Προς άγραν του λευκότερου λευκού.

Ντίαρ ολ,

Την Παρασκευή το απόγευμα πήγαμε με τη Μ, τη μάνα της, την αδερφή της, την ξαδέρφη της, τη διπλανή της στο δημοτικό, τη διπλανή της στο γυμνάσιο, τη διπλανή της στο λύκειο (στο πανεπιστήμιο δεν είχε διπλανή, καθόταν όπου έβρισκε), τη μέλλουσα συννυφάδα της και άλλη μία φίλη της, στο μαγαζί με τα νυφικά, όπου είχε καταλήξει ότι θα ψωνίσει. Η αλήθεια είναι ότι τα γκρουπ «έγκρισης παγιέτας,, αποτύπωσης δαντέλας και καταγραφής πατρόν νυφικού» είναι συνήθως πιο μίνιμαλ (η μάνα σου, εγώ κι εσύ/η μάνα σου, η κουμπάρα κι εσύ/ η μάνα σου, η συμπεθέρα, η κουμπάρα κι εσύ), μέχρι 4 τέλος πάντων. Εμείς σπάσαμε once and for all τον άτυπο, καταπιεστικό κανόνα. Από τούδε και στο εξής, οι μέλλουσες νύφες θα μπορείτε να φέρνετε στις πρόβες κόσμο να γεμίζει μέχρι ένα μικρό γήπεδο. Αρκεί να είναι ήσυχες και να μην ουρλιάζουν ασκόπωςαααα! Λουλουδάκι!», «ααααα! Τιράντα!», «αααα! Πόσο κάνει, λέει;;;;;;»).

Η Μ, σαν σωστή νύφη, είχε προβεί σε εκτενή έρευνα αγοράς ανά την περιφέρεια Αττικής, οριζοντίως και καθέτως (ο καλύτερος τρόπος για να χάσεις κιλά πριν το γάμο. Περπατάς, περπατάς, περπατάς. «Τι βλέπεις; Γιάννη, δεν είμαι καλά, πάλι τη γαϊδούρα βλέπω»).

Αφού βρήκα τη νύφη με το γκρουπ να πίνουν καφέ, απέναντι απ’ το μαγαζί που άλλοτε ο Μάκης ο Ψωμιάδης απολάμβανε ήσυχος τον εσπρέσσο του και μας φλόμωνε με την πουράκλα του, πήρα την αδελφή της και πήγαμε πρώτα ν’ αλλάξουμε κάρτα στάθμευσης (ο φόβος του δημοτόμπατσου, κύριοι, αυτή είναι η τρομοκρατία της Σκουφά).

Φτάνοντας στο μαγαζί, περιμέναμε για να εξέλθει η προηγούμενη νύφη που προβάριζε με τη μάνα της μόνο (πτωχό και ολιγομελές το γκρουπ, no breakthroughs there), οπότε πληροφορήθην ότι τα ραντεβού για πρόβα νυφικού έχουν συγκεκριμένη ώρα ΚΑΙ διάρκεια, για την οποία σου βάζουν και χέρι διακριτικά (άλλο καημό δεν είχε η νύφη, να ξημερωθεί εδώ μέσα, σάμπως δεν έχει χίλιες δυο άλλες δουλειές).

Μόλις έφυγε η προηγούμενη νύφη, που είχε φέρει και το παρανυφάκι της, για να κάνει μπούγιο, μπήκε η δικιά μας με τις μισές και οι άλλες μισές περιμέναμε απόξω, μέχρι να ετοιμαστεί ο χώρος. Το παρανυφάκι το φθόνησα σφόδρα, διότι είχε το μαύρισμα που έχω να πετύχω απ’ το ’87 (νια νια νιανιανια).

Μέσα στο μαγαζί υπήρχε ένα σύστημα συρόμενης γυψοσανίδας με επένδυση μπεζ καπιτονέ ύφασμα, που πηγαινοερχόταν με τηλεκοντρόλ και μόλις άνοιγε, αποκάλυπτε τον κυρίως χώρο. Στον προθάλαμο υπήρχε ένα γραφείο, ένας μεγαλούτσικος κρυστάλλινος πολυέλαιος (η φοβία του ανθρώπου που μεγάλωσε σε σεισμογενή περιοχή) και ένα παπουτσόδεντρο: ένας μεταλλικός σκελετός που συγκρατούσε μια τριανταριά δεξιά παπούτσια, όλα γάμου (πουθενά ένα άνετο, τι κάνουν αυτές οι εταιρίες αθλητικών ειδών, για τα κενά στην αγορά, ήθελα και να ‘ξερα). Έψαξα με το βλέμμα μου μια από τις έξι αριστερές σαγιονάρες που έχουμε χάσει στο σπίτι. Σαν το Μάκαρο κι αυτές. Αφάντου.

Μέσα από τη συρόμενη κατασκευή ξεπρόβαλε η μία πωλήτρια – γκουρού του γάμου, ψηλή, αδύνατη, με κάτι πλάτες σαν του Μπάτμαν (και στο χρώμα του). Αν τυχόν την εκνευρίζαμε, μας είχε όλες στο ξύλο. Και τις οκτώ. Μπήκαμε μέσα στον χώρο της πρόβας, το δωμάτιο με τους καθρέφτες (πείτε μου αν αδυνατίζουν ή παχαίνουν, πριν κοιτάξω, αλλιώς σωπάστε για πάντα), με τις ντουλάπες τίγκα στην οργάντζα και τον ταφτά και το σκρίνιο με τα δείγματα μπομπονιέρας (δεν έπαιζε κανένα κουφέτο για δοκιμή, τι γύφτοι, τόσος κόσμος πάει κι έρχεται). Η πωλήτρια-Μίστερ Μιγιάγκι, μας άδειασε δυο βιεννέζικες πολυθρόνες (απ’ το Σόνμπρουν κατευθείαν), για να βολευτούμε όσες δε χωρούσαμε στον καναπέ (δεν είμαστε χοντρές, ο καναπές είναι μικρός και οι καθρέφτες τελικά αδυνατίζανε).

Έφερε το «πράμα» ο Μιγιάγκι, το φόρεσε η νύφη, την κοιτάζαμε καλά καλά από την αμυγδαλή ως τη φτέρνα (μη σου τύχει να σε κοιτάνε 8 γυναίκες ΕΤΣΙ, πέφτεις τ’ ανάσκελα απ’ το μάτι), όσο πρόβαρε ερχόταν κι άλλες απ’ το γκρουπ, καθυστερημένες λόγω υποχρεώσεων, χωνόταν στο δωμάτιο μέσα από ένα πορτάκι (απόβαση των Συμμάχων στο πάνω Κολωνάκι). Ο Μιγιάγκι έστρωνε το φόρεμα, γυρνούσε τη νύφη γύρω γύρω, να μας εντυπωθεί στη μνήμη, διότι μας ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (και δε σ’ έπαιρνε να διαφωνήσεις, αν δεν ήσουν πρωταθλητής Ελλάδας στο τάε κβο ντο). Ο ακριβής λόγος απαγόρευσης ωστόσο ήταν άγνωστος, καθόσον το ρημάδι το νυφικό υπάρχει φαρδύ πλατύ στην ιστοσελίδα του μαγαζιού στο ιντερνέ, βγάζεις το κεφάλι του μοντέλου, βάζεις της Μ, έχεις την εικόνα. Why so serious, Mr Miyiagi?

Κάποια στιγμή ο σεβάσμιος Μιγιάγκι πήγε για κατούρημα και η συννυφάδα με αυτοθυσία έβγαλε το κινητό να πάρει στη ζούλα μια φωτογραφία τη νύφη (οι καλές συννυφάδες στα δύσκολα φαίνονται). Με κίνδυνο της σωματικής ακεραιότητας και επί ποινή βίαιης εξόδου από το δωμάτιο με τους καθρέφτες, σε περίπτωση που ο Μιγιάγκι επέστρεφε πιο γρήγορα απ’ ό,τι είχε υπολογίσει, απαθανάτισε το φόρεμα. Ο ανακουφισμένος Μιγιάγκι μπήκε γρήγορα στο δωμάτιο, δευτερόλεπτα μετά τη λήψη της φωτογραφίας, αλλά η συννυφάδα είπε να μην το τραβήξει, βάζοντας στον σεβάσμιο μια τρικλοποδιά. Αν και θα κατορθώναμε και τη λήψη της πίσω πλευράς.

Μόλις ολοκληρώθηκε η πρόβα, περάσαμε έξω σαν κυρίες, χαιρετήσαμε το σεβάσμιο δάσκαλο και την ιδιοκτήτρια (εξίσου γυμνασμένη, αλλά ζουμπάς. Μ’ αυτήν μόνο παρούσα, όχι φωτογραφίες, και ταινία γυρνούσαμε με φορεμένο το νυφικό) και κάναμε μια βόλτα, μέχρι να κανονίσει η νύφη τα διαδικαστικά.

Τα συμπεράσματα μιας επίσκεψης σε νυφικάδικο:

· Στα μισά νυφικά γίνεται της πούλιας και του αυγερινού το κάγκελο. Αν τα κοιτάς πάνω από 30’ κινδυνεύεις με τύφλωση. Είναι σχεδιασμένα από/για την οικογένεια Φλωρινιώτη. Απ’ τα υπόλοιπα, δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεις κάτι να σ’ αρέσει. Μπορεί να ταλαιπωρηθείς στο ψάξιμο, να προπονηθείς για το Μαραθώνιο, να σιχτιρίσεις που δεν είσαι η Καιτούλα η Μίντλτον, να ‘χεις τους σχεδιαστές να σε κυνηγάνε κι όχι εσύ αυτούς, ωστόσο υπάρχουν άπειρα ωραία νυφικά εκεί έξω. Δε τρουθ ιζ άουτ δερ. Γκόου φάιντ ιτ.

· Το νυφικάδικο που σέβεται τον εαυτό του διαθέτει και παπούτσια, για να το παίρνεις απόφαση και να σετάρεις πάραυτα το φόρεμα. In other words, δίνεις ένα διακοσάρι και καθαρίζεις. Για το καλό σου το κάνουν, βρε κουτό, για να μην μυξοκλαίγεσαι έξω απ’ του Μπλάνικ και του Λουμπουτέν (πουτάνα κρίση).

· To σημαντικότερο πράμα (κι απ’ τον ίδιο το γάμο) είναι το photoshoot. Όταν έρχεται η ώρα να αναφερθεί η πωλήτρια σ’ αυτό, σηκώνει το φρύδι, στρίβει προειδοποιητικά το κεφάλι, ανοίγει το στόμα και σε κατακεραυνώνει: «ναι, γλυκιά μου, αλλά ΑΥΤΟ το μπλιμπλίκι που είναι το όνειρό σου να κοτσάρουμε πάνω στο φόρεμα ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΩΡΑΙΑ ΣΤΟ ΦΟΤΟΣΟΥΤ». Σιωπή. Σκύβεις το κεφάλι. Σόρυ, μάστερ, είμαι μια ποταπή σκουληκαντέρα που θέλει και παντρειές. Ό,τι πείτε.

· Το νυφικάδικο δεν το κάνουν τα νυφικά. Δεν το κάνουν οι ταφτάδες, τα μετάξια, τα πέπλα, οι παγιέτες. Το κάνουν τα minirunways, τα ινσταλέισονς που έχει τοποθετήσει η νυφικατζού, για να ανεβαίνει πάνω η νύφη ντυμένη και να αναδεικνύεται το φόρεμα όσο του πρέπει. Χωρίς minirunway δεν είναι νυφικάδικο, είναι το Ζάρα με πιο πλουμιστά άουτφιτς.

· Η νυφικατζού κάνει εξαντλητική δίαιτα, έχει να φάει υδατάνθρακα απ’ όταν κυκλοφόρησε στην ελληνική αγορά η σοκοφρέτα, μόνο και μόνο για να μπορεί να σε κοιτάζει με ύφος «Σούζυ, έφαγες», κι ας μην έχεις φάει η κακομοίρα (διότι πολύ απλά, δεν έχεις προλάβει να φας). Αυτό βέβαια μπορείς να το εκμεταλλευτείς υπέρ σου, δηλαδή την ώρα που της κάνεις το παζάρι για την τελική τιμή του νυφικού, να κραδαίνεις στο ένα χέρι ένα πακέτο γεμιστά Παπαδοπούλου και να της λες «κόψε άλλα 100 κι εγώ κοίτα τι θα σ’ αφήσω να φας». Μη δείξεις έλεος. Ένα μπισκότο ανά κατοστάρικο (πουτάνα κρίση, τι με βάζεις να κάνω).

Περιμένω με αγωνία και λαχτάρα τη ντεγκουστασιόν κουφέτων, όπου οι πωλήτριες θα είναι λίγο πιο τσουπωτέςδεν έφαγα, Πελαγία μου, σου τ’ ορκίζομαι») και θα μπορούμε να πάμε όλες, χωρίς να πανικοβάλλουμε τη μαγαζατόρισσα και να ψωνίσουμε κι εμείς ένα κιλό απ’ το καθένα (με καραμέλα, με καρύδα, με φράουλα). Όχι επειδή μας αρέσει να μασουλάμε. Για να μην παχύνει η νύφη βρε. Διότι ο Μιγιάγκι δεν αστειεύεται.

Advertisements

4 Comments Add yours

  1. neco says:

    Αντε και στα δικά σου!

  2. Ανώνυμος says:

    Πολλάν καλό (για να μιλήσω τη διάλεκτο του καταστήματος)!

    Η διπλανή της Μ. στο Λύκειο.

    Υ.Γ. Μόλις έφαγα παγωτό, θα καώ στην Κόλαση;

  3. Miss L. says:

    Kala teleio post!!!!!!!!! Exeis polu plaka, opws panta!!!!!!!! Pote me to kalo o gamos ths M.???

    Filakia!!!!!!!!!!!!

  4. Ανώνυμος says:

    ορίστε μας, έγιναν διάσημες και οι αριστερές σαγιονάρες… ε, αυτό, δεν το περίμενα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s