Όταν κάναμε Καλλιτεχνικά στο γυμνάσιο έβαφα με το πινέλο τη μπλούζα του μπροστινού

Ντίαρ ολ,

Την Κυριακή-κοντή-γιορτή πήγαμε στο Μουσείο Μπενάκη, όχι στο κολωνακιώτικο, στο άλλο, γιατί «εμάς η τέχνη μας ηρεμεί», όπως λέει και η Γ. Η κάθοδος της Πειραιώς είναι άλλο πράμα την Κυριακή το μεσημέρι, διότι το παζάρι του Θησείου έχει επεκταθεί από τον πεζόδρομο στην άνοδο της Πειραιώς σχεδόν στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου του Κεραμικού και οι διερχόμενοι οδηγοί κάνουνε το σταυρό τους, μην τους πεταχτεί κανένας πλανόδιος στις ρόδες (εφέκτ: Ντορή μη φεύγεις, θα φαρμακωθώ) με τόσο ανέμελη περατζάδα.

Επισκεφθήκαμε την έκθεση φωτογραφιών του Κώστα Μπαλάφα, για την Αντίσταση στην Ήπειρο, την περίοδο 1941-1944. Είναι μια μεγάλη αίθουσα με φωτογραφίες από τα Γιάννενα, τα βουνά της Ηπείρου και την καθημερινή ζωή των ανταρτών και των γυναικόπαιδων εκείνη τη χρονική περίοδο. Στη μέση της αίθουσας υπάρχει και booth με τηλεόραση, όπου προβάλλεται ντοκιμαντέρ χρυσής εποχής ΕΡΤ (όταν έλεγε ειδήσεις ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος), στο οποίο ο φωτογράφος και οι σύντροφοί του διηγούνται ιστορίες από την Αντίσταση, εκφράζοντας γλαφυρά το ιστορικό πλαίσιο της έκθεσης. Κορυφαία σκηνή ο Ηπειρώτης παππούς πρώην αντάρτης που αναφέρεται σε σύντροφο που πέθανε σε έφοδο κατά των Γερμανών (γνωστός φιλειρηνικός λαός btw), ο οποίος είπε πριν πεθάνει, αν η έγκυος γυναίκα του κάνει παιδί, να το βγάλουν Θόδωρα κι αν κάνει κορίτσι, Βασιλική. Ο Ηπειρώτης παππούς σχολίασε καμαρωτός: «Ζάει το παλικάρι και είναι και καλός δημοκράτης».

Οι φωτογραφίες είναι μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας (και δεν το λέω μόνο εγώ, που έχω κατορθώσει να χάσω σε πλάνο μέχρι και τον Πύργο του Άιφελ) και η έκθεση είναι συγκινητική από όλες τις απόψεις (ιστορική, κ.λπ.), λαμβάνοντας ιδίως υπόψη ότι ο Μπαλάφας ήταν ερασιτέχνης φωτογράφος πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το φωτογραφικό υλικό (μπομπίνες) το βρήκε από ένα ιταλικό βομβαρδιστικό που καταρρίφθηκε και έπεσε μέσα στα Γιάννενα!

Να πάτε να ξεστραβωθείτε, αλλά προσοχή όπως μπαίνετε στο μουσείο, διότι στο αίθριο υπάρχει μεγάλο χιτ μοντέρνας τέχνης (η οποία μας ηρεμεί εξίσου με τα υπόλοιπα είδη τέχνης). Η γλύπτρια Καλλιόπη Λεμού έχει δημιουργήσει μια σύνθεση που ονομάζεται «Navigating in the Dark», τίτλος που μου θύμισε αυθόρμητα το «Fear of the Dark» κι εκείνη τη συναυλία στη Μαλακάσα το 2008 και το δίωρο που περπατούσαμε για να φτάσουμε στο αυτοκίνητο (γαμώ τον Eddie μου).

Η γλύπτρια είναι της γνωστής οικογενείας των μεγαλοβαρκάρηδων (όποτε πάω σε μουσείο μπλέκεται κι ένας μεγαλοβαρκάρης στη μέση) και έχει δημιουργήσει άλλο ένα γνωστό έργο με αναποδογυρισμένες ψαρόβαρκες, που εκτέθηκε μπροστά από την Πύλη του Βραδεμβούργου (αυτό είδε η Άνγκελα, σκέφτηκε το Αιγαίο και τις σαρδέλες του, που δεν έχουνε, και μας μίσησε).

Πρόκειται για μια κυψελοειδή πίστα από γκρι παρκέ, αποτελούμενη από πέντε ξύλινες κυψέλες, που σχηματίζουν ένα νοητό Χ, σε κάθε άκρη του οποίου υπάρχει από ένα γλυπτό. Η κεντρική κυψέλη πλαισιώνει μια μεταλλική «υποκυψέλη», που έχει χωρίσματα γεμάτα με νερό και άμορφα μεταλλικά τσουβάλια από συρματόπλεγμα (Scotch Bright το μαλλιαρό). Εκεί πήγε να φάει τα μούτρα του ένα δίχρονο κοριτσάκι με κούρεμα Ντόρα Εξερευνήτρια και μπακπάκ επίσης εμπνευσμένο από την ίδια σειρά. Λιλά πιθηκάκι δεν είδα να κρατάει, η σαβούρδα ήτανε καλή και έβαλε το δύστυχο κλάματα που ακούστηκαν ντόλμπυ, αλλά αν καταλάβαινε το παιδί τι πραγματικά έβλεπε, ίσως να έκλαιγε και περισσότερο.

Η Καλλιόπη έχει δώσει ρεσιτάλ, όπως κοιτάς το Χ στην κάτω αριστερή γωνία έχει δημιουργήσει ένα αχλαδοειδές σύμπλεγμα μεταλλικών κυλίνδρων, χρώματος καμένης γης, στα άνω άκρα των οποίων έχουν τοποθετηθεί γαλάζια πέη με φτερά. Πως λέμε όλγουέιζ με φτερά, χωρίς τις όλγουέιζ. Θα ‘ναι μια δεκαπενταριά, ευμεγέθη τα λες, τρομακτικά δεν τα λες, παράταιρα δεν ξέρω αν τα λες, μέχρι να καταλάβεις όλη τη σύνθεση.

Στην πάνω αριστερή γωνία είναι μια σύνθεση από ένα υλικό στο μαύρο του έβενου, δε μου φάνηκε μεταλλικό, αλλά επειδή μετρούσα και τα ιπτάμενα πέη (στο μεταξύ μου ‘βγαίναν 12) μπορεί και να έκανα λάθος. Αχλαδοειδές κι αυτό, σε πέος με παρέπεμπε όμως (βρώμικο μυαλό ρε πούστη μου), άνοιγε λίγο προς τα κάτω και δημιουργούσε μια κουφάλα σαν αυτή που έχει ένα δέντρο στην πλατεία της Πορταριάς – που περνούσε από μπροστά του όλο χάρη η Βουγιουκλάκη στην ταινία με τον Καλογήρου δωσίλογο μπακάλη.

Ως εκεί δεν είπα κουβέντα, μετρούσα και ξαναμετρούσα τα γαλάζια πέη και προχώρησα στην πάνω δεξιά γωνία όπου υπήρχε ένα ξαπλωτό γλυπτό από μαύρους σωλήνες, που αγκάλιαζαν έναν εσωτερικό ξαπλωμένο κορμό, κι αυτό με άνοιγμα στη μέση, κάτι ανάμεσα σε μεταξοσκώληκα, γκαγκανιασμένη μπανάνα και πέος (και σκατούλα το ‘λεγες, μεταξύ μας), έτσι όπως ήταν οριζόντιο είχε και μια τρυπούλα στην άκρη (απόληξη ουρήθρας), τότε άρχισα να πιστεύω ότι η τέχνη δε με ηρεμεί και τόσο. Κι επίσης μου φέρνει κατούρημα.

Αλλά το τελευταίο γλυπτό με αποζημίωσε ως γνήσια φιλότεχνη, διότι επρόκειτο για ένα μακρυνάρι που ήταν πέος επί δύο, τουτέστιν ένα φιδοειδές «πράγμα» που είχε σαν βάση ένα «πεοειδές» άλλο «πράγμα» και όλο αυτό ήταν ένα «πράγμα» που δεν ήθελες να το ‘χεις στον κήπο σου, αλλά εκεί, μουσείο είναι, εγώ δέκα λεπτά το είδα και δεν άντεξα, αυτοί μπορεί να το θένε όλη μέρα μπροστά τους.

Την ώρα που το κοριτσάκι έφαγε τη σαβούρδα αποσπάστηκε για λίγο η προσοχή μου από τα ομοιώματα φαλλών (άμα θέλω τα λέω ακόμα πιο επιστημονικά), ιπτάμενα και επίγεια και ξαναείδα την κεντρική κυψέλη και υποκυψέλη με τα νερά, λέω «πάμε να φύγουμε, θα μπερδευτώ και θα πετάξω εικοσάλεπτα, σαν τη Φοντάνα ντι Τρέβι, μια φορά ρεζίλω, για πάντα ρεζίλω».

Ευτυχώς η έκθεση φωτογραφίας δεν σχετιζόταν με τη μοντέρνα τέχνη (εδώ η έκθεση, στη Βραζιλία η τέχνη), συνήλθα κάπως, στο δε πωλητήριο συνήλθα εντελώς, διότι τα κοσμήματά του είναι φάμπιουλους (πιο πολύ κι από τη Βίσση), τα αναμνηστικά του πολύ αξιοπρεπή (για ελληνικό μουσείο), αν και θα ήθελα περισσότερα (μη μου δώσουνε λεφτά, αμέσως να τα κάνω στραγάλια), έχει και πρωτότυπα δώρα για χίπστερ ζευγάρια που παντρεύονται (αν και οι χίπστερς νομίζω ότι δεν παντρεύονται, διότι γενικώς ο γάμος δεν είναι hip, να θυμηθώ να ρωτήσω σχετικά τη Μ και τη Λ). Επίσης έχει και βιβλία αρχιτεκτονικής, μόδας, μουσικής, σινεμά, ως επί το πλείστον table books, πολύ ενδιαφέρουσες επιλογές, τσίμπησα ένα φάσιον μπουκ να βρίσκεται. Και μόνο για το πωλητήριο αν πάτε, αξίζει (καταναλωτικά σκουλήκια). Κι εμείς μπορεί να ξαναπάμε, αν αποφασίσουμε να ζήσουμε την «Επιστροφή στο Γαλάζιο Πέος». Μέχρι τις 26 του μηνού βέβαια, διότι μετά κάπου μεταφέρεται η σύνθεση (νομίζω στο Ρέθυμνο, θα συγκινήσει τους Μυλοποταμίτες, είναι βέβαιο). Προτείνω να ανταλλάξουμε ως χώρα τη συγκεκριμένη σύνθεση με αυτήν που έχει τις ψαρόβαρκες, να πάρει η Άνγκελα τους φαλλούς και να τους απιθώσει στην Πύλη του Βραδεμβούργου ή όπου αλλού θέλει τελοσπάντων (το Κοινοβούλιο εννοούσα).

Όποιος ξαναπεί κακή κουβέντα για τον ξεντεριασμένο Βούδα – έκθεμα στο Πομπιντού, θα πάει να πάρει διαστάσεις από τα φτερά. Όχι της όλγουέιζ.

Advertisements

2 Comments Add yours

  1. Miss L. says:

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

  2. Miss L. says:

    Les h Lemou, na einai soi me thn Marigw Lemou (manas tou Leonta)???

    H hipster L., mhpws eimai egw??? 😛

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s