Κρέμα Καταλούνια.

Ντίαρ ολ,

Την Πέμπτη το βράδυ πήγαμε με τη Χ στον αγώνα ΠΑΟ – Μπαρτσελόνα, καθόσον η Χ κατάφερε να βρει δύο από τα τελευταία 20 εισιτήρια που είχαν απομείνει εντός ορίων πρωτευούσης μέχρι τη Δευτέρα το μεσημέρι.

Όλη μέρα έβρεχε και είχε δημιουργηθεί αυτή τη χαριτωμένη γλίτσα στις πλάκες του ΟΑΚΑ (προχωράς σα να πατάς σταφύλια, αλλιώς απογειώνεσαι), η βροχή είχε ανοίξει λιμνούλες στο χώμα γύρω από το Τείχος των Εθνών (ούτε στις ελιές δεν έχω βουτήξει σε τόση λάσπη), οι σταγόνες έπεφταν σαν χάδι πάνω στις πισινούλες του προαύλειου χώρου, προκαλώντας μια ρομαντική διάθεση, η οποία διακοπτόταν απότομα από τα αέρινα τόξα που διέγραφαν σακουλάκια διαφημιστικών δημητριακών ολικής άλεσης, που πετούσαν οι φίλαθλοι μεταξύ τους σε τρυφερές στιγμές (“άντε ρε μαλάκα που θα μου πεις εμένα για τον Τέπιτς”).

Το ότι δεν σαβουρδιάστηκα στη διαδρομή τρένο – Κλειστό αποτέλεσε μια παγκόσμια πρωτοτυπία (περπατάω με γνωστή χάρη σε δύσκολες καιρικές συνθήκες, οι μαγαζάτορες της οδού Ιπποκράτους γνωρίζουν ακριβώς σε ποιά πλακάκια έχω στραμπουλήξει πόδια), ιδίως ως προς το σκέλος που δεν έπεσα πάνω στον πρώτο τυχόντα σουβλατζή (όταν συνειδητοποιείς ότι μπορεί να πρόκειται για κρέας ρινόκερου κάπως μαζεύεσαι).

Στην είσοδο ήδη είχαν αρχίσει να πλακώνονται οι υπεύθυνοι ασφαλείας με όσους είχαν εισιτήριο και μπαίναν από τη λάθος μπάντα (“όχι από δω, κύριος”, “εγώ σας μίλησα στον πληθυντικό”, “έλα σε παρακαλώ πήγαινε από δίπλα”, “μη μου μιλάς εμένα έτσι, εγώ καθόμανε πίσω από το Φώτση στο γυμνάσιο”, “προχώρα ρε μαλάκα”, “πού να πάω, με τη μπροστινή κοντεύουμε να περάσουμε βέρες), μπήκαμε μέσα για έλεγχο, η μπατσίνα είχε μόλις αποφοιτήσει (κατηγορία clearasil μετά το πτυχίο) και φορούσε σιδεράκια (πάντα τα κατάλληλα άτομα στέλνει η ΕΛΑΣ στο γήπεδο), βλέπει τις τσάντες μας: “Αααχ, ανοίγετε λίγο σας παρακαλώ; Πωπω, ξέρω, εμείς οι γυναίκες κουβαλάμε πολλά πράγματα”. Και αξύριστος, με ξανθιά περούκα, αν κρατούσες tote bag περνούσες μέσα μέχρι ούζι.

Πήγαμε στη θύρα μας, μέχρι να κατεβείς πάθαινες αγοραφοβία (the epitomy of τίγκα), ευτυχώς είχαμε θέσεις μπροστά στο κάγκελο, διότι όλος ο κόσμος ήταν όρθιος και το πνευματικό μου ύψος δεν προσεγγίζει με κανέναν τρόπο το πραγματικό, οπότε πάλι την ωμοπλάτη του μπροστινού θα έβλεπα.

Είχαν βγει τα παιδιά για ζέσταμα, οι δικοί μας με την πράσινη στολή τους (στυλιστική αξιοπρέπεια το λένε αυτό), οι άλλοι με την πορτοκαλοφούξια –κοίτα-πάνω-από-3-sec-και-πάθε-αστιγματισμό (ένα γιγαντιαίο Stabilo εξεράγη μέσα στη βιοτεχνία που ράβανε sur mesure τη φανέλα, να μην κολλάει στην αμασχάλη του Ρούμπιο). Ο μόνος που του πήγαινε κάπως αυτό το “χρώμα” ήταν ο Άντερσον (εξού και βάφεις νύχια φλούο από δεκαπενταύγουστο κι έπειτα, να έχεις πάρει απόχρωση “λακιγαβαλί”).

Ο κόσμος καθότανε σ’ αναμμένα κάρβουνα, για την ακρίβεια δεν καθότανε, ήτανε σε γκράντε, ολόρθη αζιτασιόν, δεν είχα οπτική επαφή με πέταλο δυστυχώς, για να επιβλέπω τις κινήσεις του φίλου Χ, παράγοντα των συνδέσμων, τον οποίο περιμαζεύω από τα κρατητήρια των Α.Τ. πριν/μετά/κατά τη διάρκεια ντέρμπι. Δυο κοπελίτσες δίπλα μου είχαν ζωγραφίσει δίχρωμα ευμεγέθη τριφύλλια στα μάγουλα (το τριφύλλι είναι το νέο ρουζ), στη δεξιά πλευρά είχε καβαλήσει το κάγκελο ένας με σώβρακο με τη σημαία της Ιαπωνίας (γιατί αν είσαι κοινωνικά ευαίσθητος και σκύβεις πολύ μπροστά, μπορείς παντού και με κάθε τρόπο να υποστηρίξεις τον αγώνα μιας πολύπαθης χώρας), ήταν και κάτι παππούδες διάσπαρτοι, σε δυάδες (καθένας που ήθελε να χαρεί τα εγγόνια του 5-6 χρόνια ακόμα έπαιρνε μαζί και τον καρδιολόγο του), ένας με μια φουσκωτή Chiquita πίσω από τη μια ρακέτα (ήξερε κάτι παραπάνω για το αγαπημένο φρούτο του Ναβάρο), πολλά νέα παιδιά (κατηγορία “γράφουμε Γεωμετρία αύριο κι ο διπλανός μου είναι απουσιολόγος γάβρος και δε θα μου δείξει, αν κερδίσουμε”), ένας από πίσω άκουγε παράλληλα και το παιχνίδι του γάβρου με τη Σιένα (μούλτιτάσκιν φίλαθλος με υπερβολική αγωνία).

Προηγούμασταν στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα, 3-4 φορές περάσανε τα stabilo μπροστά, στο πρώτο δεκάλεπτο ένας παπάρας ποδοπάτησε το Νίκολας και κούτσαινε το αγόρι (θα’ παιρνα τη γιαγιά μου, αλλά δεν πιάνει το ξεμάτιασμα, αν μεσολαβεί θάλασσα), ο Καλάθης διέγραφε χαριτωμένα κυκλάκια ντριμπλάροντας μπροστά στη ρακέτα (μας ζάλισες, αλλά χαλάλι σου), είχε χρονοκαθυστέρηση κάθε φορά που του δίνανε πάσα και είχε χώρο να σουτάρει απευθείας και δεν το έκανε (όλο το αίμα στο κεφάλι μου), τον Διαμαντίδη τον αγαπώ και τον εκτιμώ όσο και την άσπρη επικαλαμίδα – φάσιο στέιτμεντ Μπατίστ. Από ένα σημείο και πέρα τα stabilo γαμήθηκαν να μας κάνουνε φάουλ, ευτυχώς οι βολές μπαίνανε, οι επιθέσεις μας βγαίναν, βάζανε και τα stabilo το κατιτίς τους, αλλά ήμανε κυρία και τα “α γαμήσου” φεύγανε μόνο στα τρίποντα. Α, και όταν ο Άντερσον πριν ρίξει βολές ντρίμπλαρε σαν χορογράφος του “In da club” (γιο μεν, μου θες και προτεταμένο γλουτιαίο).

Ο Ομπράντοβιτς παραδόξως δεν ήταν κόκκινος παντζαρί (ζανάξ πριν τον αγώνα, όπως πριν το υπερατλαντικό με Boeing) κι ο Αλβέρτης περπάτησε συνολικά από δω μέχρι την Τρίπολη, το τμήμα ανάμεσα στην άκρη του γηπέδου και στο σημείο που καθόταν το παλικάρι που σκουπίζει τα πατώματα.

Όλος ο αγώνας κύλησε ωραία, δε φώναξα πολύ (είχα δικαστήριο την επόμενη και δε γνωρίζω τη νοηματική). Αυτό που φχαριστήθηκα περισσότερο απ’ όλα δεν ήταν η νίκη καθαυτή, αλλά ότι τους σπάσαμε τον τσαμπουκά, ιδίως μετά το υπολειπόμενο 1:40, που τα φάουλ γινότανε μέχρι ν’ ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Τα τελευταία δευτερόλεπτα κι ενώ προηγούμασταν σταθερά στο δεύτερο ημίχρονο, τα stabilo εγκατέλειψαν την τελευταία τους επίθεση, παραμέρισαν τους μπάτσους της φυσούνας και πήγαν να κλάψουν στ’ αποδυτήρια, που φέτος στην έδρα τους μπορεί να το πάρει ο πεντάστερος ή ακόμα και η Ρεάλ (με το καλό να έρθει η επόμενη βδομάδα, να μάθουμε).

Και μετά την επίδειξη χαρακτηριστικής ψυχραιμίας στην ως άνω περιγραφή του αγώνα, μπορώ πλέον να δηλώσω ΠΑΡΤΑ ΜΩΡΗ ΜΠΑΡΤΣΑ ΞΕΚΩΛΙΑΡΑ, Α ΓΑΜΗΣΟΥ ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΛΑΚΙΣΤΗΡΙ Ο ΝΑΒΑΡΟ ΚΙ ΟΛΟ ΣΑΣ ΤΟ ΣΟΪ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΣΕΛΤΙΚΣ.

Όνεσλυ, και να μην πάρουμε το 6ο, δε θα με νοιάξει (τόσο). Ησύχασα όμως που δεν θα χρειαστεί να ξανακλείσω ραντεβού στον οφθαλμίατρο μετά το Final Four, γιατί τα stabilo θα βρίσκονται επί του κανα-πέος και τα μάτια μας θα παρακολουθούν φυσιολογικά χρώματα να παίζουν μπάσκετ. Και όχι ρόμπες Versace των early 80’s. Αντιός Αμίγος.

Advertisements

4 Comments Add yours

  1. Miss L. says:

    vre ti glwssa einai auth!!!!!!!!!!!!!! 😛

  2. Ανώνυμος says:

    Με την τρίτη ανάγνωση κατάλαβα ότι όταν γράφεις για “το χάδι πάνω στις πισινούλες”, εννοείς πάνω στις μικρές πισίνες. Όπως και να το δεις ωραία και ποιητική είναι η εικόνα, όπως ποιητικό είναι και όλο το κείμενο και πιο πολύ η προτελευταία παράγραφος. Συγχαρητήρια άλλη μια φορά.

    (Θέλω πιπίνι όπως μου είχες υποσχεθεί παλιότερα)

    Γιάννης Ν.

  3. avgi says:

    άκου stabilo… φανταστικό!

  4. Ανώνυμος says:

    Και το Μάη, dear all,
    φερτε μας, φερτε μας και τον Gasol!

    Τελικά εκτός απο guru (των blogs) εισαι και gourlou!

    Σωτήρης της Άγνωστης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s