Το πλοίο σαλπάρισε κι η Αντίπαρος σιμώνει (δικό σας).

Ντίαρ ολ,

Το προηγούμενο πεμπτο-παρασκευο-σαββατοκύριακο πήγαμε στην Αντίπαρο με: τη Μαρία – “Θεία απ’ το Σικάγο”, τη Μαρία – χαρωπό κουνάβι (η ομοιότητα στο σποραδικά ξαφνιασμένο βλέμμα που ζαλίζει τις κότες και ουχί στη μυρωδιά), τη Λίνα – συντρόφισσα Λάο Τσε (με καπέλο Βιετναμέζου ρυζοσυλλέκτη, κλεμμένο από ντεκορασιόν καταστήματος στις Σπέτσες), την Ξανθομαλλούσα Κοντραμπασίστρια (λοιπά στοιχεία upon request, δεκτές μόνο σοβαρές προτάσεις), την Αφροδίτη της Ιθάκης (και όλων των Ιονίων), το Χριστινάκι – Λαστιχάκι (σαν το δερματάκι της ολημερίς, απ’ τον πολύ ύπνο) και την Βιβή τη Γουρουνοκτόνο (κυνηγούσε να πατήσει τα τετράτροχα, όταν μας πηγαίνανε καρότσι). Η εκδρομή είχε χαρακτήρα αναψυχής και γευσιγνωσίας (δοκιμάζουμε μυζήθρες σε όποια γωνιά της γης κι αν βρεθούμε).

Αρχικά χωριστήκαμε σε υποομάδες ταξιδίου, για να καταφέρουμε να μαζευτούμε όλες εγκαίρως στον Πειραιά την ημέρα της αναχώρησης, εν καιρώ απεργίας ταξιτζήδων (τη θεία τη ζαλώθηκε η Γουρονοκτόνος, που μπορεί να ξυπνήσει άνθρωπο και τηλεπαθητικά). Φορτωθήκαμε πρωί στο παπόρι, με τις μίνιμαλ αποσκευές μας και φτάσαμε στην Πάρο το μεσημεράκι. Ο καπετάν-Μήτσος μας πήγε με το καραβάκι του coasttocoast ParoikiatoAntiparos. Όπως τη θυμόμουν από το 2008 (σιγά μαρή, δεν άφηκες και τη Σανγκάη, να κάνει διαφορά τρία χρόνια μετά). Ανάμεσα στα νοικιαζόμενα αυτοκίνητα υπήρχε ένα επταθέσιο βανάκι, στο οποίο έλαχε ο κλήρος να μας μεταφέρει πέρα δώθε καθ’ όλη την παραμονή μας. Ο μπάρμπας απ’ τα νοικιαζόμενα φόρτωσε στην καρότσα του αγροτικού τις βαλίτσες μας, ξεφύσηξε με ανακούφιση (που δεν ήταν αυτός ο ξενοδόχος να μας έχει στο κεφάλι του) και μας οδήγησε στα δωμάτια, τρία λεπτά δρόμος απ’ τη Χώρα.

Χωριστήκαμε σε νέες υποομάδες: η υποομάδα Γκεστάπο (μη δείτε έναν οργανωτικό άνθρωπο, αμέσως να τον κακοχαρακτηρίσετε) έλαβε το λιγότερο προνομιούχο δωμάτιο (είμεθα μεγάλες καρδιές και ανώτεροι άθρωπες), η υποομάδα Ύπνος εγκαταστάθηκε στο δωμάτιο με τα σουξουμουξουμανταλάκια και το δυνατότερο σήμα wifi (οι μπίτσιΖ). Το πρώτο μεσημεροαπόγευμα πήγαμε για μπάνιο στο Σωρό, μία που μπήκα, μία που βγήκα (ωραιότατα τα νερά, αλλά μακριά απ’ τη σούπα του Κρητικού πελάγους κρυώνω), ξάπλωσα δίπλα απ’ το Χριστινάκι, που ήδη ροχάλιζε και διάβασα τη Μαρί Κλαιρ μου, ξεροψημένη. Κείνο το απόγεμα φάγαμε λιτά: καμία παραγγελία δεν είναι καλά καμωμένη, αν δεν κλείνει με τη φράση “σ’ αυτά βάλε και μια μπιφτέκια και μια γεμιστά και είμαστε εντάξει”. Τα “αυτά” είναι σε αριθμό όσα τα χρόνια της Σαπουντζάκη. Τα πραγματικά.

Γυρνώντας στο δωμάτιο, πέσαν όλες να ψοφήσουνε στον ύπνο (τρίτη ηλικία, τί περιμένεις), εκτός από εμένα και τη Γουρουνοκτόνο, που έχουμε μεγάλη αντοχή και όρεξη για ζωή (απλώσαμε μέχρι και μπόντι μπάτερ στις πατούσες), οπότε ατενίσαμε το πέλαγο και την φύση παραπλεύρως. Όταν εδέησαν να ξυπνήσουν όλες (τέσσερεις ώρες μετά), κατεβήκαμε στη Χώρα για το μεγάλο γαστριμαργικό χιτ, το τοπικό παγωτό (από αυτά τα κρεμώδη, τα πηχτά, τα γαλακτερά, τα θερμιδοφόρα).

Τη Χώρα διαπερνά ο κεντρικός πεζόδρομος, που καταλήγει σε μια μικρή πλατεία, στην οποία δε φτάνεις τόσο γρήγορα όσο νομίζεις, καθόσον σταματάς ανά 10 δευτερόλεπτα και για 3 έως 5 λεπτά τη φορά (φασο-βικτιμόμετρο) μπροστά από κάθε βιτρίνα. Πέραν των κλασικών νησιώτικων μαγαζιών με το καλτ εμπόρευμα (αναμνηστικό – ανεμόμυλος της Μυκόνου, δεν ‘πα να’ σαι και στις Σποράδες, αλατοπιπεριέρα «Ι –καρδούλα- Antiparos», ποτηρόπανο με χάρτη Παροναξίας), η Χώρα διαθέτει και πλείστα καταστήματα με μοντέρνα ενδύματαη χαρά της πιστωτικής, όχι πια»), δάκρυζε η Γουρουνοκτόνος μπροστά στις χαβαγιάνες, αποκοιμιόταν το Χριστινάκι κόντρα στα ράφια με τα μαγιώ. Υπάρχει κι ένα παλαιοβιβλιοπωλείο, με πολύ πένγκουιν και μπελλ, να θυμάσαι τα νιάτα σου: την προετοιμασία για το λόουερ και τις διακοπές με τους γονείς, αντίστοιχα.

Το ποτό που ήπια το πρώτο βράδυ ήταν και η μοναδική μου επαφή με το Αντίπαρος μπάι νάιτ, όχι ότι έφταιγε το ίδιο το μπάι νάιτ (ή το μπάι-γκον, ή το μπάι-μπάι), αλλά η γαλήνια διάθεση που σου βγάζει το συγκεκριμένο τοπίο και η συσσωρευμένη κούραση του ανελέητου φετινού χειμώνα, που μ’ έΖμπρωχνε κάθε βράδυ στο μαξιλάρι. Για να βγεις έχει ό,τι θες πάντως, από ροκάδικο τύπου Θεμιστοκλέους, μέχρι λάουντζ τύπου Γλυφάδα. Και φυσικά το αφτεράδικο Λα Λούνα, το οποίο επισκέφθηκε αυτοσχέδια υποομάδα βραδινής εξόδου, περί ώρα 4, ήτοι νωρίς, πολύ νωρίς, αφελείς μου υπάρξεις (θέλατε και άφτερ, πατσόγριες).

Τις επόμενες τρεις μέρες το πρόγραμμα ήταν πάνω κάτω το ίδιο: πρωί, Γκεσταποδωμάτιο ξυπνούσε αγόγγυστα, ετοιμαζόταν για μπάνιο και Υπνο-δωμάτιο κοιμόοοοοταν, μέχρι να τους βαρέσουμε την πόρτα. Αφού ξυπνούσαν κι από κεί – όλες εκτός της Χριστίνας, που δεν ξυπνούσε, αλλά έμπαινε σε ειδικό standby mode, μέχρι να ξαναξεραθεί στην παραλία, το αυτοκίνητο, το τραπεζάκι του καφενείου, το ταμείο του σουπερμάρκετ, τον δικό σας χώρο συζητούσαμε εκτενώς για τα εντερικά μας προβλήματα (βίαιη απομυθοποίηση του girl talk) και μετά από ένα τρίωρο, η Μαρία το Χαρωπό Καθυστερημένο Κουνάβι (ινδιάνα Μαρία) ήταν έτοιμη (κλαπ), ντυμένη (κλαπ κλαπ), να φύγουμε για να εξερευνήσουμε τις αντιπαριώτικες παραλίες. Στις παραλίες η θεία απ’ το Σικάγο έκανε ότι έπαιζε με το φουσκωτό τόπι που βούτηξε ξεδιάντροπα από ένα ανυποψίαστο παιδάκι, όσο δεν μας κυνηγούσε να βγάλουμε φωτογραφίες.

Ξεπεράσαμε σε κλικ, πέραν πάσης αμφιβολίας, γκρουπ αφηνιασμένων Γιαπωνέζων στην Ακρόπολη, μια μέρα του Αυγούστου. «Θές να σου φέρω μια μπύρα;», «Ναι, αλλά δώσε την κάμερα στη Λίνα, να μας πάρει μια φωτογραφία, την ώρα που κρατάς το ανοιχτήρι, μωρέεεε». «Πας για κατούρημα;», «Ναι, αλλά δώσε τη φωτογραφική στην κυριούλα πιο κει, να μας πάρει μία μόλις βγω, ν’ αποτυπώσει την ανακούφιση στο βλέμμα, μωρέεεε.», «Ωραίο σπίτι.», «Ναι μωρέεεεε, να το βγάλουμε μια φωτογραφία, μπορεί αύριο μεθαύριο να δουλέψουμε στο ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ, να μην έχουμε ένα μπουκ να τους δείξουμε;», «Αααχ, τοπίο!, βγάλε μια να τη βάλεις στο τουρλουμπούκι σου», «Ντουμπλουρ», «Ναι, αυτό. Ααααχ, μωρέεεεε!». Επίσης, στην παραλία, ΟΤΑΝ και ΑΜΑ ξυπνούσε η Χριστίνα, έπαιζε με τη συντρόφισσα Λάο Τσε χαρτιά, με κίνδυνο απόκτησης μπιριμπόμπρατσου, από την τρυφερή ηλικία των 27 (η Χριστίνα. Η Λάο Τσε δε μας λέει ηλικία, αλλά καλού κακού, βεβαιωθήκαμε ότι το Silver Alert κάλυπτε και Κυκλάδες, αν τη χάναμε πουθενά).

Το μεσημεροαπόγευμα μας έκοβε η πείνα, οπότε τσιμπούσαμε κάτι ελαφρύ (για παλαιστές της ελληνορωμαϊκής) και μπαίναμε στο βανάκι (αφού παίρναμε και μια πιτσούλα απ’ το ιταλικό, έτσι, για τη λιγούρα) για την επιστροφή στο δωμάτιο, με μουσική υπόκρουση Ριάνα, που είναι το αντίθετο της Βαλε-ριάνας. Μη σου τύχει. Καλύτερα η καταδίκη «ξεχασμένο σιντί στο ντουλάπι του συνοδηγού με λάιβ ηχογράφηση από περφόρμανς Γιώργου Μάγκα στο πανηγύρι στα Διάσελα Ηλείας».

Μετά το ξεβρώμισμα και το treating με προϊόντα που στέλνει σε κασέλα ο Κορρές στην καλύτερή του πελάτισσα έβερ, τη Γουρουνοκτόνο, μεταβαίναμε στην ευρύχωρη βεράντα της Υπνο-ομάδας, όπου παίζαμε κάνα ταμπού και πίναμε καμιά βότκα – ανανά, στην υγειά του εφευρέτη του απλικέισο – κουνουποδιώχτη. Κάπου εκεί λιποθυμούσα στον καναπέ, κάνοντας τόπο στην υποομάδα – Νιάτα, για να βγει και να διασκεδάσει, παρασέρνοντας βέβαια μερικές στο βούρκο της νυχτερινής ανάγνωσης και του ροχαλητού.

Μια μέρα πήγαμε και στο σπήλαιο, που βρίσκεται σε ένα ύψωμα του νησιού και είναι αρκετά ενδιαφέρον, αλλά βαθύ: κατέβηκα 20 από τα 300 σκαλιά, ααα, ωραία κολώνα, πόσο καιρό είπαμε ότι θέλει να φτιαχτεί; Τι; 100 χρόνια; Δεν θα περιμένω, okthanxbye (βλέμμα αποδοκιμασίας σπηλαιολόγου). Πέραν του σπηλαίου, έτερη απασχόληση είναι το «villahunting» και το «ownership guessing». Ως προς το χάντινγκ, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βγεις στο δρόμο και να ψάχνεις τις βίλες των διάσημων (και τους ίδιους τους διάσημους): «Λες να ‘ναι αυτή του Τομ του Χανκς ή η δίπλα, με το φυλάκιο»; «Σιγά μην έχει παρκαρισμένο ρόβερ εικοσαετίας ο Τομ». «Τελικά δεν τον είδαμε τον Τομ;» Ως προς το γκέσινγκ, παίρνεις πάλι το δρόμο, αλλά πας σε πιο κακοτράχαλα μέρη και παίζεις το παιχνίδι «ποιανού κερατά να ‘ναι τούτη η σπιταρόνα». Το real estate του νησιού είναι βέβαια κάπως σαν ανέκδοτο, καθόσον έχει σπίτι και η οικογένεια Νταλάρα και η οικογένεια Πανούση (όταν κουτουλιούνται στα γραφικά σοκάκια, τί να λένε άραγες;).

Γενικώς το νησί είναι χαριτωμένο, ταυτόχρονα ήσυχο και σε αζιτασιόν, καλύπτεται σε μεγάλο ποσοστό από χαμηλή βλάστηση (κυρίως ένα είδος κέδρου), έχει παραλίες για όλα τα γούστα και καλό φαγητό.

Στο καΐκι του γυρισμού προς Πάρο, το Χριστινάκι ξύπνησε και έπιασε φιλίες με τον καπετάν-Μήτσο, που την άφησε να κρατήσει και το πηδάλιο στη γέφυρα (έτσι θαλασσοπνίγεται ο κόσμος). Όταν ακούσαμε ότι ο Αλβέρτος του Μονακό με τη σύζυγο είχαν πατήσει το πόδι τους στην Αντίπαρο, ήτο πλέον αργά: μεσοπέλαγα, καμιά από τις σινγκλ της παρέας δε μπορούσε να επιστρέψει και να πάρει στο κατόπι τον ανιψιό Αλβέρτου, μπας κι ερχόμασταν οι υπόλοιπες την επόμενη χρονιά σαν καλεσμένες φίλες πριγκηπισσούλας.

Οι τηλεοράσεις στο πλοίο προς Πειραιά έδειχναν εκπομπή Αρναούτογλου – Χρουσαλά, από την εποχή που σύμπασα η χώρα κοιμότανε τον ύπνο του δικαίου ως προς όλα αυτά που συζητάμε σήμερα (είπα ύπνος και θυμήθηκα το Χριστινάκι. Ελπίζω να μην τον πήρε όσο διάβαζε το ποστ). Πριν έρθει να μας μαζέψει τα μεσάνυχτα ο αυτοθυσιαζόμενος Σ, λόγω συνεχιζόμενης απεργίας ταξί, σκέφτηκα ότι, καλές οι 4 μέρες, αλλά κι ένα μήνα καθόμανε. Χωρίς τον Τομ τον Χανκς. Αλλά όχι χωρίς τα κορίτσα (σλουρπ).

Advertisements

3 Comments Add yours

  1. Miss L. says:

    Ax den exei teleia magazakia gia pswnia h Antiparos!!!! Teleio nhsi!!!!!!!!!!!!

    Ton Karavela den ton eidate e??

    Filakia, teleio post!!!!!!!!!

  2. Maria R says:

    αααααχ μικρο μ**όνι – slourpy!!!!!! όταν θα θες να θυμηθείς τα νιάτα σου και την ομορφιά σου (λέμε τώρα), θα αναζητήσεις αυτές τις 340 Αντιπαριώτικες φωτογραφίες!!!(μόνο από τη δική μου ψηφιακή, θα προστεθούν τουλ. άλλες τόσες – OMG!!! τώρα μου φάνηκαν αρκετούτσικες!!!)

  3. Χαρωπο κουναβι says:

    Η Ναταλη κολλησε υπνο τη Λινα το φετονι,
    μπατροι – γουρουνια – δολοφονοι !!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s