Προεκλογικές ομιλίες υποψηφίων ΔΣΑ. Μετανοείτε.

Ντίαρ ολ,

Στπο πνεύμα των ημερών, πήγαμε σε μια προεκλογική ομιλία υποψηφίου προέδρου ΔΣΑ.
Διευκρινίζω ότι ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ ΑΥΤΟΒΟΥΛΩΣ. Μας το ‘πανε. Αναγκαστήκαμε.
Μας σύρανε, βρε αδερφέ, πώς το λένε, εγώ δεν πάω σ’ αυτά κι η μάνα μου
η ίδια να κατεβαίνει υποψήφια, κι ο Denny Crane να ήταν υπαρκτό
πρόσωπο, να παρατούσε κοτζάμ Βοστώνη για το μέγαρο της οδού Ακαδημίας,
ούτε και τότε.

Μας έχουνε ζαλίσει τον έρωτα και μας έχουνε τιγκάρει τα ίνμποξ στα κινητά
με τα μηνύματά τους εδώ και ένα μήνα (ευτυχώς δεν έχουνε χρησιμοποιήσει καθόλου
e-mail, όλη η τηλεπικοινωνία συμπυκνώνεται στο μήνυμα) να χτυπάει 12 παρά το τηλέφωνο με μήνυμα,
να λες εσύ “ποιός πούστης πέθανε βραδυνιάτικα και μου στέλνει η θειά μου
sms, να μου το φέρει με τρόπο” και να είναι απλά ο κύριος Παπάρογλου,
να σε προσφωνεί ‘ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ’ στον ενικό, λες κι είμαστε ίσα κι όμοια
και θυμάται να σε καλέσει σε καφετέρια στη Σκουφά την Τετάρτη, 5 το μεσημέρι,
του νόου ας μπέτα. Δε σε ξέρω, κι ούτε θέλω κιόλας. Σόρυ, μπάντυ.

Μέσα στην πυκνή βρόχα βγήκαμε όλοι μαζί από το γραφείο, διαδήλωση τύπου,
φτάσαμε στο χώρο ομιλίας (ένα κεκάκι δεν είδα στην είσοδο, για τους υπογλυκαιμικούς),
και διαλέξαμε θέσεις πίσω πίσω (αρκετή φασαρία θα κάναμε, ν΄ακούγεται κι αυτός που νοίκιασε το χώρο).

Ο προτζέκτορας στη σκηνή έδειχνε best of της ζωής-μια-βόλτα-στα-κανάλια του υποψηφίου προέδου του συνδυασμού,
λίγο ΑΝΤ1, λίγο ΕΡΤ, λίγο ALTER, από πρωινή εκπομπή (Αυτιάς και ξερό ψωμί),
από δελτίο ειδήσεων (μα, τι λέτε κύριε Στραβελάκη μου, που κάνει καλό στην ανάπτυξη
το άνοιγμα του επαγγέλματος), από βραδυνή εκπομπή (κύριε Χατζηνικολάου, αν ο κύριος
Πλεύρης δε σταματήσει, εγώ αποχωρώ και σας το δηλώνω. FYI, τελικά δεν αποχώρησε).
Στη Ναταλία Γερμανού δε βγήκε, κι αυτό θα αποδειχθεί μοιραίο λάθος, θυμηθείτε την ώρα και τη στιγμή που το λέω.

Μετά από λίγη ώρα ευτυχώς γέμισε ο χώρος και ξεκινήσανε, με έναν ταλαίπωρο τύπο – κονφερασιέ
με γυαλιστερό κουστούμι (ορκίζομαι στον VARDAS)
να προλογίζει τους forthcoming προλόγους άλλων συναδέλφων, να καλεί στη σκηνή τους υποψηφίους συμβούλους
και να κάνει hand over το όφωνο στον εκάστοτε ομιλούντα (καλησπέρα, καλωσήρθατε,
καλή βραδιά να έχουμε, πάμε όλοι μαζί “Σ’ αγαπάω, κοίτα”).

Ανεβαίνουν στην πίστα (ναί, κατάντησε πίστα) οι υποψήφιοι, παρατάσσονται
όπως σε συνέδριο, να μας κοιτάνε κατάματα, και πάνω απ’ τα κεφάλια τους
να τρέχει το πάουερ πόιντ με τις φωτογραφίες.
Σ’ αυτό το θαύμα της Microsoft (ppp) που δυστυχώς ανακάλυψαν
και οι δικηγόροι, οι μισοί υποψήφιοι είχανε δώσει φωτογραφίες τουλάχιστον τριετίας
(μα η κυρία Καίτη έχει ένα μαλλί μέχρι τη μέση και στη φωτογραφία είναι καρφάκια – δουλειά σου
εσύ, ξέρει ο γραφίστας τί κάνει, τη δείχνει πιο Annie Lennox).
Η συνολική αισθητική της παρουσίασης είχε προκύψει από το συνδυασμό “αφίσα Βασίλη Τερλέγκα σε πανηγύρι στο
Κάτω Σαμικό Ηλείας” και “φυλλάδιο από υποψήφιο δήμαρχο Ασπροβάλτας, τη ριγέ τη γραβάτα σε είπα να με φέρεις
ρε Τασούλα, όχι αυτή του γάμου μας, με χλωμιάζει το λιλά”.
Σε κάθε όνομα υποψηφίου που εκστομιζόταν, σηκωνόταν ο εκάστοτε ενδιαφερόμενος και είτε
έκανε υπόκλιση προς το κοινό με το δεξί χέρι πάνω στη γραβάτα, είτε πλιέ (αν ήταν γυναίκα και είχε μεγαλώσει με τρόπους).
Αν όχι, χαμογελούσε σα χαζοβιόλα. Ας έκανε τρέινινγκ σε κανένα πάνελ πριν. Στου κασίδη το κεφάλι θα μάθει…

Οι πιο χοντρές υποψήφιες κάτσανε μπροστά, για να δείχνει αποφασιστικός και συμπαγής (ιδεολογικά βρε) ο συνδυασμός,
ότι θα κατέβει, ας πουμε, σε μια πορεία και θα κάτσουνε οι φακλάνες μπροστά στα ΜΑΤ,
μη σπάσει το μπλοκ των υπολοίπων. Με τα παλτό τις ανεβάσανε τις κακοιμοίρες, ήταν
και μεγάλη η απόσταση από κει που καθόμασταν, θα’χαν κάνει αυτές το λούσο τους, αλλά
πού να το δούμε εμείς.
Οι άντρες υποψήφιοι φορούσανε κάτι κουστούμια μοναδικής πρωτοτυπίας
σε κόψιμο, ραφή, και κυρίως ΧΡΩΜΑ, γκρι ανοιχτό έως γκρι σκούρο, ούτε η Σταχτοπούτα τόσο γκρι
(η αχρωματοψία είναι δώρο με το πτυχίο σας) και γραβάτες αδιαφόρου, όπως εξάλλου και οι απόψεις τους
για τη βελτίωση των συνθηκών του επαγγέλματος.

Βέβαια, η λάιβ εικόνα συνδυαζόταν επιτυχώς με το έντυπο υλικό,
που μας είχαν αφήσει σε καθενός τη θέση (χρυσές δουλειές οι γραφίστες αυτή την εποχή),
σ’ ένα φάκελο όπου είχαν συμπεριλάβει σε τσιτάτο ευμεγέθους γραμματοσειράς,
ό,τι μαλακία λέγαμε στα αμφιθέατρα τότε που ήμασταν 19
(αλλαγή τώρα, δεσμεύομαι να διεκδικήσω, πάμε το Σύλλογο μπροστά), μαζί με το βιογραφικό
τους, το οποίο είχε πάνω κάτω την εξής δομή:

Γεννήθηκα το 1960 (τα κρύβεις, μωρή Σαπουντζάκη),
σπούδασα νομικά (έεεεελα!) στο πανεπιστήμιο του ______ (περιορισμένες επιλογές,
βάζεις ό,τι σου ‘κατσε), είμαι μέλος του Συλλόγου απ’ όταν ήταν υπουργός ο
Μένιος ο Κουτσόγιωργας (τί μου θύμησες τώρα, χρυσές εποχές),
έχω γραφείο στο Καματερό (για πες, πόσα δίνεις στους ασκούμενους, μπαγάσα,
σιγά μην τους δίνεις τα νόμιμα), έχω δυο παιδιά κι ένα κορίτσι (ΟΛΟΙ φοιτητές νομικής,
μην πάει το γραφείο σε ξένα χέρια, πολύ θα στενοχωρηθώ) κι ονειρεύομαι
ένα καλύτερο αύριο για το Σύλλογο (δηλαδή να με παρακαλάτε για ένα ρουσφέτι,
αν είμαι κωλόφαρδος, εκλεγώ κι έχετε την ανάγκη μου).

Οι νέες συναδέλφισσες που ήρθαν ν’ ακούσουν τον wannabe πρόεδρα είχανε στολιστεί νυφούλες του Αρείου Πάγου – άξονας σκέψης:
“δε μπορεί, θα μου κάτσει κι εμένα κανένας σαν το Θέμη Σοφό, η Τσιμτσιλή τί καλύτερο έχει
από μένα εκτός από την εκπομπή”.
Ωστόσο, το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο, καθώς ταυτιζόταν με την περίπου
καθημερινή στυλιστική προσέγγιση της μέσης δικηγόρου ηλικιακού range 25-42
(λανθάνουσα κλιμακτήριος λόγω καβαλήματος πολυκώδικα και καλαμιού)
με στενό σκούρο ταγιέρ της Lussile, μεταξωτή μπλούζα μπεζ της κρεμ βανιγιέ –
συμπεθέρας σε αρραβώνα, τακούνι μαύρο του Χάρου – Χαραλά, υποψία μαργαριταριού,
φράντζα και πάλι φράντζα, κρεπαρισμένο τρούλο οι πιο μικρές, να παίρνουνε μπόι,
σκέτο ισιωμένο μες με γκλιτεράτη λακ οι πιο μεγάλες (ανάποδα δεν έπρεπε να ‘ναι; anyway…).

Για τους αντρες συναδέλφους που περιφέρονταν, δεν κάνω τον κόπο να αναφερθώ εκτενώς.
Επειγόντως ανοίξτε κανένα από τα κυριακάτικα αντρικά ένθετα (δε σου ‘πα να πάρεις και
το Vogue Hommes, αλλά μη μπουκάρεις καθ’ εκάστη και αργία στη ντουλάπα
του πατέρα σου, συνταξιούχου ειρηνοδίκη Πρεβέζης).

Στην βασική ομιλία, ο υποψήφιος μας τάραξε, χρειάζεται άμεσα το Τζέφρυ Ρας στο ρόλο
του στον “Λόγο του Βασιλιά”. ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΤΩΡΑ, πού πας χρυσέ μου,
καταπίνοντας παραγράφους, όπως καταπίνει τα links το tinyurl…
Άρχισε με μια αναφορά στο άμεσο περιβάλλον του (ευχαριστώ που με ανέχεστε
και δε με έχετε παρατήσει όλοι, που θέλω να γίνω χαλίφης), ένα δάκρυ κόντεψε να
κυλήσει (εγώ εν τω μεταξύ να μη βρίσκω wifi με την καμία, να μπω σε κανένα fb να μαλακιστώ λίγο,
που δε μου πάνε οι συναισθηματισμοί), συνέχισε με τους αγώνες και τους αγώνες και τους αγώνες
(αγώνα έκανα μη φύγω πριν σταματήσει ο κατακλυσμός κι αρπάξω τζάμπα πνευμονία),
είπε για τη νέα γενιά του Συλλόγου, που θα κάνουνε λέει ό,τι καλύτερο μπορούνε για μας,
για να ζήσουμε καλύτερα εμείς, που αποκτήσαμε δικαίωμα ψήφου το 2001, κι αυτοί που φτιάξανε
το νεότερο πολίτευμα και τα κάνανε σαν τα μούτρα τους, μας θυμηθήκανε ένα βροχερό μεσημέρι του Φλεβάρη.
Δε μούτζωσα, γιατί μ’ έπαιρνε η κάμερα και θα με βγάζανε στο Ράδιο Αρβύλα.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας, έπαιζε από πίσω φωτογραφίες του υποψήφιου,
στα ένδοξα νιάτα, μείον είκοσι κιλά, συν μαλλιά, με εξέχουσες προσωπικότητες της
ελληνικής πολιτικής σκηνής (έτσι τις εξέλαβε αυτός ατ ληστ), κακοκομμένα άρθρα
από εφημερίδες βεληνεκούς “Κόσμος του επενδυτή”, με δώρο τα “Ζουζούνια” και άρθρο
του υποψήφιου για την κατάσταση της δικηγορίας σήμερα, φωτογραφίες όλου του συνδυασμού
(οι μισοί φοράνε Burberry κασκόλ και οι άλλοι μισοί Βurberry καπαρντίνα,
αρχίστε να πηγαίνετε μαζί για ψώνια, έλεος).

Όταν αρχίσαμε ν’ ακούμε την περίληψη του προγράμματος (όχι πια ουρές στις καταθέσεις, όχι πια καθυστέρηση
στην έκδοση αποφάσεων, όχι πια υπερφόρτωση των δικαστηρίων, όχι πια πυτιρίδα, όχι πια δάκρυα),
αρχίσαμε να μαζεύουμε τσαντικά και ομπρέλες, με κατεύθυνση προς την έξοδο.
Γρήγορα, κορίτσα, πάμε να γράψουμε κανένα δικόγραφο να στηθούμε νωρίς νωρίς
στην ουρά αύριο, δε μπορώ ν’ ακούω μαλακίες για
την ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων, που θα πραγματοποιηθεί σε ένα χρόνο, αν ψηφίσουμε τον
υποψήφιο πρόεδρα.

Στο κάτω κάτω Τσικνοπέμπτη έχουμε, όχι Πρωταπριλιά. Ντυθήκατε που ντυθήκατε καραγκιόζηδες,
μη μας λέτε ψέματα. Τσάκισα και μια κουκουρούκου που είχα στη τσάντα, με το που βγήκα στο φως.
Αυτά μου κάνετε και δε θα χάσω γραμμαριο κυτταρίτιδας μέχρι τον Ιούνιο.

Advertisements

One Comment Add yours

  1. Miss L. says:

    I just loved it!!!!!!!!! To diavasa xtes to vrady ekei pou trwgame kai gelousa!!!!!!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s