Ριλόουντ μεν, χαλάρωσε δε.

Ντίαρ ολ,

Άμα είναι τέλη καλοκαιριού, κάπως σου ‘ρχεται να μην κάνεις 250 δραστηριότητες μέσα σ’ ένα κουτσουρεμένο σαββατοκύριακο. Καλός είναι ο καιρός, ικανοποιητική η διάθεσή σου, ποικίλες οι επιλογές, ο κόσμος έχει ξετσουμίσει ήδη δυο μήνες και βγαίνει έξω, οπότε γιατί εσύ να κλειστείς από τώρα με το ντιβιντί στο ένα χέρι (ακόμα δεν έχω τελειώσει τις περσινές ταινίες) και το γιουεζμπί στο άλλο ( έχει ακόμα αυτό το How I Met Your Mother, να μην πω τίποτα για τη μάνα του).

Το Σάββατο το βράδυ πήγαμε με τη Λ και το Ν στην έκθεση φωτογραφίας της σχολής φωτογραφίας «Pragma». Το κτίριο της έκθεσης βρίσκεται στη Μεθώνης, βαθιά μέσα στον πεζόδρομο, πριν το ύψος της πλατείας. Είχαμε ντυθεί για να πάμε αμέσως μετά στη γιορτή της Σ, πράγμα που μου δημιουργούσε ένα θέμα στατικότητας στις πλάκες των Εξαρχείων (ένα ζευγάρι τακούνια ψώνισα φέτος – και για τα επόμενα 10 χρόνια – και πρέπει να κάμω την απόσβεση at all costs και by all means). Περπάτησα απ’ το σπίτι στο χώρο της έκθεσης, Κάβο Ντόρο – like (η στατικότητα, αυτός ο άγνωστος), χωρίς να στραμπουλίξω πόδι (με το καλό και με οκτάποντο στην επόμενη), ακούγοντας από αρκετά μέτρα μακριά το σούσουρο του – πολύ – κόσμου που είχε μαζευτεί (πόσα σαββατοκύριακα ν’ απομένουν για να ξετσουμίσει κανείς).

Η έκθεση περιλαμβάνει φωτογραφίες των μαθητών της σχολής, μέσα σε πλατείες, μετρό, αουτοστράντες, λιβάδια, σκάλες, κοτέτσια, αποθήκες, φορτηγά, γερανούς, όπου σου ‘ρθει, ρε παιδί μου, στα καθημερινά είναι η έμπνευση. Με εξαίρεση τις πολύ βροχερές φωτογραφίες (Ιανουάριος στο Αμβούργο – σας παρακαλώ, δεν θα ‘θελα), που μου ρίχνουν τη διάθεση και μου ανοίγουν την πόρτα του ψυγείου, τις υπόλοιπες τις έβαζα άνετα στο σαλόνι μου (εδώ έχω στο σαλόνι μου φωτογραφία πανεπιστημιακού αμφιθεάτρου – καλλιτεχνική κι από χέρι φίλου – η ταράτσα στο Παγκράτι θα με κολλήσει).

Ο κόσμος ήταν ο κλασικός των Εξαρχείων «βράδυ-Σαββάτου-κι-εσύ-δεν-πας-στου-Φιλοπάππου-αλλά-έρχεσαι-πλατεία», με λίγες τακουνοφορούσες φτιαγμένες για να πάνε σε εορτάζουσα Σοφία (Πίστη κι Ελπίδα, μας τελειώσανε) μετά την κουλτούρα (έτσι δεν ένιωσα τη μοναξιά της overdressed), μερικούς αναρχοπαππούδες (νόμιζαν ότι θα ακολουθήσει συζήτηση) και πολλές, πολλές birkenstock (εκεί πόνεσα που απαρνήθηκα τις δικές μου, γιατί είχα περάσει το ψυχολογικό όριο των 40 λεπτών ορθοστασίας). Το μπουφέ δεν τονε πλησιάσαμε, γιατί μας περίμενε η Σ, οπότε δώσαμε τα συγχαρητήριά μας στην Ε για τη φωτογραφία της και φύγαμε ήσυχοι (η τέχνη μας ηρεμεί, το έχω ξαναπεί και παλιότερα και δε θα πάψω να το λέω. Okthanxbye.).

Στο σπίτι της Σ έμαθα μια ιστορία, που θα ήθελα να μοιραστώ με όλους, και ιδίως με τη θεία απ’ το Σικάγο, που νομίζει τον τελευταίο καιρό ότι είναι η θεία από την Τούμπα, γιατί έγινε παόκι στα γεράματα και πρέπει να την ακούμε να ευφραίνεται με τα συνθήματα της θύρας 4 (μεγάλη γυναίκα, πόσες χαρές να της έχουν απομείνει πια). Ο Μ, μέλος ΔΕΠ, πέτυχε κάποτε «γραπτό» στο μάθημα «σχεδιασμός-και-κάτι-άλλο-επιστημονικό» (κυκλώματα δηλαδή), στο οποίο ο φοιτητής είχε πάει αδιάβαστος, πλην ορεξάτος, με αποτέλεσμα να αναπτύξει σε 4 σελίδες τον υποθετικό τελικό Τσου Λου ΠΑΟΚ – Μπαρτσελόνα, με πλήρεις τις φάσεις (γκολ του ΠΑΟΚ στο 1ο λεπτό), τελικό σκορ 4-1, απονομή κυπέλλου πρωταθλητριών στο δικέφαλο και κλείσιμο με το φοιτητή να τον ξυπνάει η μάνα του από τ’ όνειρο, για να πάει να γράψει το μάθημα. Ε, ναι, τον κόψανε. Αλλά να τρώει η Μπαρτσελόνα 4, δεν ξέρεις πόσο το χαίρομαι. Ακόμα κι αν πρόκειται για τον ύπνο του άλλου.

Η Κυριακή ήταν η μέρα των μετακομίσεων, κι αντί να φύγουν, να πάνε στα εξωτερικά, να ‘χουμε ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μας στο Μπομπούρ, στο Χάμστεντ, ή έστω να πάνε μέχρι τη Σίφνο, η μία πήγε απ’ την Κατεχάκη στο Υγεία και η άλλη απ’ τη Νεάπολη στην Πάτρα. Πιο κοντά δηλαδή τσουλούσαμε τις κούτες ανάμεσα στους προορισμούς.

Έκαμα attend τη μετακόμιση β’, της Ξανθομαλλούσας Κοντραμπασίστριας, που ήταν τόσο μίνιμαλ και βολική. Μια ώρα μετά την αρχικά συμφωνηθείσα μαζευτήκαμε όλες, ήπιαμε καφέ, φάγαμε κέικ, είδαμε κάτι φωτογραφίες της θείας και από τη στιγμή που δεήσαμε να πάρουμε ζεστά το όλο ζήτημα, σε μία ώρα ακριβώς είχαμε κλείσει και την τελευταία κούτα (προκοπή or what). Μέσα στο σπίτι βρισκόταν και ο φιλοξενούμενος του πρώην συγκάτοικου της Μετακομίζουσας Κοντραμπασίστριας, που μπήκε για μπάνιο αφήνοντας 2 γυναίκες στο σαλόνι και βγήκε έξω αντικρίζοντας 8 (σίγουρα ευχήθηκε το σιφόνι να είχε τη διάμετρό του, να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα).

Το βράδυ πρόκαμα και τα γενέθλια της Θ, στο Λόφο του Στρέφη, καθώς έκρινε ότι για την ηλικία μας αρμόζει το μεζεδοπωλείο και ουχί το ρέιβ πάρτυ που διαδραματιζόταν παραλλήλως στην κορφή του λόφου (κεφτές vs Prodigy, και γιατί να κρίνω εγώ, μήπως είμαι κάποια). Το φαγητό ήταν πολύ καλό, επιπέδου «ξεσκίζομαι το βράδυ και ξημερώνομαι χωρίς ζαντάκ», κρίμα που δεν είχα πάει όλο το καλοκαίρι και πιο κρίμα που δεν προβλέπεται να ξαναπάω άμεσα (θα πιάσουν και τα κρύα. Λέμε τώρα).

Σε κάθε περίπτωση, κι εκεί να μην πάμε, κάπου αλλού θα πάμε ή και κάπου αλλού να μη μπορούμε να πάμε, θα κάτσουμε σπίτι μας με παρέα και θα φροντίσουμε να περάσουμε καλά. Εξάλλου, η Αγάπη γιόρταζε το Σάββατο, συνεπώς αγάπη-ρε-μουνιά να υπάρχει, και βλέπουμε.

Advertisements

One Comment Add yours

  1. Miss L. says:

    xaxaaxaxaxaxaxa!!!!!!!!!! Cavo d'oro!!!!!!!!!!!! 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s