Το ουράνιο τόξο μετά τη συννεφιά, τη μπόρα.

Ντίαρ ολ,

Το Σάββατο το απόγευμα πήγαμε με τη Λ, τη Μ και τη «θεία απ’ το Σικάγο» στο Athens Pride. Είχε προηγηθεί μια από τις καλοκαιρινές μπόρες, νέες, άβολες μόδες του καιρού τον τελευταίο μήνα, εξαιτίας της οποίας καθυστερήσαμε να κατεβούμε στην Κλαυθμώνος την ώρα έναρξης της παρέλασης (στην πραγματικότητα η θεία είχε πιάσιμο στο σβέρκο, επειδή ήθελε να μετακινήσει το πιάνο μόνη της και να το αντικαταστήσει με το πικάπ. Τρίψε από τη μία, βάλε Voltaren από την άλλη, στέγνωσαν κι οι δρόμοι μέχρι να φύγουμε απ’ το σπίτι).

Δεν είχα πάει ποτέ ξανά στο Φεστιβάλ ή την Παρέλαση Υπερηφάνειας LGBT (μη μπερδεύεσαι, δεν είναι μάρκα τηλεόρασης το LGBT), κυρίως διότι είχα τη λανθασμένη αίσθηση (1ο κλισέ – αυτά μας φάγανε) ότι επρόκειτο για μια εκδήλωση που αφορούσε μόνο τους ανθρώπους για τα δικαιώματα των οποίων διοργανωνόταν: λεσβίες, γκέι, μπάι (όχι μπάι μπάι) και τρανς (όχι λιπαρά). Για κάποιο λόγο νόμιζα ότι η παράδοση του Pride είχε ξεκινήσει από τον Χάρβεϋ Μιλκ και το Σαν Φρανσίσκο (βλέπεις που βλέπεις πολλή τηλεόραση, τα θυμάσαι και λάθος), ενώ στην πραγματικότητα το οργανωμένο κίνημα της γκέι απελευθέρωσης ξεπήδησε το 1969, εξ αφορμής μιας όχι-τόσο-κομψής εισβολής της αστυνομίας σε ένα γκέι μπαρ στο Greenwich Village, NYC (πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί ξεχνάω πώς το λέμε εμείς εκεί). Εκεί λογικά θα ακούστηκε για πρώτη φορά το σύνθημα «Μπάτσοι – Γουρούνια – Παλιοχαρακτήρες» κι επειδή στην αμερικανική κοινωνία η έννοια της διαφορετικότητας-yet ισότητας είχε κάτσει βαριά, σαν σουτζουκάκια σμυρναίικα στο στομάχι, η αυθόρμητη συγκέντρωση – διαμαρτυρία του πλήθους μπροστά απ’ το μπαρ Stonewall Inn μετά το «πέσιμο» της αστυνομίας, κατέληξε συν τω χρόνω φεστιβάλ Υπερηφάνειας και Παρέλαση, στη Νιου Γιορκ Σίτυ, στο Σικάγο (της θείας), στο Βερολίνο (της Μέρκελ) και σ’ όλο τον κόσμο.

Μόλις φτάσαμε την πλατεία Κοραή πέσαμε πάνω σε κάτι ΜΑΤ που βρισκόταν σε μια ιδιότυπη αζιτασιόν, ούτε πολύ «παρμένοι», ούτε πολύ χαλαροί, μπαϊλντισμένους τους έλεγες μάλλον, να προσπαθούν να απωθήσουν μια κυρία που ωρυόταν. Εκατέρωθεν της κυρίας υπήρχαν δύο τύποι με ένα πανό «όχι στην παγκόσμια διακυβέρνηση», με υπότιτλο – επεξήγηση «Έλληνες Youtubers» (όποιος ξέρει κάτι παραπάνω, ας εξηγήσει παρακαλώ, αλλιώς ΔΕΝ ΞΑΝΑΜΠΑΙΝΩ ΣΤΟ YOUTUBE ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΜΑΙ). Λίγα μέτρα πίσω απ’ το πανό βρισκόταν 5-6 άτομα, μαυροφορεμένα, ορισμένα με military chic (παντελόνι πεζικού, 80ή ΕΣΣΟ, να πάμε ρε φίλε με την παλιοσειρά τον Κώστα απ’ την Πετρούπολη μια «Λαδόκολλα» ένα βράδυ, να θυμηθούμε τα πυροφάνια που του κάναμε στο θάλαμο) και ορισμένα με σταμπωτά tshirts του εξωκοινοβουλευτικού (;) ακροδεξιού χώρου (σιδηρογροθιά chic, ελληνική σημαία τώρα ΚΑΙ σε φανέλα του παππού). Τα ΜΑΤ τους απώθησαν (για να μη λέτε ότι η αστυνομία δεν κάνει τίποτα – α, καλό, ε;), αλλά μέχρι να βγάλει το σκασμό η κυρία, είχε σταματήσει η παρέλαση.

Ό,τι είχε απομείνει από την έναρξη της παρέλασης για να δούμε ήταν: το άρμα με τους Pink Singers (τη χορωδία LGBT που ήρθε απ’ τα Λονδίνα), η αντιπροσωπεία των Ελλήνων Οικολόγων, η αντιπροσωπεία της Δημοκρατικής Αριστεράς και η Πρωτοβουλία Γένοβα (απ’ τη Νομική τους θυμάμαι αυτούς, ούτε μέρα δεν πέρασε από πάνω τους, αγέραστοι σαν την Ελένη τη Φιλίνη).

Κάναμε μια βόλτα στην Κλαυθμώνος, όπου η βροχή είχε κολλήσει στο πλακόστρωτο φυλλάδια με συνθήματα όπως «η κοινωνία βρωμάει τεστοστερόνη» (ακούς Βαγγέλη Μεϊμαράκη;) και πολύχρωμες κορδέλες που είχαν σκάσει με θόρυβο μέσα από κυλίνδρους του Τζάμπο. Στα περίπτερα του Pride υπήρχε εκπροσώπηση από τις οργανώσεις των LBGT, τη Διεθνή Αμνηστία, τις ΜΚΟ για την υποστήριξη των φορέων του AIDS, την Athens Voice και τα κόμματα που υποστήριξαν επίσημα τη διοργάνωση (Φιλελεύθερη Συμμαχία, κ.λπ.). Κάναμε γρήγορα τη βόλτα της πλατείας (το νευροκαβαλίκεμα της θείας, γαρ), κι αφού ένας καλός κύριος μας καρφίτσωσε κορδελάκι για το AIDS, ακολουθήσαμε την πορεία προς το Σύνταγμα.

Σταματήσαμε στη γωνία της Σταδίου με το Athens Plaza, για να ξαποστάσει λίγο η θεία (την προσέχουμε για να μας αφήσει μια μέρα το τριάρι στο Σικάγο) και για ν’ ακούσουμε τα τύμπανα που έδιναν το ρυθμό στον κύριο όγκο της παρέλασης. Οι συμμετέχοντες που κρατούσαν τη μεγάλη σημαία – ουράνιο τόξο του Pride, την κυμάτιζαν με ρυθμό, χόρευαν και φώναζαν χαρούμενα, και ορισμένοι από τους θεατές χειροκροτούσαν. Το κλίμα ήταν τροπικό (λόγω προηγηθείσας μπόρας και της επακολουθήσασας κουφόβρασης), yet μεσογειακό, χαμογελαστό, εγκάρδιο, αυθόρμητο και ανεπιτήδευτο.

Ανεβαίνοντας προς την Αμαλίας (κόψαμε δρόμο αποφεύγοντας την Όθωνος, για τη θεία, ρε γαμώτο), περάσαμε και μέσα από το «αγανακτισμένο Σύνταγμα», αλλά τόσο γρήγορα που το μόνο που παρατήρησα ήταν οι δεκάδες σκηνές (κάμπινγκ Αντίπαρου) και οι μικροπωλητές με τις σφυρίχτρες και τις ελληνικές σημαίες/ μπρελόκ (σε ποιο μέρος ήταν που ο Τζίζους τα ‘καμε λαμπόγυαλο στους πάγκους των εμπόρων; Κάτι τέτοιο θυμήθηκα. Α, και συνειρμικά τον Τζεφιρέλι.).

Στη διαχωριστική νησίδα της Αμαλίας είχαν ανεβεί όλοι οι θεατές να χαζέψουν το πέρασμα της παρέλασης μπροστά από το κοινοβούλιο και φυσικά όλοι οι θεατές το είδαν ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΚΟΝΤΗ και υφίσταμαι αυτή τη διάκριση καθ’ εκάστην και αργία, κατά συναυλία και φεστιβάλ (το μόνο που ξαναπήρε το μάτι μου ήταν το πανό των «Ελλήνων – Youtubers» – τα ύστερα του κόσμου είναι ΤΩΡΑ). Στην επιστροφή της πορείας προς την Κλαυθμώνος, ακολουθήσαμε τα τύμπανα, που τα ‘δωσαν ΟΛΑ (ελπίζω να μην έμειναν στον «άσο», γιατί πολύ τα εκτίμησα).

Το πλήθος ήταν πολυσυλλεκτικό. Γκέι μόνοι τους ή σε ζευγάρια, λεσβίες ομοίως, τους bi δε μπορώ να πω ότι τους κατάλαβα (ε καλά, δεν έχουν κι αυτοκόλλητο στο κούτελο οι άνθρωποι), τους τρανς τους κατάλαβα (ψηλές κυρίες απ’ τις «Κούκλες της Συγγρού, ΨΗΛΕΣ που σημαίνει ότι ΒΛΕΠΑΝΕ σε αντίθεση με ΜΕΝΑ – πάρε με καλέ στους ώμους, να πώ κι εγώ μια φορά ότι πήγα κάπου και είδα κάτι for sure), στρέιτ ζευγάρια, ενίοτε με τα παιδιά τους στους ώμους ή στο καρότσι (είδε το καρότσι η θεία και ζούλεψε κι αυτή, αλλά είπαμε, να μας το δώσει το τριάρι στο Σικάγο, μη μας πηδήξει κιόλας). Στην παρέλαση βρέθηκαν και αρκετοί ξένοι, με Ζμαρτφόν και γιρλάντα στο λαιμό, στα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Πάνω στα άρματα, που καθένα έπαιζε τη δική του μουσική, οι φεστιβαλιστές χόρευαν ασταμάτητα με περούκες και στολές (όποιος ξέρει τη «Χιονάτη» να τηνε ρωτήσει εκ μέρους μου από πού πήρε την περούκα γιατί το ακαζού δαμασκηνί είναι δύσκολο, μιλ μερσί προκαταβολικά).

Όταν η θεία δεν άντεχε άλλο να περπατάει με το πιάσιμο και θυμήθηκε ότι είχε να πετάξει κάτι κανάτια απ’ τη βεράντα, χαμέ, προπορευθήκαμε και γυρίσαμε στα σπίτια μας (είχα φτιάξει κολιούς στο φούρνο και όλο το σπίτι μύριζε σαν την ιχθυόσκαλα Κερατσινίου. Διότι αυτό είναι το τίμημα της σωστής διατροφής).

Δυστυχώς το βράδυ δεν είχα παρέα για τη συναυλία στην Κλαυθμώνος (μου θέλανε σινεμάδες οι υπόλοιποι) κι έκατσα σπίτι να δω το Χάρυ Πότερ (είμαι πάνω από 15, btw. Αγέραστη, σαν τη Φιλίνη κι εγώ, αλλά πάντως πάνω από 15).

Το Athens Pride, όπως και κάθε Pride, είναι για μένα μια ευκαιρία για να βγει ο κόσμος στους δρόμους και να εκφραστεί για το αυτονόητο, δηλαδή για το διαφορετικό και συνάμα ίσο. Είναι μια ευκαιρία για να απαξιώσει την πάγια, δυστυχώς, αντίληψη της κοινωνίας ότι, όσα συμβαίνουν μέσα στο κάθε σπίτι, πρέπει να κρύβονται κάτω απ’ τη μπουχάρα και ουχί να συζητιούνται. Ούτε εντός σπιτιού (τι θα πει ο πατέρας σου/ η μάνα σου/ η αδερφή σου/ ο σκύλος σου/ το σκαμπό σου/ η φρουτιέρα σου/ η χύτρα σου), ούτε εκτός σπιτιού (τι θα πεί ο κόσμος/ ρεζίλι μας κάνεις/ ρεζίλι γίνεσαι/ θα μας κόψουν την καλημέρα). Είναι και αυτό μια αφορμή για να συνηθίσουν σταδιακά τα κύτταρα της κοινωνίας ότι η διαφορετικότητα υπάρχει μέσα στη φύση και ως εκ τούτου, όταν δεν είναι επιτηδευμένη για οποιονδήποτε λόγο (για μένα επιτηδευμένο είναι το να προσδιορίζω επί τούτου τη σεξουαλικότητά μου με κριτήριο το ότι έτσι θα ανελιχθώ επαγγελματικά/ κοινωνικά/ whateva. Αλλά αυτό είναι η δική μου άποψη.), πρέπει να γίνεται σεβαστή και να της παρέχονται δικαιώματα.

Η ομοφοβία και οι επιμέρους εκφράσεις της είναι μια ακόμα αντίφαση του δυναμικού της κοινωνίας, που θέλει να είναι «μπροστά», να παρακολουθιεί τις εξελίξεις, την επιστήμη, την τεχνολογία, να εκσυγχρονίζεται και να επιζητά το καλύτερο, για να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του. Οι LGBT βγαίνουν να φωνάξουν μια φορά το χρόνο, γιατί όλο το χρόνο δύσκολα τους αφήνουν να μιλήσουν. Και όχι μόνο αυτούς. Κάθε άνθρωπο που, κατά τις παγιωμένες αντιλήψεις, έχει μια ιδιότητα «αποκλίνουσα» απ’ το «νορμάλ».

«Νορμάλ» όμως, είναι το ανθρώπινο. Και κάθε αυθεντική έκφρασή του.

Και του χρόνου, εύχομαι, χωρίς μπόρες και βροχές. Με κάθε έννοια.

Μπάι δε γουέι, όποιος ξέρει πώς φεύγει η ψαρίλα απ’ το σπίτι, να μου το πει (τα εντεράκια τα πέταξα, άλλο πείτε, άλλο).

Advertisements

3 Comments Add yours

  1. Miss L. says:

    Apla teleio post!!!!!!!!!!! Brava!!!!!!!!!!!

  2. Ανώνυμος says:

    Μπράβο !

    Γιάννης Ν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s