Ξεκινώντας από το σπίτι σου (από το κέντρο δηλαδή) για να πας στο αεροδρόμιο είναι παντελώς βέβαιο ότι θα συμβούν τα εξής πράγματα (όταν η μέρα είναι κακή ή όταν η μέρα ήταν καλή, αλλά στην πορεία σε μάτιασε καμιά ξινή συναδέλφισσα κι έγινε σκατένια):

Κατηγορία γεγονότων: “πού να ‘ναι τέτοια ώρα η αγάπη μου”.

  • Δε βρίσκεις τα γυαλιά όρασης. Ούτε το υγρό φακών. Τώρα να σε δω. Δηλαδή πώς να σε δώ. Δε θα σε δω. Ούτε εσύ θα με δεις.

  • Δε θα βρίσκεις την ταυτότητα, γιατί θα είναι μεν στην ειδική θήκη για διαβατήρια/ταυτότητες/πάσο (όταν είχες, πριν 200 χρόνια) , αλλά αυτή η θήκη είναι ξεχασμένη σε μία από τις 15 (λέμε στους ξένους), στην πραγματικότητα 57 τσάντες σου.

Κατηγορία γεγονότων:“όλα τα ‘χα, εσύ μου έλειπες”.

  • Την ώρα που πηγαίνεις στη στάση να πάρεις το λεωφορείο για το Σύνταγμα, θα δεις ένα λεωφορείο να κατεβαίνει και με ανακούφιση θα καταλάβεις ότι ΔΕΝ είναι το δικό σου, αλλά αυτό που πάει στην Κάνιγγος. Ωστόσο, θα ψαχουλευτείς και εισιτήριο δε θα βρεις και κανένας δεν θα είναι στη στάση (για κάποιο λόγο πήγαιναν όλοι σε άλλη κατεύθυνση από σένα). Το δε μοναδικό ψιλικατζίδικο της στάσης, μάντεψε, έχει από εφημερίδες μέχρι γουασάμπι, αλλά ΟΧΙ εισιτήρια. Ρωτάς την ψιλικατζού: “Πού έχει εισιτήρια;”. Απάντηση: “Σε κανένα ψιλικατζίδικο κοιτάξτε”. Πρώτον: εσύ τί είσαι, ναός των Χάρε Κρίσνα; Δεύτερον: ΆΣΤΟΔΙΑΛΟ! Μα να ΜΗΝ το σκεφτώ αυτό το πράμα; Ντιπ για ντιπ χαζή είμαι.

  • Μόλις κάνεις την καρδιά σου πέτρα και προχωρήσεις στα (ανύπαρκτα) πεζοδρόμια με κατεύθυνση το Σύνταγμα είναι γκαραντί ότι: (α) θα πετύχεις γνωστό που έχει έρθει από το εξωτερικό όπου λείπει περίπου 15 χρόνια και δε μπορείς να μην του μιλήσεις (πλέον μπορείς, το τσέκαρα), (β) θα πετύχεις φίλη γκαρδιακής φίλης σου, που τη συμπαθείς πάρα πολύ και θές να κάμεις μπόντινγκ μαζί της όσο τίποτα και θ΄αναγκαστείς να κρυφτείς πίσω από τα γουεϊφέρερ και την εύσωμη κυρία που προπορεύεται, (γ) θα δεις ένα τέλειο πλαστικό παπί πάνω σε τραπέζι του Ζόναρς και δε θα μπορείς να το φωτογραφίσεις για το http://hlektronio.posterous.com (δ) θα σε πάρει τηλέφωνο η τρίτη ξαδέρφη σου, που έχει να σου μιλήσει απ’ όταν ήσουνα απουσιολόγος, να σου πει για τις εξελίξεις στην καριέρα της (προήχθη σε αρχιπροσκοπίνα), (ε) θα πέσεις πάνω σε αργοκίνητους ασφαλίτες που ελέγχουν την πλατεία Συντάγματος (τα ξενοδοχεία δηλαδή), διότι έχει έρθει κάποιος σκανδιναβός πρωθυπουργός/πρόεδρος/σταρ κι αυτοί οι τύποι σου κλείνουν το δρόμο χωρίς έλεος, με το ακουστικό της ενδοεπικοινωνίας να κρέμεται στην πλάτη τους (δεν τον βλέπω το σκανδιναβό να τη βγάζει), (στ) θα χάσεις το λεωφορείο των “και τέταρτο”.

Στο αεροδρόμιο οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας είχαν αυτό που λέμε “λευκή απεργία”, δηλαδή όχι ακριβώς λευκή, μπλαν κασέ θα την έλεγα, και δουλεύανε και δε δουλεύανε (και θα τους πάρει και θα τους σηκώσει), με αποτέλεσμα να καθυστερήσουμε αρκετά. Δηλαδή πολύ. Δηλαδή μου το σπάσανε, λες και μπορώ εγώ να πάω στη δουλειά μου και να πω “σήμερα κάνω λευκή απεργία, θα κάνω ότι πηγαίνω στην Ευελπίδων κι εσύ θα κάνεις ότι με βλέπεις εκεί”.

Το θέαμα στις αίθουσες αναμονής του αεροδρομίου είναι πλουσιότατο, δηλαδή όρεξη να ‘χεις (δεν ξέρω πώς ακριβώς μπορείς να την έχεις μετά από τέτοια καθυστέρηση) να παρατηρείς. Αλλάξαμε θύρα καμιά 15αριά φορές (οι ελεγκτές βοηθάνε στη διατήρηση της σιλουέτας σας), οπότε είδα τις μισές ίντρα Σένγκεν πτήσεις της ξεχωριστής εκείνης βραδιάς, τουτέστιν:

  • Προορισμός: Θεσσαλονίκη, νυφούλα του Θερμαϊκού. Το κράτος των Αθηνών κράτησε τους ταξιδιώτες στην Αθήνα με το ζόρι. Φλύκταινες βγάζανε σε αθηναϊκό χώρο, άσε που είχαν κι αθηναϊκές πινακίδες πέριξ του αεροδρομίου (αυτό πώς να το πάρεις δηλαδή). Υπομονή έκαναν οι άνθρωποι, λίγο να μιλήσεις στο τηλέφωνο, λίγο να πιάσεις κουβέντα στο διπλανό, πέρασε η ώρα, σε μόουντ: Πεπούλλλα, φουντούκια να μου φέρεις αύριο.

  • Προορισμός: Στοκχόλμη, πόλη του ΙΚΕΑ. Ησυχία ρωμαιοκαθολικού νεκροταφείου. Όλοι μαύρα (για μπίζνες ήρθαν, τί νόμιζες, δουλεύει ο κόσμος στη Σκανδιναβία) κι όλοι το σκασμό. Δεν ξέρω, μπορεί το μαύρο ν’ αναδεικνύει και το ξανθό τους και γι’ αυτό να το επιλέγουν. Μια κοπελίτσα είχε πιάσει κουβέντα σε οξφορδιανά αγγλικά μ’ έναν πουρέιτζερ, όσο ο διπλανός της διάβαζε House&Garden. Πόσο πολιτισμό ν’ αντέξει κανείς. Πόσα κεφτεδάκια να φάει.

  • Προορισμός: Άμστερνταμ, χωρίς το μάτζικ μπας. Από τις 6 τους είχανε, στις 9 τους βρήκα. Ρέγκλα. Οι ευεργετικές δυνατότητες του προορισμού είχαν επιδράσει πάνω τους από το τσεκίν. Όλοι κάτω, λάπτοπ, πασιέντζες, ipad, Uno (να τους δεις ν’ ανακατεύουνε την τράπουλα στη μοκέτα απ’ όπου μόνο ο ιός της ηπατίτιδας β’ λείπει, να μη θες να ξανακούσεις “Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο”). Φασαρία σε γενικές γραμμές (κατά βάθος είναι αλέγκρος λαός).

  • Προορισμός: Βερολίνο, η πόλη των χίπστερΖ. Μόνο που αυτοί πρόλαβαν να φτάσουν, ενώ στην Αθήνα ξώμειναν κάτι βερολινέζικα ΚΑΠΗ. Γκαργκανιασμένοι από τον ήλιο (κλασικοί πισινάκηδες), αδύνατοι όλοι, ο Πίτερ, ο Γιόχαν κι ο Φραντς, για να σκοτώσουν την ώρα τους έκαναν δύο πράγματα: (α) κοπάναγαν αλύπητα μια άμπσολουτ, σε πλαστικά ποτήρια (β) χαχάνιζαν εκείνη τη μελωδική τους γλώσσα μέσα στο τύμπανό σου, για να μην ακούσεις καμία από τις 15 αλλαγές θύρας. Ελπίζω να καθυστέρησαν άλλες 60 ώρες και να βαρέθηκαν να περιμένουν και να πήγαν στην πατρίδα τους με τρένο, αυτοκίνητο, γάιδαρο, μουλάρι, πόδια. Έτσι κατέβηκε κι εμένα ο παππούς μου από το αλβανικό μέτωπο, μόλις κάνανε οι πατεράδες/αδελφοί τους το ντου. Με τα πόδια. Σιχτίρ.

  • Προορισμός: Παρίσι, πόλη των μακαρόν. Στοιχημένοι Γάλλοι, papy-boomers (ηλικιωμένοι πλέον, πρώην baby boomers). Για τα παιδιά τους, party poopers ήδη από 15ετίας, στη λογική του ότι “σου πληρώνω σύνταξη πρόωρα για να γυρνάς στις Ευρώπες κι ένα χέρι βοήθειας για το εγγόνι σου δε δίνεις, ευτυχώς δε μου ζήτησες να του βγάλω και τ’ όνομά σου, άκου Φρανσουά, σαν όνομα πάστας είναι”. Αυτά τα λέγαν οι Γάλλοι από τότενες και τα συζητούσανε ήσυχα ήσυχα όλοι μαζί, καθένας με τη σειρά του (ευτυχώς που δεν εξάγουμε τον Πρετεντέρη και τα προϊόντα του, θα είχαμε αλλοτριώσει πολλά καλά χούγια των ξένων λαών). Έτσι κάνανε και στο αεροδρόμιο, τους έβλεπες όλους μαζί, να συζητάνε για την οικονομία, το ευρώ, τη γκαστριά της Κάρλας και το πώς μπορεί να επηρεάσει την πορεία του κοινού νομίσματος. Και καλά, γεννάει αυτή, ανεβοκατεβαίνουν οι ορμόνες, τα σπάει του προέδρου, βγάζει τα νεύρα του αυτός επάνω στη διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης. Γερό να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι.

Κατά τις 11, βγάλανε άλλη μία ανακοίνωση του τύπου “σας ανακοινώνουμε ότι θα σας ανακοινώσουμε αν θα φύγετε και σε ποιά μελλοντική ιστορική περίοδο θα συμβεί αυτό”, οπότε μας κάνανε την καρδιά περίβολο και είπα να αλλάξω το εισιτήριο και να φύγω την επόμενη το πρωί. Μέχρι ν’ ανέβω από τη θύρα 30 στα γραφεία της εταιρίας, πέρασα ανάμεσα από δεκάδες αγανακτισμένους επιβάτες, που βρίζαν – για άγνωστο λόγο – τους καημένους τους συνοδούς εδάφους. Ένας φώναζε “να μας πάρετε τους ελεγκτές στο τηλέφωνο να τους μιλήσουμε (σε 10′ μπαρμπα-Θανάση, γιατί περιμένουμε να σε πάρει ο Ομπάμα πρώτα, γι’ αυτό που λέγατε πριν), ένας άλλος “και τί θα πώ εγώ στους πελάτες που θα με περιμένουν αύριο στο δικαστήριο; (ότι δεν έχεις πάρει ακόμα το πτυχίο του πιλότου ίσως;) κι ελάχιστοι πιο ψύχραιμοι έπαιρναν τηλέφωνο συζύγους/παιδιά/κουνιάδους/συμπεθέρους/γκόμενους “έλα να με μαζέψεις γιατί μας ωθούν σε μαζικό φονικό”.

Έβγαλα εισιτήριο με των 7 το πρωί, μπήκα σ’ ένα ταξί κι έφτασα σπίτι σε τέτοια κατάσταση, που ούτε τη σοκοφρέτα δεν ήθελα να φάω (να πάρω ένα φορητό θερμόμετρο για κάτι τέτοιες rare occasions). Ξαναντούκου τ’ αξημέρωτα έφυγα πάλι από το σπίτι, έφτασα μια ώρα πριν (η 6η ώρα του πρωινού πρέπει να καταργηθεί δια νόμου), κοπάνησα έναν εσπρέσσο με άδειο στομάχι και πήγα να πάρω περιοδικά, γιατί με τί μυαλό να συνεχίσεις το Χάρυ Πόττερ τέτοια ώρα πιο βάρβαρη κι απ’ τον Βόλντεμορτ (καλά, το ‘χεσα κι εγώ).

Η υπάλληλος του ξενόγλωσσου βιβλιοπωλείου του αεροδρομίου ήταν σίγουρα συγγενής της γειτόνισσας ψιλικατζούς. Παίρνω το αγγλικό Elle και το Marie-France, το πρώτο για να ξεστραβωθώ, το δεύτερο για να διαβάσω κανένα άρθρο, να κάμω πράκτις το βοκαμπιλέρ, για όταν γεννήσει η Κάρλα και θα θέλω να πάρω το γαλλικό Hello. Πάω στο ταμείο, της τ’ αφήνω, μου δείχνει τη μαριφράνς και μου λέει με ύφος “κοπελιά δε βλέπεις τί παίρνεις”: “Αυτό είναι στα γαλλικά”. Άστοδιάλο. Κι εγώ νόμιζα ότι το Marie αναφέρεται στη Μαρί Κυριακού Φασολακομάνα και το France (και τα δύο με 24άρα γραμματοσειρά στο εξώφυλλο) αναφέρεται στον Ανατόλ Φρανς κι είναι συνταγμένο σε άπταιστη ινδονησιακή. Κρατήθηκα. Δεν έκαμα τον Αρτέμη Μάτσα. Δεν την έδειξα με το δάχτυλο και δε φώναξα στους 10 παρόντες, που είχε ακυρωθεί η πτήση τους: Κοιτάααξτεεε, μια ελεγκτήηης! Κακόγουστο, αλλά με 3 ώρες ύπνο, το γούστο δεν είναι το φόρτε σου. Ούτε κι οι μετακινήσεις βέβαια. Αλλά σάμπως εγώ το πέταξα το μπόινγκ στον προορισμό του;

Advertisements

6 Comments Add yours

  1. neco says:

    Το φαγητό της μαμάκας σου, σου δίνει έμπνευση!!! :Ρ

  2. Miss L. says:

    Kala, axizei dhmosieush se entypo!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Apolaustiko!!!!!!!!!!!!!!! 🙂

  3. Ανώνυμος says:

    Αν γράφεις και προτάσεις με την ίδια ευκολία δε θάθελα να σε έχω αντιδικο μου

  4. Maria R says:

    ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ!!!!!!!

  5. Ανώνυμος says:

    Ηθελα να σχολιασω τα 1000 μυρια (θήκη για ταυτοτητες, απειρες τσαντες, τα α) κ β), το ποσο συμφωνώ για το γαϊδουρακι για Βερολινο) αλλα η φραση “Αυτο ειναι στα γαλλικά” με ισοπεδωσε!! Κεντας κάθε φορα!! —Χαος 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s