Μότσαρτ είναι κάτι σοκολατάκια στρογγυλά, σ’ ένα κουτί – βιολοντσέλο.

Ντίαρ ολ,

Την Πέμπτη το βράδυ πήγαμε στην παράσταση του Παπάκ, στο θέατρο “Βρετάνια”, όπου η φράντζα του Χριστόφορου πρωταγωνιστεί στο θεατρικό έργο Αμαντέους”. Εννοείται ότι η γενιά μου μεγάλωσε με Παπάκ (τότε δεν είχαμε torrent, να κατεβάζουμε αξιοπρεπείς σειρές), απόξω ξέρουμε διαλόγους από το “Η ζωή μας μια βόλτα” (ορόσημο για την καριέρα της Γωγώς Μπρέμπου, στο ρόλο της Αννούλας), το “Κλείσε τα μάτια” (ατάκα – σταθμός για τη νέα ελληνική τηλεόραση: Μαρία, αν πας μαζί του θα σκοτωθούμε) και άλλα χριστοφοροέπη που παιζόταν όταν πηγαίναμε σχολείο ή ήμασταν φοιτητές (100 χρόνια παπάρισμα), όταν δηλαδή είχαμε χρόνο και αντοχές για τέτοια πράγματα.

Το έργο πραγματεύεται τη ζωή του Μότσαρτ και του θανάσιμου εχθρού του, Σαλιέρι, κατά τη συνύπαρξή τους στην αυτοκρατορική αυλή της Βιέννης. Ο Σαλιέρι εξιστορεί τη μεταξύ τους σχέση και τους τόνους από τύψεις που έχει μαζέψει σα σιχαμερό προδοτικό σκουλήκι – αρχιμουσικός του αυτοκράτορα, σαμποτάροντας επί μια δεκαετία το αθώο μουσικό ξωτικό της κεντρικής Ευρώπης, που ακροβατούσε ανάμεσα στη μεγαλοφυία και την τρέλα.

Το Σαλιέρι – βορειοιταλιάνα σκουληκαντέρα υποδύεται ο Δημήτρης Λιγνάδης, που στέκει σοβαρός και μετρημένος, προσπαθώντας να αποδώσει μέσω της αφήγησης το ηθικό ξεστράτισμα του μουσικού. Και βασικά το πόσο καθίκι και ατάλαντος ήταν απέναντι στον Αμαντέους. Ο Μότσαρτ αλλάζει 2-3 φλούο περούκες (φάσιο στέιτμεντ), χοροπηδάει με τον ενθουσιασμό του παιδιού – θαύματος και είναι γενικά χαρωπός, με μίνι γελάκι αφιονισμένου χιμπαντζή (ο Κριστόφ το ξεπατίκωσε από την ταινία Amadeus, προφανώς διότι βαριόταν να εφεύρει δικό του).

Η Δανάη Σκιάδη παίζει τη γυναίκα του Αμαντέους, την Κονστάντζ, μια ξινή Αυστριακιά (I suppose) που του βγάζει τον αδόξαστο του καλλιτέχνη (άσε μωρή μαλάκω τον άνθρωπο να γράψει, πίρι πίρι πάνω από το κεφάλι του που δεν έχετε λεφτά ν’ ανάψετε τη σόμπα, τρέξε λίγο να ζεσταθείς). Το υπόλοιπο υπερπουδραρισμένο καστ αποτελείται από τον αυτοκράτορα (bored to death), κάτι γλυψιματίες που δουλεύαν στο παλάτι (αρχιθαλαμηπόλοι, αρχιξεσκονιστές βασιλικών μπιμπελό, κ.λπ.), κάτι κόμητες και βαρόνους (που ήταν όλοι μασόνοι – τα λέει ο Λιακόπουλος και δεν τον ακούτε).

Το έργο κυλάει (αναπόφευκτες οι συγκρίσεις με την ταινία…), όσο βέβαια κυλάει και το δάκρυ από το γάργαρο γέλιο. Η μπροστινή σειρά μάς μίσησε παθιασμένα. Ο μπάρμπας μπροστά από τη Χ γύρισε δυο φορές το κεφάλι του και μας κοίταξε με το βλέμμα “μαλακιστήρια, δεν ξέρετε από τέχνη”, πέσαν τα μούτρα μου δυο ορόφους, μετά αναγκάστηκα να γελάω επί μιάμιση ώρα μέσα απ’ το ζιβάγκο (σοφή στυλιστική επιλογή για χριστοφοροθέατρο). Με την εξαίρεση της Χ που κατάφερε και ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ (ούτε στον Αγγελόπουλο δεν κοιμάται), όλες οι υπόλοιπες είχαμε ξεραθεί από το περιεχόμενο των διαλόγων, το στήσιμο των σκηνών (Σαλιέρι με το δάχτυλο όρθιο να περιαυτολογεί και να απευθύνεται στον Ύψιστο και στο βιντεογουόλ να μεγαλώνει σταδιακά ένας σταυρός βαφτιστικός) και βέβαια την ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΤΣΟΥΛΟΥΦΙΟΥ (έχει μακρύνει επικίνδυνα και διεκδικεί πλέον διπλούς ρόλους στο ίδιο έργο π.χ. να κάνει ο Παπάκ τον Βίκτωρ και το Τσουλούφι τη Βικτώρια).

Ιδιαίτερα όταν το κείμενο εμπεριείχε τη λέξη “αλήθεια”, αυτομάτως έκανες το συνειρμό – βασική ατάκα σε ΚΑΘΕ παπακαλιατοέπος “Τί έγινε, θέλεις να πούμε αλήθειες; Ας πούμε αλήθειες”, που συνοδεύεται από τριπλό άξελ τσουλουφιού.

Ο κόσμος, πέραν από εμάς, τις 5 ηλίθιες και την αδελφή της Χ, που είναι νορμάλ άνθρωπος κι έπεσε στην ανάγκη μας για παρέα στο θέατρο, ήταν ο αναμενόμενος: παπακαλιατίτσες με ακμή (που γνώρισαν Κριστόφ από βιντεοκασέτες που είχε γράψει η μεγάλη τους αδερφή το ’96 και τα αφιερώματα στα είκοσι χρόνια ύπαρξης και κοινωνικής προσφοράς του Mega), συμπεθέρες με κομμωτηριασμένο μαλλί, για την παρέλαση της 25ης (είπα στη Σταυρούλα να πάμε να το δούμε, αφού ο στρατηγός έχει τη μέση του απ’ το πρωί και είναι κρεββατωμένος), πενηντάρες που κατά βάση γουστάρουν Σάκη (αλλά στην αναβροχιά, καλός είναι και ο Κριστόφ), φοιτητές και απόφοιτοι Δραματικών Σχολών (μια αλλαγή καριέρας θα τη σκέφτηκαν μετά το χτεσινό), ένας δυό ταλαίπωροι σύζυγοι (γάβροι προφανώς, οι βάζελοι έμειναν μέσα, να δούνε τον αγώνα), ένας που του άρεσε τόσο ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ, κοπελίτσες με 12ποντα (στα καπάκια Frangelico καθόσον αργία την επόμενη), είδα και δυο με πέδιλο (η τακτική ανάγνωση της Vogue μπορεί να σε καταστρέψει, μόνο αν το θέλεις πραγματικά).

Το θέατρο ήταν γεμάτο κατά τα 2/3, εννοείται ότι μπροστά μου έκατσε αυτή με το πιο fluffy μαλλί (σε ολόκληρη την Πανεπιστημίου) – χρήστρια ρόλεϋ διαμέτρου 6 cm ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑ (η μοίρα της κοντής, μούμπλε μούμπλε), με αποτέλεσμα να σκύβω μία προς τη Μ και μία προς τη Λ, η οποία, ως μετανοούσα παπακαλιατίτσα σχολίαζε: “Τόση ώρα παίζουνε διπλωμένοι στα δύο και καλά από τον ψυχικό πόνο και φαίνεται σα να’ χουνε κόψιμο” (και να θες ν΄αγιάσεις, δε μπορείς, κι όλο να τραβάω το ζιβάγκο).

Δεν θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες του actual play, μην τυχόν και θέλει κανείς να πάει να το δει και του κόψω τη χαρά (ναι, τα σπόιλερ σε μαράνανε, του’χεις ρίξει 10 τόνους χώμα), να επισημάνω μόνο ότι ο Παπάκ και η φράντζα γυμνάζονται εντατικά, διότι αμφότεροι έχουν αποκτήσει κοιλιακούς (έργο χωρίς τον Παπάκ με ημίγυμνη σκηνή και milfάρα δεν είναι έργο). Το μόνο που μου έλειψε ήταν μια πλουσιότερη μουσική επένδυση (το ΄χα στο μυαλό μου για πιο Μελωδία της Ευτυχίας, το παραδέχομαι), την οποία χρησιμοποίησαν ως προέκταση του σεναρίου και όχι ως μουσικό χαλί (να ξεχνιόμαστε με την ακρόαση αριστουργημάτων τουλάχιστον). Κράτησα την όποια αξιοπρέπεια που μου είχε απομείνει και δε ρώτησα τον ηχολήπτη αν πουλάνε όξω το cd της παράστασης.

Ο Σαλιεροσκώληκας μιλάει ιταλικά στο μισό έργο (όχι μπριόζικα, σαν τον Αρμάνι, αλλά σαν Ούγγρος μετανάστης στο Μιλάνο), πάει κι έρχεται εμφορούμενος από τα πάθη του (αυτό προσπάθησε να δείξει), παίζει το ρόλο ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ (πάρτε ένα ζευγαράκι ωτασπίδες, αν το τολμήσετε), με επιδαύρειο (θού, Κύριε) στόμφο (αυτόν τον εφιάλτη είχα τόσα χρόνια και δεν πέρναγα ούτε έξω από θέατρο), σε γενικές γραμμές εκτιμούσες την προσπάθεια, αλλά όχι το αποτέλεσμα.

Ο Κριστόφ και το τσουλούφι είναι οι συνηθισμένοι Κριστόφ και τσουλούφι, ούτε κρύο, ούτε ζέστη, αναμενόμενη ερμηνεία, νομίζω πάντως ότι η χροιά της φωνής του μ’ αυτό το επαναλαμβανόμενο ύφος σε όλα τα made by Κριστόφ έπη τον έχουν χαρακτηρίσει ανεπανόρθωτα στα μάτια μας και ότι αν δεν παίζει τον τηλεοπτικό γαμπρό της Χριστίνας Μαρκάτου στο Ντόλτσε Βίτα, δεν ενθουσιάζει (μη σου πω ότι βάραγες και το κεφάλι σου με φόρα στους τοίχους στο πλαίσιο της ερμηνείας).

Τα σκηνικά και τα κουστούμια δεν ήταν ιδιαίτερα φάμπιουλους (πουτάνα κρίση), στην περούκα είχε δοθεί μια έμφαση (πουτάνα μπούκλα, από κει πήρε τα ρόλεϋ η μπροστινή και μου ‘κοβε την ορατότητα), όπως και στη μάσκα (μαύρη μάσκα, άσπρη μάσκα, ούτε Τσικνοπέμπτη τόση μάσκα), ήμανε και μακριά βέβαια, μην αδικήσω τον/την ενδυματολόγο, ένα ωραίο μπροκάρ σακάκι με λαχανιά επένδυση φορούσε ο Παπάκ κάποια στιγμή, γενικώς ήταν λίγο μπεζ-γκρί όλα, για να αποδοθεί η τραγικότητα του έργου ίσως (γιατί από το κάστινγκ δεν υπήρχε περίπτωση να αποδοθεί). Στο συγκεκριμένο θέατρο δεν είχα ξαναπάει, μου θύμισε λίγο το Ποσειδώνιο, με τους τοίχους – καθρέφτες και τους πολυελαίους. Επίσης, βάλτε μια σκούπα στο κόκκινο χαλί, και το γραφείο μου πιο καθαρό είναι.

Βγαίνοντας όξω άκουσα διάλογο ανάμεσα σε (τιτανοτεράστιες, apparently) φανς “Ωραία έπαιζε ο Χριστόφορος”, “Ναι μωρέ, αλλά τον επισκίαζε ο άλλος” (φωνή όλο σίχαμα για Λιγνάδη), “Ναι, έχεις δίκιο, τον επισκίαζε, την κοπελίτσα ποιά την έπαιζε;”. Αμάν ρε κορίτσα, ΤΟΣΗ απαξίωση για τον περίγυρο του τσουλουφιού. Οι άλλοι ηθοποιοί δηλαδή δεν έχουνε μαλλιά, ν’ ασχοληθείτε λίγο μαζί τους;

Τί καθιστά λοιπόν τόσο επιτυχές κάθε παπακαλιατοέργο, είτε είναι δια χειρός του ιδίου, είτε όχι; Μην είν’ η φράντζα, μην είν’ το λάγνο βλέμμα – depicted στη Μαρί Κλαιρ Μαρτίου με μισοξεκούμπωτο πουκάμισο – μαδημένο στέρνο; Τίποτα απ’ τα δύο. Είναι the very existence οφ Κριστόφ. Το χριστοφοροάγγιγμα. Η χριστοφοροπροσέγγιση κάθε χαρακτήρα. Η χριστοφορομέθεξη. Να πάτε και να δείτε μόνοι σας. Με ζιβάγκο. Οπωσδήποτε. Ή έστω, με πονόδοντο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s