Θα πάω στο ΟΑΚΑ με τον Ταρζάν.

Ντίαρ ολ,

Το Σάββατο πήγαμε στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας, παρέα 10 αεκτζήδες κι εγώ, κι άλλοι 40 χιλιάδες επί δεκαετία πικραμένοι οπαδοί της Ένωσης. Οι τρεις μαζευτήκαμε στο μαγαζί της Λάτσαινας (Γκόλντεν Χολ) κατά τις 7, εγώ έψαχνα κάτι πέδιλα (άμα δεν παίζει η ομάδα σου, δεν έχεις αγωνία), οι άλλοι έπιναν καφέ και τρώγαν τα νύχια τους (και δώστου το μοιρολόι προκαταβολικά, θα θυμηθήκανε και την Αγιά Σοφιά όσο έλειπα, δεν τους ξαναφήνω μόνους). Ο Θεός με φώτισε κι έβαλα ολ σταρ, γιατί το χεράκι μου πήγαινε στη μπαλαρίνα πριν φύγω απ’ το σπίτι (εδώ δεν είναι μπάσκετ, ζωντόβολη). Ξεκινάμε το περπάτημα, πάμε να μπούμε από την είσοδο της Κηφισίας και μας κόβουν οι ματατζήδες «γιατί από δω θα περάσουν οι Ατρόμητοι», αρχίζουν να ωρύονται όλοι «άντε ρε, που δε γεμίζουνε ούτε ταξί» (εεεμ, συγγνώμη, και οι παίχτες της ΑΕΚ είχαν έρθει με ταξ…. ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ ΣΚΑΩ).

Μας στέλνουνε από τη Σπύρου Λούη, αρχίζουμε να κατεβαίνουμε (μανουριασμένοι όλοι), είχαμε κι έναν σημαιοφόρο μπροστά, βέρυ βέρυ χάπυ (οι παραστάτες έκρυβαν στο σώβρακο τις φωτοβολίδες), φτάνουμε σε μια είσοδο, άντε πάλι «από δω θα περάσουν οι Ατρόμητοι» (πόσοι είναι πια αυτοί οι Ατρόμητοι, ποιος είναι ρε παιδιά ο Μπιτζιμπιτζήδης), τελικά μπήκαμε από την είσοδο του ποδηλατοδρόμιου, κι επειδή είμαστε τυχεροί σ’ αυτά τα θέματα, η δική μας θύρα ήτανε μιάμιση φορά ο κύκλος του ΟΑΚΑ και κάπως έτσι κάψαμε τα σουτζουκάκια και βγάλαμε τ’ άντερά μας με το δακρυγόνο που ‘χε ήδη πέσει (με το μαντήλι στη μούρη, ίδια η Σεχραζάτ σε πορεία του Πολυτεχνείου).

Στο μεταξύ έπεφτε μέσα στο γήπεδο ό,τι δυναμιτάκι δεν είχε σκάσει την Ανάσταση (σε πόσες λεχώνες του ΙΑΣΩ να κόπηκε άραγε το γάλα), ενώ από τα σημεία εισόδου του περνούσες από μπαζούκας μέχρι λυόμενο (μέσα σε τσάντα ή εκτός, κρίμα που δεν ψώνισα εκείνο του κουστούμι από της Λάτσαινας, κουβέντα δε θα μου λέγανε). Λίγο μετά που καθίσαμε έσκασε μια φωτοβολίδα από τους απέναντι πάνω σ’ έναν κύριο (Κούγκι, ακόμα δε σφύριξε), βγάλανε κάτι κρουστά να δώσουνε το «ρυθμό» στον κόσμο (προφανώς το αφρικανικό ταμπούρλο τους ξύπνησε ένστικτα κανίβαλου, για τα όσα ακολούθησαν) κι εγώ παρατηρούσα τα πανώ: ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ – ΠΑΛΑΤΙΑΝΗ (ρόγιαλ γουέντινγκ πανώ), ΑΕΚ – ΝΕΑ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ (εξότικ ΑΕΚ ντεστινέισιονς), ΑΤΡΟΜΗΤΟΚΡΑΤΙΑ (χωρίς κάτω παύλα, όπως ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ_, αν και στο χρώμα ταιριάζανε), ONE LOVE (χρωματιστά γράμματα, αστέρι Ατρομήτου στη μέση, πάλι ο Μπόνος μπροστά μου, φτου). Βγαίνει ο Πιλάβιος (σορτ οβ συνονόματος παραμυθάς), βγαίνει και το μεγάλο μπρίκι πάνω σ’ ένα σταντ και μετά πετάγεται ο Έλλην Jimmy Jump, ημίγυμνος, σαν εξώφυλλο του Mens Health, στη μέση του σεντονιού της σέντρας, να κάνει το κατσίκι (πριν τη Λαμπρή).

Και πριν σφυρίξει ο Τάσος Κάκος – «Κολίνα της Ελλάδας» (οι ομοιότητες εξαντλούνται στη φαλάκρα), αρχίζουν τα όργανα (Συμφωνική Μπουρναζίου και Ορχήστρα των Χρωμάτων της Νέας Φιλαδέλφειας). Εννοείται ότι δε θυμάμαι ποιος έριξε πρώτος φωτοβολίδα στον άλλο, τρέχουν οι αεκτζήδες στους ατρόμητους, αρπάζουνε ένα πανώ, το πηγαίνουνε πίσω στη θύρα της Ορίτζιναλ και ξεκινάει η αναπαράσταση της Ανάστασης στο Βροντάδο Χίου. Κι επειδή καμία από τις δύο ενορίες δεν είχε καμπαναριό για στόχο, οι μεν πετύχανε το πανώ «όχι στο κλείσιμο σχολείων στο Περιστέρι» και οι δε έναν τσαχπίνη ματατζή (όρσε που δε σ’ άρεσε στην Τροχαία, γιατί ήθελες δράση). Μπαίνουνε καμιά 50αριά αεκτζήδες μέσα, σε μεγάλη αζιτασιόν, αρχίζουν να πετάνε τα διαφημιστικά αφρολέξ του «ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ» και ένας αρχιματατζής πάει να κάνει τις διαπραγματεύσεις για την επιστροφή του σεντονιού στους απέναντι, μπας κι αρχίσει επιτέλους ο γαμωαγώνας.

Αφού επιστρέψανε την προίκα, ξεκίνησε επιτέλους «η γιορτή του ποδοσφαίρου». Στην αρχή ο Ατρόμητος είχε κατά κύριο λόγο την κατοχή της μπάλας (δεν είμαι κι ο Σωτηρακόπουλος, αλλά δε μπέρδεψα και τα χρώματα), οπότε οι άντρες της παρέας δεν κρατήθηκαν: «σέντρες ακριβείας, σαν τις ζυγαριές» (στο γάμο του Καραγκιόζη), «Δεν είναι ο Λαγός, ο Τσάβι είναι», «Ο Ινιέστα είναι ρε μαλάκα» (όλοι Βαρκελωνέζοι), «Μανωλά, ίδιος ο θείος σου ρε» (με την κακή έννοια, οικογενειοκρατία και στην Ένωση), «είναι στενό το γήπεδο, έχουνε συνηθίσει απ’ το Καμπ Νου, που είναι πιο φαρδύ, γι’ αυτό τη χάνουνε τη μπάλα» (όχι άλλη Βαρκελώνη), «Σκούντα με στο γκόλ», «Όχι εγώ, ο ακριανός να σκουντήσει τον πρώτο κι ο καθένας το διπλανό του» (κλαίγανε το διακοσοπενηντάρι του διαρκείας για 26η φορά φέτος).

Στο 30κάτι έβαλε το γκολ ο Λυμπερόπουλος, σηκώνονται όλοι πριν από μένα (αντανακλαστικά έχω μόνο όταν βλέπω μπάσκετ), χοροπηδάνε, φιλιούνται – αγκαλιάζονται ο Μ με τον Γ (τον μεγάλο), μετά με τον Γ (τον μικρό), μετά με τον Α (ήτανε και οι πατεράδες και οι πεθεροί τους, φιλιούνται – αγκαλιάζονται κι αυτοί), ανεβαίνουνε στα καθίσματα, πέφτουνε τα χαρτάκια απ’ τους αποπάνω, «Ανάσταση» φωνάζει ο από πίσω και ξεκινάει η ορίτζιναλ το σύνθημα με τα ναρκωτικά (εκπαιδευτική τηλεόραση). Τελειώνει το ημίχρονο και βγάνω την τομπλερόν, να μην τους πέσει το ζάχαρο απ’ τη συγκίνηση (και δε μπορούσα να τους σηκώνω).

Στο ημίχρονο, ο κόσμος είχε χαλαρώσει κάπως. Μπαμπάδες με παιδιά, στα οποία έφερναν κι άλλα πατατάκια, για να ‘ναι μπουκωμένα και να μην τους ρωτάνε απορίες που θα τους πλήγωναν κι άλλο το φίλαθλο αίσθημά τους (φάε Θανασάκη μου, μετά θα τα πούμε για το κοντρόλ του Γεωργέα). Παππουδοπαρέες, που θυμόταν τον Σκευοφύλακα και τον Θωμά Μαύρο (ενόσω βλέπανε το Χάλι Μαύρο). Ανάμικτες παρέες, με θείτσες κομμωτηριασμένες (σα να παντρεύανε το παιδί τους ένα πράμα, τέτοια χαρά), τις νύφες και τις κουνιάδες τους, τα εγγόνια τους (σαν το Θανασάκη κι αυτά, βλέμμα μέσα στην απορία), βιαστές του μικρού ονόματος του Πάπα Μπούπα Ντιόπ (πάμε ρε Μπάπα Μπούμπα / Γκάπα Γκούπα / Μπουμ Μπουμ – είμαι σίγουρη ότι οι γονείς του δε θέλανε να του βγάλουν όνομα που παραπέμπει σε κούτα που πέφτει απ’ το πατάρι, αλλά ο Έλλην όλα τα προσαρμόζει στο αξάν του).

Όταν ξεκίνησε το δεύτερο ημίχρονο έπεσαν πορτοκαλί καπνογόνα απ’ την πλευρά της ΑΕΚ και κίτρινα/ μωβ/ γαλάζια/ μπλε ελεκτρίκ απ’ την πλευρά του Ατρόμητου (ό,τι βρήκανε πήρανε), με αποτέλεσμα να πνιγούμε στο οπτικό εφέ (και στη μαλακία των χουλιγκάνων). Ματατζήδες είχαν στηθεί απέναντι, ανάμεσα στις θύρες του Ατρόμητου και της ΑΕΚ, με τα κράνη τους να πυρπιρίζουν σαν περιστρεφόμενα cd για περιστέρια στα μπαλκόνια της Ιπποκράτους (ποέτικ πολίς). Εκείνη την ώρα ένας πατέρας έχασε το παιδί του και το ίδιο έβαλε να τον φωνάξουν στις θύρες των επισήμων, να το περιμαζέψει (μετά από 15’ τον ξαναφώναξαν, «κρατήστε το ζεστό και ν’ αναπνέει και έρχομαι»). Ο από πίσω άρχισε να περιγράφει ένα υποθετικό, επερχόμενο για τον ίδιο, γκολΓεωργέας στον Λαγό, Λαγός στον Ντιόπ, Μπλάνκο, μέσα»), αλλά ο γαμπρός της Real Housewife of Athens Φώφης Μαστροκώστα (Τράι Δέλλας) του το χάλασε, γιατί δε συντονίστηκε επαρκώς με τους υπόλοιπους (πήρε το μάτι του τη Φώφη να ηχογραφεί τραγούδια κι από τότε βλέπει στο γήπεδο τρεις μπάλες να κυκλοφορούν ταυτόχρονα και δεν ξέρει ποια να χτυπήσει – τη Φώφη να χτυπήσει, ενιγουέι).

Μπαίνει το δεύτερο από το Μπάχα, που δεν τον ήξερε ο Χιμένεθ ότι τον είχε στο ρόστερ κι ο Αδαμίδης στο payroll, φιλιούνται – αγκαλιάζονται στην παρέα (την Πρωτοχρονιά λιγότερο ασπασθήκαμε), κάπως σα να ηρεμήσανε, ένας μπροστά μου χοροπηδούσε μ’ ένα πιτσιρίκι αγκαλιά (όχι αυτό που χάσανε, το δικό του) και με τζόκεϋ της Μπαρτσελόνα (ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΜΕ), ο τίτλος πλησίαζε όσο οι «οπαδοί» της ΑΕΚ στο τέρμα του Σάχα (είχαν πηδήξει το κάγκελο, λίτεραλι). Μετά το τρίτο του Καφφέ, οι κάφροι ξεκίνησαν τη δεξίωση πίσω από το Σάχα (αντί για σαμπάνια, ούζο Βαρβαγιάννη μπλε), άρχισαν να μπαίνουν μέσα στον αγωνιστικό χώρο και να χοροπηδάνε ανάμεσα στους παίχτες.

Τότε άρχισε και το ξύλο στους παίχτες του Ατρόμητου, που ήταν όντως ατρόμητοι, παραμένοντας στο γήπεδο απέναντι στις στρατιές των Ορκ. Όλοι οι υπόλοιποι αεκτζήδες φωνάζανε το εθνικό σύνθημα «πόσο μαλάκες είσαστε», και τα Ουρούκ-Χάι ήθελαν ν’ απαντήσουν «πολύ», «αρκούντως» ή εν πάσει περιπτώσει σκέτο «ουγκ», αλλά δεν είχαν αναπτύξει λεκτικές δεξιότητες μετά την βίαιη απομάκρυνση (ως βρέφη) από το Σάρουμαν. «Χταματίχτε τοοοο!!!» φώναζε ένα πιτσιρίκι, στο ρόλο του Χόμπιτ – συνοδού του Μίστερ Φρόντο.

Ο Κάκος έδωσε 9 λεπτά καθυστερήσεις, αλλά όσο πλησίαζε το 90, τόσο εξαγριωνόταν τα πλήθη. Μ’ ένα καπνογόνο χρώματος μπλαν κασέ ολοκληρώθηκε το δεύτερο ημίχρονο, μπουκάρανε μέσα οι ορδές και ο Κάκος σφύριξε, πράγμα που διασταυρώσαμε αργότερα, μετά από τηλεφωνήματα σε φίλους που το βλέπανε απ’ την τηλεόραση (απ’ όσες κάμερες δεν είχαν σπάσει). Περιμέναμε για λίγο να βεβαιωθούμε για το αποτέλεσμα, όλοι ξενερωμένοι απ’ το μπάχαλο, μέχρι που βγήκε στα μάτριξ ότι η ΑΕΚ είναι κυπελλούχος Ελλάδας 2011 και κυρίως, μέχρι που κανένας δεν καθάριζε το γήπεδο από τις κορδέλες, τις πέτρες, τα αφρολέξ και κυρίως, τους χούλιγκανς, μήπως και ξαναβγαίνανε να ολοκληρώσουν τον αγώνα. Δυο καμένοι (όσο η Πάρνηθα) απλώσανε μια σημαία στη μεγάλη περιοχή και την προσκυνούσανε (τουλάχιστον είχε περάσει ένα μισάωρο χωρίς καμία σημειολογική αναφορά στη Μαρτσελόνα. Ήταν μια παρηγοριά κι αυτό).

Μας αφήσανε κανένα 45λεπτο να περιμένουμε για την απονομή, πολλοί έφυγαν στο μεταξύ (έχει και η αγάπη για την ομάδα τα όριά της), το σήκωσε το μεγάλο μπρίκι ο αρχηγός, μετά οι υπόλοιποι και κατεβήκανε μέσα στο γήπεδο για το γύρο του θριάμβου (από τύχη δεν τους ποδοπατήσανε).

Την ώρα που ο Δώνης έκανε δημόσια διαπιστώσεις για το ποιόν της χώραςένα μπουρδέλο είμαστε»), κατεβαίναμε το μπουρδέλο την Κηφισίας. Κάποιοι κόρναραν συνθηματικά, μουδιασμένοι, κάποιοι φώναζαν «ΑΕΚ ΟΛΕ» πάνω στα μηχανάκια, κάποιοι στριμωχνόταν στο Α7 με τις ταλαίπωρες Φιλιπινέζες, που εκείνη την ώρα σχολούσαν από τις βίλες του Παλαιού Ψυχικού. Κανένας πάντως δεν ευχαριστήθηκε με την έκβαση. Εκτός ίσως από την τσατσά του μπουρδέλου. Α, και το παλικάρι στο οποίο επιστρέψανε οι μεγαλόψυχοι αεκτζήδες το πανώ. Γιατί τώρα έχει μούτρα να ξαναβγεί στη γειτονιά του για εσπρέσο φρέντο.

Advertisements

7 Comments Add yours

  1. avgi says:

    Πολύ καλό άρθρο! αυτή τη φορά μοιάζει περισσότερο με κριτική, αλλά η περίσταση το “σηκώνει”…

  2. Miss L. says:

    Eimastan kai emeis sto Golden Hall nwritera kai xairomoun pou evlepe oikogeneies me paidia etc. Krima!!!!!!!!! 😦

    Perfect post, as always!!!!

  3. neco says:

    Αυτά παθαίνει κανείς όταν πηγαίνει να παρακολουθήσει ομαδίτσες και όχι την πραγματική Barcelona!

  4. Ανώνυμος says:

    ΕΠΟΣ ΕΠΟΣ!!!!

  5. Aκριβως ετσι εγιναν ολα!

    Χαρας στο κουραγιο σου να τα γραψεις!

  6. Ανώνυμος says:

    XA XA XA !!!

  7. Ανώνυμος says:

    Το εβλεπα απο την τηλεοραση και πραγματικα αναρωτιομουν ποση ωρα εκανε αυτος ο πατερας να πει να βρει τον μικρο “…….”. Τουλαχιστον 20 λεπτα περασαν αναμεσα στις 2 ανακοινωσεις .Εκτος αν ξαναχαθηκε ο μικρος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s